ଯା ଯସ୍ଯ ଜଂତୋଃ ପ୍ରକୃତିଃ ଶୁଭା ଵା ଯଦି ଵେତରା
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀର ଯେଉଁ ପ୍ରକୃତି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ—
ତତ୍ସ୍ଵଭାଵପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଯଦି ଶାପସ୍ତ୍ଵଯା ମମ ।। ପ୍ରଦତ୍ତଃ କିଂ କରୋମ୍ଯେତନ୍ନ କୃତ୍ଯମପରାଧ୍ଯତି ।ଽ
ସେଇ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଛ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି? ନିଜ ଦୋଷ ନଥିଲେ କେହି ଅପରାଧ କରେନାହିଁ।
ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦମନେନ ସମୀ ରିତମ୍
ଏହି ଯୁକ୍ତିସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଦମନକ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଵସଂତେ ସହକାରୋତ୍ଥମଂଜରୀପିଂଜରେ ଜନେ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଆମ୍ବ ଗଛରେ ନୂଆ ମଞ୍ଜରୀ ଫୁଟିଲେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ—
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ସୁରେଶାନାଂ ଶିରାଂସ୍ଯାକ୍ରମ୍ଯ ଲୀଲଯା
ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଖେଳି-ଖେଳି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମାରୋପଯିଷ୍ଯଂତି ଦାନମାନପୁରସ୍ସରାଃ 4.133.
ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଦାନ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବେ,
ସର୍ଵଦୈଵ ଶିଵସ୍ଯେଷ୍ଟା ପୁଣ୍ଯା ପାପଭଯାପହା
ସେମାନେ ସଦା ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବେ, ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ହେବେ ଏବଂ ପାପର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ବ୍ରହ୍ମା ଦମନୋ ମଂଦରେ ଗିରୌ
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦମନକାରୀ ମହାପର୍ବତ ମନ୍ଦରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦିଵ୍ଯେ ଗିରୌ ଗିରିସୁ ତାଦଯିତାଧିଵାସେ ରତ୍ନାଂଶୁକଚ୍ଛୁରିତକାଞ୍ଚନଭୂମିଭାଗେ
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରତ୍ନ, ପଟ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଘରରେ,
ପ୍ରଵୃତ୍ତନରନାରୀକଂ ପଞ୍ଚମୋଚ୍ଚାରସୁନ୍ଦରମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ପଞ୍ଚମ ସ୍ୱରର ମାଧୁରୀରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ସାନଂଦଂ ନଂଦନଵନେ ଆର୍ଦ୍ରଯା ସହିତୋ ଯଥା
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ, ନନ୍ଦନବନରେ ଯେପରି, ଆର୍ଦ୍ରା ସହିତ ରହିଥିଲେ।
ଉନ୍ମାଦଯନ୍ଵନେ ପୁଣ୍ଯେ ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଅରଣ୍ୟରେ ଅନେକ ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲେ।
ସଂତାନପାରିଜାତୋତ୍ଥାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ ମାଧଵୀଲତାମ୍
ସଂତାନ ପାରିଜାତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମାଧବୀ ଲତାର ମାଳା ଗଠିଥିଲେ।
ଗୀତମାଂଦୋଲକାରୂଢସ୍ତଦ୍ଗାଯଂତ୍ଯମର ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଝୁଲା ଉପରେ ବସି, ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଷ୍ଟାପଦନିଭା ଭଵାନୀ ପ୍ରାହ ଶଂକରମ୍
ତାଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟାପଦ ଚେସବୋର୍ଡ ପରି ଦେଖି, ଭବାନୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଆଦୋଲକଂ ମମ କୃତେ କାରଯସ୍ଵ ସ୍ଵଲଂକୃତମ୍ 4.133.
ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୋଭିତ ଝୁଲା ତିଆରି କର।
ତଦ୍ଗୌରୀଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଗୌରୀଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେବତା,
ସ୍ତଂଭଦ୍ଵଯଂ ରୋପଯିତ୍ଵା ଇଷ୍ଟାପୂର୍ତମଯଂ ଦୃଢମ୍
ଦୁଇଟି ମଜବୁତ ଓ ପୁଣ୍ୟ-ଫଳର ଖୁଟି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଵାସୁକିଂ ଦଂଡକସ୍ଥାନେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାଂତଵସପ୍ରଭମ୍
ଦଣ୍ଡ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ବାସୁକିଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ତାନ୍ତୁ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
କୃମିକାର୍ପାସକୌଶେଯଵସ୍ତ୍ରୈଃ ସଂଵେଷ୍ଟିତଂ ନଵୈଃ
ନୂତନ କପାସ, ଉନ୍ନ ଓ ପଟ ବସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ମୁଡ଼ିଦେଲେ।
ରଚଯିତ୍ଵା ଵିଚିତ୍ରାଂ ତାଂ ଦୋଲାଂ ଚୈଲାଜିନୋତ୍ତରାମ୍
ଉପରେ କପଡ଼ା ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଦେଇ, ସେଇ ବିଚିତ୍ର ଝୁଲା ତିଆରି କଲେ।
ତତ୍ରାରୂଢସ୍ତୁ ଯାଵତ୍ସ ସୌମ୍ଯସୋମଵିଭୂଷଣଃ
ସେଠାରେ, ଶିତଳ ଚାନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଝୁଲାରେ ବସିଲେ।
ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ତୁ ଵିଜଯା ଦକ୍ଷିଣେନ ଜଯା ଭଵେତ୍
ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବିଜୟା ଓ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜୟା ଅଛନ୍ତି।
ଆଦୋଲଯଂତ୍ଯା ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହିତଂ ସ ଗଦାକ୍ଷରମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ହଳେଇ ଦେଉଥିବା ସହିତ, ସେଠାରେ 'ଗଡ' ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵପତଯୋ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଚେଲୁଃ କୁଲାଚଲାଃ ସର୍ଵେ ଚୁକ୍ଷୁଭୁଃ ସପ୍ତ ସାଗରାଃ 4.133.
ସମସ୍ତ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ହଲିଗଲେ, ସାତଟି ସାଗର ଉତ୍କଳିତ ହେଲେ।
ଆଲୋକ୍ଯ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଲୋକଂ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଲୋକମାନେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦି ଦେବତାମାନେ
ଉପାରମସ୍ଵ ଭଗଵନ୍ଭଵତଃ କ୍ରୀଡଯାନଯା
‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଖେଳ ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଗୀର୍ଵାଣଗୀର୍ଭିଃ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶଂକର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ପାର୍ଥ ସୁରସାର୍ଥସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଶଂକର ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।