ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ସହ ଜାମାତ୍ରା ଵାଣିଜ୍ଯାଯ ଯଯୌ ପୁନଃ ସୂତ ଉଵାଚ ଅଥ ସାଧୁଃ ସମାଦାଯ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ଜାମାତା ସହିତ ସବୁ କିଛି ଭୁଲିଯାଇ, ପୁଣି ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିବେଳେ ସୂତା କହିଲେ— ସେ ସାଧୁ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିକ୍ୟ ଏକଠା କଲେ।
ନୌକାଃ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସ ଯଯୌ ଦେଶାଦ୍ଦେଶାନ୍ତରଂ ପ୍ରତି
ସେ ନୌକାଗୁଡ଼ିକୁ ତୟାରି କରି ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଉଥିଲେ।
କୁର୍ଵନ୍କ୍ରଯଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଚ ଚିରଂ ତସ୍ଥୌ ମହାମନାଃ 3.2.28.
କିଣିବା ବେଚିବା କାମ କରି, ସେ ବଡ଼ ମନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଗଲେ।
ତତଃ କର୍ମଵିପାକେନ ତାପମାପାଚିରାଦ୍ଵଣିକ୍
ତାପରେ କର୍ମର ଫଳରେ, ସେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିଦ୍ରାଗତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ହୃତଂ ଚୌରୈର୍ମହାଧନମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତେ ଘୁମେ ଥିବାବେଳେ ଚୋରମାନେ ବଡ଼ ଧନ ଚୋରାଇନେଇଛନ୍ତି।
ପ୍ରାତଃକୃତ୍ଯଂ ନୃପଃ କୃତ୍ଵା ସଦଃ ସଂପ୍ରାଵିଶଚ୍ଚ ସଃ
ସେ ସକାଳର କାମ ସାରି, ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଵାଚ ସ ତଦା ଵାକ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଧରା ପତେ
ତାଁପରେ ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଧରାପତି, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ମୁମୁଷୁଶ୍ଚୌରା ଗତାସ୍ସର୍ଵେ ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ନୃପ
'ସମସ୍ତ ଚୋର ପଳାଇଗଲେ; ରାଜା, ଆମେ କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ।'
ଉଵାଚ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଯୂଯଂ ସଂଯାତ ମା ଚିରମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି କରି ସେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଏଇଁ।'
ନୋ ଚେଦ୍ଧନିଷ୍ଯେ ସଗଣାନିତି ଦୂତାନ୍ସମାଦିଶତ୍
'ନ ଆସିଲେ, ମୁଁ ତୁମେମାନେ ସହ ତୁମର ସାଥୀମାନେକୁ ମାରିଦେବି,' ବୋଲି ଦୂତମାନେକୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ବହୁଯତ୍ନୈର୍ନ ସଂଶୋଧ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଚୋରସମନ୍ଵିତମ୍
ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚୋରମାନେ ସହିତ ମିଶିଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି ଫେରାଇ ମିଳିଲାନାହିଁ।
ହନ୍ତା ମାଂ ସଗଣଂ ରାଜା କିଂ କରୋମି କୁତଃ ସୁଖମ୍
'ରାଜା ମୋତେ ଏବଂ ମୋ ସାଥୀମାନେକୁ ମାରିଦେବେ; ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ସୁଖ ମିଳିବ?'
ନର୍ମଦାଯାଂ ଚ ମରଣଂ ଶିଵଲୋକପ୍ରଦାଯକମ୍ 3.2.28.
'ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।'
ଵିଦେଶିନୋଽସ୍ଯ ଵଣିଜୋ ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲଂ ଧନମ୍
ଏକ ବିଦେଶୀ ବ୍ୟବସାୟୀ ତାଙ୍କର ବହୁତ ଧନ ଦେଖିଲେ।
ଚୌରୋଽଯମିତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତୌ ବବଂଧାତ୍ମରକ୍ଷଣାତ୍
ସେ ଚୋର ବୋଲି ଭାବି, ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପ୍ରତିକୂଲେ ହରୌ ତସ୍ମିନ୍ରାଜ୍ଞାପି ନ ଵିଚାରିତମ୍
ହରିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ରାଜା ମଧ୍ୟ କେବେ ବିଚାର କଲେ ନାହିଁ।
କାରାଗାରେ ଲୋହମଯୈଃ ଶୃଂଖଲୈରଂଗପାଦଯୋଃ
କାରାଗାରରେ ତାଙ୍କ ହାତପାଏ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ପିନ୍ଧାଇଦେଲେ।
ଜାମାତ୍ରା ସହିତଃ ସାଧୁର୍ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
ସେ ସଜ୍ଜନ, ଜାମାତା ସହିତ, ବାରମ୍ବାର ଭାରି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
କ୍ଵ ସ୍ଥିତା ଚ ସୁତା ଭାର୍ଯା ପଶ୍ଯ ଧାତୁର୍ଵିପର୍ଯଯମ୍
ମୋ ଝିଅ ଓ ଜଣେ ଘରବାଲି କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଭାଗ୍ୟର ଉଲ୍ଟା ଦେଖ।
ମଯା ବହୁତରଂ ଧାତୁର୍ଵିପ୍ରିଯଂ ହି ପୁରାକୃତମ୍
ମୁଁ ଆଗରୁ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅପ୍ରିୟ ଅନେକ କାମ କରିଛି।
ସମଂ ଶ୍ଵଶୁରଜାମାତ୍ରୌ ଦ୍ଵାଦଶେଷୁ ଵିଷାଦିନୌ
ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଜାମାତା ଦୁଇଜଣେ ଏକାସାଥି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ।
ଶୃଣ୍ଵଂତି ସୁଧିଯୋ ନିତ୍ଯଂ ତେ ଵସଂତି ହରେଃ ପଦମ୍
ଯେଉଁ ସଜ୍ଜନମାନେ ସଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପଦରେ ବସନ୍ତି।
ପ୍ରତିକୂଲେ ହରୌ ତସ୍ମିନ୍ଯାସ୍ଯନ୍ତି ନିରଯାନ୍ବହୂନ୍
ଯେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁ ନରକକୁ ଯିବେ।
ଧର୍ମୋ ଯଜ୍ଞୋ ନୃପଶ୍ଚୌରଃ ସର୍ଵେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିଯଂକରାଃ
ଧର୍ମ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜା ଓ ଚୋର — ସମସ୍ତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ମାତୃଭ୍ଯୋ ଦେଵତାଭ୍ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହେତି ଵୈ ମଖଃ
ମାଆମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ 'ସ୍ୱଧା' ଓ 'ସ୍ୱାହା' ଦିଆଯାଏ।
ଦ୍ଵଯୋର୍ହନ୍ତା ହି ଚୋରଃ ସ ତେ ସର୍ଵେ ଧର୍ମକିଂକରାଃ
ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଚୋର ହତ୍ୟାକାରୀ; ସମସ୍ତେ ଧର୍ମର ସେବକ।
ସତ୍ଯହୀନସ୍ଯ ତତ୍ସାଧୋର୍ଧନଂ ଯତ୍ତଦ୍ଗ୍ରହେ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେ ସଜ୍ଜନ ସତ୍ୟ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ଧନ ଅପବିତ୍ର ହେଲା।
ଵାସୋଲଂକରଣାଦୀନି ଵିକ୍ରୀଯ ବୁଭୁଜେ କିଲ
ସେ ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିକ୍ରି କରି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲେ।
ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ କନ୍ଯା ଭୋଜନାଚ୍ଛାଦନଂ ଵିନା
ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ଝିଅ ଖାଇବା ଓ ପିନ୍ଧିବା ବିନା ରହିଗଲା।
ପ୍ରାର୍ଥଯଂତଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା ପ୍ରାର୍ଥଯଦ୍ଧରିମ୍
ସେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେଉଁଠାରେ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା।