ଇତି ସର୍ଵଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଧୃତ୍ଵା ସର୍ଵେଶମଚ୍ଯୁତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଧରି ରହିଛି।
ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ରେଷୁ ଦର୍ଭେଷୁ ଶେତେ ଵୈ ପ୍ରାକ୍ଛିରାସ୍ତଥା
ଦକ୍ଷିଣ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଦର୍ଭା ରଖି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁଣ୍ଡ କରି ଶୋଇ ରହିଛି।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ହୃଷୀକେଶଂ କେଶଵଂ ମଧୁସୂଦନମ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ବିଜୟୀ, ହୃଷୀକେଶ, କେଶବ ଓ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ (ମୁଁ) ସ୍ମରଣ କରେ।
ଵାରାହଂ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷଂ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷମଚ୍ଯୁତମ୍ 4.126.
ବାରାହ, ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ (ମୁଁ) ଭାବି ଦେଖେ।
ପଦ୍ମନାଭମଜଂ ଶ୍ରୀଶଂ ଦାମୋଦରମଧୋକ୍ଷଜମ୍
ପଦ୍ମନାଭ, ଅଜ, ଶ୍ରୀଶ, ଦାମୋଦର ଓ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ (ମୁଁ) ଚିନ୍ତା କରେ।
ଚକ୍ରିଣଂ ଗଦିନଂ ଶାଂତଂ ଶଂଖିନଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍
ଯିଏ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗଦା ଧରନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ଶଂଖ ଧରନ୍ତି ଓ ଗରୁଡ଼ ଝଣ୍ଡା ଉଠାନ୍ତି।
ଅହମସ୍ମି ଜଗନ୍ନାଥ ମଯି ଵାସଂ କୁରୁ ଦ୍ରୁତମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ମୋ ଭିତରେ ବାସ କର।
ଅଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଯଂ ଶୌରିରଯଂ କୃଷ୍ଣଃ ପୁରୋ ମମ
ଏହିଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହିଁ ଶୌରି, ଏହିଁ କୃଷ୍ଣ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଏଷ ପଶ୍ଯତୁ ମାମୀଶଃ ପଶ୍ଯାମ୍ଯହମଧୋକ୍ଷଜମ୍
ଏହି ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ଦେଖୁନ୍ତୁ; ମୁଁ ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି।
ଆସୀତ ସୁଖଦୁଃଖେଷୁ ସମୋ ମିତ୍ରାହିତେଷୁ ଚ
ସେ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ସମଭାବ ରଖୁନ୍ତୁ, ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ସମାନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଥାଯଥା ଭଵେତ୍କାମସ୍ତଥା ତନ୍ନାମକୀର୍ତଯେତ୍
ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ସେପରି ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରସନ୍ନନେତ୍ରଭ୍ରୂଚକ୍ରଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
ପ୍ରସନ୍ନ ନୟନ ଓ ଭୃକୁଟି ସହିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା।
ପୀତାଂବରଧରଂ କୃଷ୍ଣଂ ଚାରୁକେଯୂରଧାରିଣମ୍
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, କୃଷ୍ଣ, ଚିତ୍ର କେୟୂର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ଯାଦୃଶେ ଵା ମନଃ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ରୂପେ ବଧ୍ନାତି ଚକ୍ରିଣଃ 4.126.
ମନ କେଉଁ ରୂପରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ସେଇ ରୂପରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଧର।
ଇତ୍ଥଂ ଜପନ୍ସ୍ମରନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏଭଳି ଜପ କରି ଏବଂ ସଦା ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରି।
ସର୍ଵପାତକଯୁକ୍ତୋଽପି ପୁରୁଷଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ଯଥାଗ୍ନିସ୍ତୃଣ ଜାତାନି ଦହତ୍ଯନିଲସଂଗତଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ବାୟୁ ସହିତ ମିଶି ଉଗୁରିଥିବା ଘାସକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ,
ଜରାଵ୍ଯାଧିଵିହୀନାନାଂ କିମୁତ ଵ୍ଯାଧିଦୋଷିଣାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ରୋଗ ଓ ଦୋଷରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କଣ?
ଅତ୍ଯଂତଵଯସା ଦଗ୍ଧୋ ଵ୍ଯାଧିନା ଚୋପପୀଡିତଃ
ଅତ୍ୟଧିକ ବୟସରେ ଦଗ୍ଧ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ,
କିମପ୍ଯନ୍ଯୋପ୍ଯୁପାଯୋଽସ୍ତି ନ ଵାନଶନକର୍ମଣି
କର୍ମ ନାଶ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପାୟ ଅଛି କି, କିମ୍ବା ନାହିଁ?
ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଭଗଵନ୍ଧ୍ଯାନଂ ତଦ୍ବ୍ରୂହି ମମ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଧ୍ୟାନ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ତାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଚିତ୍ତସ୍ଯାଲଂ ଵନୀଭୂତୋ ଵିଷ୍ଣୁରେଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ମନ ଏକଦମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଏଠାରେ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁ ହିଁ କାରଣ ରୂପେ ରହନ୍ତି।
ତିଷ୍ଠନ୍ଭୁଞ୍ଜନ୍ସ୍ଵପନ୍ଗଚ୍ଛଂସ୍ତଥା ଧାଵନ୍ନିତସ୍ତତଃ
ଯେତେବେଳେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଖାଉଥିବା, ଶୁଅଥିବା, ଚାଲୁଥିବା କିମ୍ବା ଏଠୁ ସେଠା ଦୌଡ଼ୁଥିବା—
ଯଂ ଯଞ୍ଚାପି ସ୍ମରନ୍ଭାଵଂ ତ୍ଯଜନ୍ଯନ୍ତେ କଲେଵରମ୍ 4.126.
ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଣିଷ ଶେଷବେଳେ ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ ଯାହାକୁ ମନେ କରେ—
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଧାନମଂତ୍ରୋକ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚିନ୍ତନମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୁଖ୍ୟ ଉପଦେଶ ହେଉଛି ମନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା।
ପୁରା ମେ କଥିତଂ ପାର୍ଥ ମାର୍କଂଡେଯେନ ଧୀମତା
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯୋପଭୋଗଶଯନାସନଵାହନେଷୁ ସ୍ତ୍ରୀଗଂଧମାଲ୍ଯମଣିଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷଣେଷୁ
ରାଜ୍ୟର ଭୋଗ, ଶୟନ, ଆସନ, ଯାନ, ମହିଳାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ, ମାଳା, ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଭୋଗ କରିବାବେଳେ—
ସଂଛେଦନୈର୍ଦହନତାଡନପୀଡନୈଶ୍ଚ ଗାତ୍ରପ୍ରହାରଦମନୈର୍ଵିନିକର୍ତନୈଶ୍ଚ
କଟିବା, ପୋଡ଼ିବା, ମାଡ଼ିବା, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦେହରେ ଆଘାତ, ଦମନ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗକୁ କାଟିଦେବା ଦ୍ୱାରା—
ସୂତ୍ରାର୍ଥମାର୍ଗଣମହାଵ୍ରତଭାଵନାଭିର୍ବଂଧପ୍ରମୋକ୍ଷଗତିରାଗତିହେତୁ ଚିନ୍ତା
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଖୋଜିବା, ବଡ଼ ବ୍ରତ ଧରିବା, ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା, ଆସିବା-ଯିବାର କାରଣ ବିଷୟରେ ଭାବିବା—
ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିଷଯୈର୍ନ ଵିଵର୍ଜିତାନି ସଙ୍କଲ୍ପନାତ୍ମଜ ଵିକଲ୍ପଵିକାରଯୋଗୈଃ
ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଭୋଗବସ୍ତୁଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇନାହିଁ, ଏହା ସମସ୍ତେ କଳ୍ପନା ଓ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।