ସମଂ ଶ୍ଵଶୁରଜାମାତ୍ରୌ ଦ୍ଵାଦଶେଷୁ ଵିଷାଦିନୌ
ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଜାମାତା ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ।
ଶୃଣ୍ଵଂତି ସୁଧିଯୋ ନିତ୍ଯଂ ତେ ଵସଂତି ହରେଃ ପଦମ୍
ଯେଉଁ ସଜ୍ଜନମାନେ ସଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପଦରେ ବସନ୍ତି।
ପ୍ରତିକୂଲେ ହରୌ ତସ୍ମିନ୍ଯାସ୍ଯନ୍ତି ନିରଯାନ୍ବହୂନ୍
ଯେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁ ନରକକୁ ଯିବେ।
ଧର୍ମୋ ଯଜ୍ଞୋ ନୃପଶ୍ଚୌରଃ ସର୍ଵେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିଯଂକରାଃ
ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜା ଓ ଚୋର — ସମସ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ମାତୃଭ୍ଯୋ ଦେଵତାଭ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହେତି ଵୈ ମଖଃ
ମାଆମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ 'ସ୍ୱଧା' ଓ 'ସ୍ୱାହା' ଦିଆଯାଏ।
ଦ୍ଵଯୋର୍ହନ୍ତା ହି ଚୋରଃ ସ ତେ ସର୍ଵେ ଧର୍ମକିଂକରାଃ
ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଚୋର ହତ୍ୟାକାରୀ; ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ସେବକ।
ସତ୍ଯହୀନସ୍ଯ ତତ୍ସାଧୋର୍ଧନଂ ଯତ୍ତଦ୍ଗ୍ରହେ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେ ସଜ୍ଜନ ସତ୍ୟ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ଧନ ଅପବିତ୍ର ହେଲା।
ଵାସୋଲଂକରଣାଦୀନି ଵିକ୍ରୀଯ ବୁଭୁଜେ କିଲ
ସେ ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିକ୍ରି କରି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ କନ୍ଯା ଭୋଜନାଚ୍ଛାଦନଂ ଵିନା
ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଝିଅ ଖାଇବା ଓ ପିନ୍ଧିବା ବିନା ରହିଗଲା।
ପ୍ରାର୍ଥଯଂତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ପ୍ରାର୍ଥଯଦ୍ଧରିମ୍
ସେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେଉଁଠାରେ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା।
ଆଗଚ୍ଛତ୍ଵର୍ଚଯିଷ୍ଯାମି ଭଵଂତମିତି ଵାଚଯେ 3.2.29.
'ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂଜିବି,' ବୋଲି ସେ ଉଚ୍ଚରେ କହିଲା।
ମାତ୍ରା ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତେଯଂତଂ କାଲଂ କୁତ୍ର ସ୍ଥିତା ଶୁଭେ
ମାଆ ଗାଳି ଦେଲେ, ସେ ଭାବିଲା— 'ଏ ଶୁଭେ, ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କେଉଁଠି ରହିବି?'
କଲୌ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଫଲଦଃ ସର୍ଵଦା କ୍ରିଯତେ ନରୈଃ
କଳିଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ କରିଥିବା କାମର ଫଳ ସବୁବେଳେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମିଳେ।
ଦେଶମାଯାତୁ ଜନକଃ ସ୍ଵାମୀ ଚ ମମ କାମନା
ମୋର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ମୋର ପିତା ଓ ସ୍ୱାମୀ ଏହି ଦେଶକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଶୀଲପାଲସ୍ଯ ଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଗେହେ ପ୍ରାପ୍ତା ଧନାର୍ଥିନୀ
ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଜଣେ ଜନନୀ ଶୀଳପାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରକ୍ଷା ଓ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୀଲପାଲଃ ପଂଚନିଷ୍କଂ ଧନଂ ଦଦୌ
ଏହା ଶୁଣି ଶୀଳପାଳ ପଞ୍ଚଟି ନିଷ୍କ ଧନ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସୋଽନୃଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧାଯ ସଂଯଯୌ
ଏହିପରି କହି ଋଣମୁକ୍ତ ହେଇ ସେ ଗୟାରେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ।
ଲୀଲାଵତୀ ସହ ତଯା ଭକ୍ତ୍ଯାକାର୍ଷୀତ୍ପ୍ରପୂଜନମ୍
ଲୀଳାବତୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ନର୍ମଦାତୀରନଗରେ ନୃପଃ ସୁଷ୍ଵାପ ମଂଦିରେ ଉଵାଚ ଵିପ୍ରରୂପେଣ ବୋଧଯଞ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ନର୍ମଦା ତୀରର ନଗରରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଶୁଇଥିଲେ; ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତୌ ସାଧୂ ପରିମୋଚଯ
ଉଠ, ଉଠ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ସେ ଦୁଇଜଣ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଭୂପତିଶ୍ଚୈଵ ଵିପ୍ରରୂପେଣ ବୋଧିତଃ 3.2.29.
ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରାଗଲା।
ଵିସ୍ମିତଃ ସହସୋତ୍ଥାଯ ଦଧ୍ଯୌ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମାନ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ଭୂପାଲଂ ପ୍ରାହ ସତ୍ଯେନ ଭୋ ଦ୍ଵିଜ ଅତସ୍ତୌ ହି ସମାନୀଯ ସଂପୃଚ୍ଛ ଵିଧିଵନ୍ନୃପ
ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତୁ, ରାଜା।'
ଆନୀଯ ସାଧୁଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ସତ୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ଭୂପତିଃ
ସେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଣି ରାଜା ସତ୍ୟରେ ଭରସା କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଵାଣିଜ୍ଯାର୍ଥଂ ମହାରାଜ ଵାଣିଜ୍ଯଂ ଜୀଵିକାଵଯୋଃ
ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ, ମହାରାଜ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ବ୍ୟବସାୟ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛୁ।
ମଣିମୁକ୍ତାଦି ଵିକ୍ରେତୁଂ କ୍ରେତୁଂ ଵା ତଵ ପତ୍ତନେ
ତୁମର ସହରରେ ମଣି, ମୁକ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାମାଳିକା ବିକ୍ରି କିମ୍ବା କିଣିବାକୁ।
ପ୍ରତିକୂଲେ ଵିଧୌ କୋ ଵା ଦଶାଂ ନାପ୍ନୋତି ଵୈ ପୁମାନ୍
ଅନୁକୂଳ ନସ୍ତି ହେଲେ, ନରମାନେ କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଭୋଗିନାହାନ୍ତି?
ଆଵାଂ ନ ଚୌରୋ ରାଜେଂଦ୍ର ତତ୍ତ୍ଵତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଚାରଯ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଚୋର ନୁହେଁ; ତୁମେ ନିଜେ ସତ୍ୟ ବିଚାର କର।
ଛେଦଯିତ୍ଵା ଦୃଢଂ ପାଶଂ ଲୋମଶାତିମକାରଯତ୍
ମଜବୁତ ପାଶ କାଟି ଲୋମଶାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରାଗଲା।
ନଗରେ ପୂଜଯାମାସ ଵସ୍ତ୍ରାଭୂଷଣଵାହନୈଃ
ନଗରରେ ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଓ ଯାନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା।