ଅଗ୍ନେ କାମାଯ ଜେଗିରେ ଅଗ୍ନିପ୍ରିଯେଷୁ ଧାମସୁ
ଅଗ୍ନି, ଆଶା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଇଛି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଘରରେ।
ଏଵମେତେନ ଵିଧିନା ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ଦୀପକମ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ଯିଏ ଦୀପ ଦେଇଥାଏ,
ଯାଂତି ତେ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଚସା 4.130.
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସଦୀପେ ତୁ ଯଥା ଦେଶେ ଚକ୍ଷୂଂଷି ବଲଵନ୍ତି ହି
ଯେଉଁଠି ଦୀପ ଜଳିଛି, ସେଠି ଚକ୍ଷୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଯଥୈଵୋର୍ଧ୍ଵଂ ଗତିର୍ନିତ୍ଯଂ ରାଜନ୍ଦୀପଶିଖାସୁ ଵୈ
ରାଜା, ଯେପରି ଦୀପର ଶିଖା ସଦା ଉପରକୁ ଯାଏ,
ଘୃତେନ ଦୀପୋ ଦାତଵ୍ଯୋ ରାଜଂସ୍ତୈଲେନ ଵା ପୁନଃ
ରାଜା, ଘିଅ କିମ୍ବା ତେଲରେ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦୀପସ୍ତୈଲେନ କର୍ତଵ୍ଯୋ ନ ତୁ କର୍ମ ଵିଜାନତା
ତେଲରେ ଦୀପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଯିଏ କ୍ରିୟା ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ ନୁହେଁ।
ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍କର୍ମଣା ତେନ ସ୍ଯାଦସୌ ପୁଷ୍ପିତେକ୍ଷଣଃ
ଯିଏ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ସେ ଫୁଲିଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରେ।
ପଦ୍ମସୂତ୍ରୋଦ୍ଭଵାଂ ଵର୍ତିଂ ଗଂଧତୈଲେନ ଦୀପିତାମ୍
ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁରେ ବନାଇଥିବା ବାତିକୁ ସୁଗନ୍ଧି ତେଲରେ ଭିଜାଇ ଆଲୋକିତ କରି,
ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ କର୍ପୂରେଣ ତୁ ଦୀପକମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ପୂର ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଜଳାଇ,
ଏତନ୍ମଯୋକ୍ତଂ ତଵ ଦୀପଦାନଫଲଂ ସମଗ୍ରଂ କୁରୁଵଂଶଚନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୀପ ଦାନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ କହିଦେଲି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଚନ୍ଦ୍ର।
ଅତ୍ରାପ୍ଯୁଦାହରନ୍ତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୁରାତନ କଥା କହାଯାଏ।
ଆସୀଚ୍ଚିତ୍ରରଥୋନାମ ଵିଦର୍ଭେଷୁ ମହୀପତିଃ 4.130.
ବିଦର୍ଭ ଦେଶରେ ଚିତ୍ରରଥ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଏକୈଵ କନ୍ଯା ତସ୍ଯାସୀଲ୍ଲଲିତା ନାମ ନାମତଃ
ତାଙ୍କର କେବଳ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲା, ତାହାର ନାମ ଲଳିତା।
ତାଂ ଦଦୌ କାଶିରାଜାଯ ଚାର୍ଵଂଗୀଂ ଚାରୁଧର୍ମଣେ
ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କନ୍ୟାକୁ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କୁ ବିବାହରେ ଦେଲେ।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେଽଗ୍ରମହିଷୀ ଲଲିତା ସାପ୍ଯଥାଭଵତ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଳିତା ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋରାଯତନେ ସା ତୁ ସହସ୍ରଂ ପରିଦୀପକାନ୍
ଲଳିତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ହଜାରଟି ଦୀପ ଜଳାଇଥିଲେ।
ତାମିସ୍ରମାଶ୍ଵଯୁକ୍ପକ୍ଷଂ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷଂ ଚ କାର୍ତ୍ତିକମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଓ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ,
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତଥା ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଵସଥେ ଚ ସା
ସେ ସମୟରେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଚତୁଷ୍ପଥେଷୁ ରଥ୍ଯାସୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ
ଚଉମୁହା, ରାସ୍ତା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ମଧ୍ୟ ଦୀପ ଜଳାଇଥିଲେ।
ପୁଲିନେଷୁ ନଦୀନାଂ ଚ କୂପମୂଲେଷୁ ପାଂଡଵ
ନଦୀ ତଟରେ ଓ କୂଆର ମୂଳରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଲଲିତେ ଵଦ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଲଲିତଂ ଵଚନଂ ତଥା
ହେ ଲଳିତା, ଭଲ କଥା କହ; ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ କଥା କହ।
ଭଵତ୍ଯାଃ ସୁମହାନ୍ଯତ୍ନୋ ଦୀପପ୍ରଜ୍ଵାଲନେ ଯଥା 4.130.
ଦୀପ ଜଳାଇବାରେ ତୁମର ଉଦ୍ୟମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼।
ମନ୍ଯାମହେ ତ୍ଵଯାଵଶ୍ଯଂ ଦୀପଦାନଫଲଂ ଶ୍ରୁତମ୍ ଲଲିତୋଵାଚ ନାହଂ ମତ୍ସରିଣୀ ଭଦ୍ରା ନ ଚ ରାଗାଦିଦୂଷିତା
ଆମେ ଭାବୁଛୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଶୁଣିଛ। ଲଳିତା କହିଲେ: ମୁଁ ଇର୍ଷ୍ୟା କରେନି, ହେ ଭଦ୍ରା, ଏବଂ ମୁଁ କାମାଦି ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ନୁହେଁ।
ଏକପତ୍ଯାଶ୍ରିତାଃ ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ଭଵତ୍ଯୋ ମମ ମାନଦାଃ
ଏହି ସତୀ ମହିଳାମାନେ ଏକମାତ୍ର ପତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମଯୈତଦ୍ଦୀପଦାନସ୍ଯ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଭୁଜ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ମୁଁ ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କରୁଛି।
ଉମାଦେଵୀତି ମଦ୍ରେଷୁ ଦେଵିକା ସା ସରିଦ୍ଵରା ଶ୍ରୁତା କିଂ ଭଵତୀଭିଃ ସା ଦେଵିକା ପାପନାଶିନୀ
ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉମାଦେବୀ, ଦେବିକା ଓ ସରିତ୍ସ୍ରେଷ୍ଠା ବୋଲି ଯିଏ ପରିଚିତ, ସେଇ ଦେବିକା ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି । ତୁମେ ଏହାକୁ ଶୁଣିଛ କି ?
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ସକୃନ୍ନଦ୍ଯାଂ ଗାଣପତ୍ଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ହରିଣା ନୃସିଂହଵପୁଷା ଯତ୍ର ସ୍ନାନଂ କୃତଂ ପୁରା
ସେଇ ନଦୀରେ କେବଳ ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଗଣେଶଙ୍କ କୃପା ମିଳେ । ସେଠାରେ ହରି ନରସିଂହ ରୂପେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ ।
ସୌଵୀରରାଜସ୍ଯ ପୁରା ମୈତ୍ରେଯୋଭୂତ୍ପୁରୋହିତଃ
ପୁରୁଣା କାଳରେ ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ମୈତ୍ରେୟ ହେଇଥିଲେ ।
ଅହନ୍ଯହନି ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ପୁଷ୍ପଧୂପାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ ।