କାରାଗାରେ ବହୁଵିଧଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦୁଃଖମତଃ ପରମ୍ 3.2.29.
ଜେଲଖାନାରେ ବହୁ ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିଲା ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସାଧୁଵଚୋ ରାଜା ପ୍ରାହ କୋଶାଧିକାରିଣମ୍
ସଜନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା କୋଷାଧିକାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଜାମାତ୍ରା ସହିତଃ ସାଧୁର୍ଗୀତଵାଦିତ୍ରମଂଗଲୈଃ
ଜାମାତା ସହିତ ସଜନ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ।
ସତ୍ଯନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଫଲଦଃ କଲୌ
କଳିଯୁଗରେ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦେବ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରମଦାତ୍ସାଧୁଃ କ୍ଷିପ ନୌକାଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ସଜନ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ନାଉ ଚାଲାଇଦିଅ ।'
ଭୋଃ ସ୍ଵାମିନ୍ମେ ଧନଂ ନାସ୍ତି ଲତାପତ୍ରାଦିପୂରିତମ୍
ହେ ସ୍ୱାମୀ, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ; ମୋ ଗୋଦାମରେ କେବଳ ପତ୍ର ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷ ଅଛି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତାପସଃ ପ୍ରାହ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ଵଚଃ କ୍ଷଣାତ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ ତାପସ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ,' ଏବଂ ଏହି କଥା ତୁରନ୍ତ କହିଦେଲେ ।
ଧନଂ ନୌକାସୁ ନାସ୍ତୀତି ସାଧୁଶ୍ଚିଂତାତୁରୋଽଭଵତ୍
ନାଉରେ କିଛି ଧନ ନାହିଁ; ସଜନ ଚିନ୍ତିତ ହେଇପଡିଲେ ।
ଵଜ୍ରପାତାହତ ଇଵ ଭୃଶଂ ଦୁଃଖିତମାନସଃ
ବିଜୁଳି ପଡିଥିବା ପରି ତାଙ୍କ ମନ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା ।
ଇତି ମୂର୍ଛାଗତଃ ସାଧୁର୍ଵିଲଲାପ ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି ଅଚେତନ ହେଇ ସଜନ ପୁନିପୁନି ବିଳାପ କରିଲେ ।
ଗଲେ ଵସନମାଦାଯ ପ୍ରଣନାମ ସ ତାପସମ୍ 3.2.29.
ଗଳାରୁ ବସନ ନେଇ ତାପସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଦେଵଦେଵୋଽଥଵା କୋଽପି ନ ଜାନେ ତଵ ଵିକ୍ରମମ୍
ହେ ଦେବଦେବ, କିମ୍ବା ତୁମେ କିଏ, ମୁଁ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣେନି ।
ତ୍ଯଜ ମୌଢ୍ଯମତି ସାଧୋ ପ୍ରଵାଦଂ ମା ଵୃଥା କୃଥାଃ
ମୂଢ଼ତା ଛାଡ଼, ହେ ସଜନ; ଅପରିଗଳ୍ପ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତଃ ସାଧୁର୍ନ ବୁବୋଧ ମହାଧନଃ
ଏଭଳି ଜଣାଇଦେବା ପରେ ସଜନ ବଡ଼ ଧନର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଚଂଦ୍ରଚୂଡୋ ଯଦାନର୍ଚ ସତ୍ଯନାରାଯଣଂ ନୃପଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ ରାଜା ସତ୍ୟନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ନ ସ୍ମୃତଂ ହ୍ଯେଵ ଇଦାନୀଂ ତପ୍ଯସେ ଵୃଥା
ଯାହା ଚାହିଥିଲେ ତାହା ସ୍ମରଣ କରିଲେ ନାହିଁ; ଏବେ ଅପରିଗଳ୍ପ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛ ।
ତମନାଦୃତ୍ଯ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ କୁତଃ ସମ୍ଯଗ୍ଭଵେତ୍ତଵ
ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ କରି, ହେ ଅବୁଝ, କିପରି ଠିକ୍ ଫଳ ପାଇପାରିବୁ ?
ସତ୍ଯନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ତାପସଂ ତଂ ଦଦର୍ଶ ହ ତୁଷ୍ଟାଵ ତାପସଂ ତତ୍ର ସାଧୁର୍ଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ସଜନ ତାପସଙ୍କୁ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦେବ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଗଳିଗଳି କଥାରେ ତାପସଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଯତ୍ସତ୍ଯତ୍ଵେନ ଜଗତସ୍ତଂ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵାଂ ନମାମ୍ଯହମ୍
ହେ ସତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ସତ୍ୟ ତୁମେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ଵନ୍ମାଯାମୋହିତାତ୍ମାନୋ ନ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯାତ୍ମନଃ ଶୁଭମ୍
ତୁମର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ନିଜର ଭଲ କିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ମୂଢୋହଂ ଧନଗର୍ଵେଣ ମଦାଂଧୀକୃତଲୋଚନଃ 3.2.29.
ମୁଁ ଅବିବେକୀ, ଧନର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମଦରେ ଧୂସର ହୋଇଯାଇଛି।
କ୍ଷମସ୍ଵ ମମ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯଂ ତପୋ ଧାମ୍ନେ ହରେ ନମଃ
ମୋ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ମାନ୍ୟ କର, ହେ ତପସ୍ୟାର ନିବାସ, ହେ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷମୁଦ୍ରାଃ ସ୍ଥାପିତାଃ ସ୍ଵପୁରୋଧସି
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଲକ୍ଷ ମୁଦ୍ରା ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିଲେ।
ତୁଷ୍ଟୋ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରାହ ଵାଂଛା ପୂର୍ଣା ଭଵେତ୍ତୁ ତେ ଅଂତେ ସାଂନିଧ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ମୋଦସେ ତ୍ଵଂ ମଯା ସହ
ନାରାୟଣ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: 'ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ। ଶେଷରେ, ମୋ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାଧୁଶ୍ଚ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ସଜ୍ଜନ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ନଗରାଭ୍ଯାଶେ ପ୍ରାହି ଣୋଦ୍ଦ୍ରୁତମାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନଗର ନିକଟକୁ ଆସି, ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ।
ଜାମାତ୍ରା ସହିତଃ ସାଧୁଃ କୃତକୃତ୍ଯଃ ସମାଗତଃ
ସେ ସଜ୍ଜନ ଜାମାତା ସହିତ, କାମ ସାରି, ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୂଜାଭାରଂ ସୁତାଯୈ ସା ଦତ୍ତ୍ଵା ନୌକାଂତିକଂ ଯଯୌ
ସେ ମହିଳା ପୂଜାର ସାମଗ୍ରୀ ଝିଅକୁ ଦେଇ, ନୌକା ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କଲାଵତୀ ତ୍ଵଵଜ୍ଞାଯ ପ୍ରସାଦଂ ସତ୍ଵରା ଯଯୌ
କଳାବତୀ କୃପାକୁ ଅବହେଳା କରି, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵଜ୍ଞାନାତ୍ପ୍ରସାଦସ୍ଯ ନୌକାଶଂଖପତେରଥ
କୃପାକୁ ଅବହେଳା କରିବାରୁ, ତାପରେ ନୌକାର ମାଲିକ—