ମମଂଥୁଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ସମୁଦ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଏକଠି ହୋଇ ସାଗରକୁ ମଥିଲେ।
ଅତିଲୋଭାନ୍ମଥ୍ଯମାନେ ସାଗରେ ପଯସାଂ ନିଧୌ
ଅତି ଲୋଭରେ, ଜଳର ଭଣ୍ଡାର ସାଗର ମଥିଯାଉଥିଲା।
ଯେନାସୌ ସୁରସଂଘାତେ ଆଘୂର୍ଣିତା ଇଵାଭଵତ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଏମିତି ଉଲଟାଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଭଳି ହେଲେ ଅସ୍ଥିର।
ନିର୍ଗମ୍ଯ ଚ ଵଧଂ ଚକ୍ରୁର୍ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍
ସେମାନେ ବାହାରି ଆସି, ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମର ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ ନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣୋ ହରଃ
ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ ଓ ହରା ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଶଂକରେଣ କିଞ୍ଚିତ୍ତତ୍ରୈଵ ଭକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ, ସେଠାରେ ଅଲ୍ପ ଅଂଶ ଖାଇଦିଆଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମାପି ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଅବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯମୁଵାଚ ହ
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସଚେତନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଶାଯାଂ ଲଙ୍କାମୂଲେ ମହାମୁନିଃ 4.118.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାମୁନି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଲଙ୍କା ପାଦଦେଶରେ ଥିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ଦେଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯାଶ୍ରମଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ।
ଧ୍ଯାନଂ ଚକ୍ରେ ଵିଷଂ ଯେନ ହିମାଦ୍ରୌ ସଂପ୍ରଵେଶିତମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ ହିମାଳୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଵିଷଂ ଲଗ୍ନଂ କିଞ୍ଚିଚ୍ଛେଷଂ ଦ୍ରୁମାଦିଷୁ
ସେ ସମୟରେ, ବାକି ଥିବା କିଛି ବିଷ ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଲାଗିଗଲା।
ତଦ୍ଵିଷଂ ଚୂର୍ଣିତଂ ତେନ କ୍ଷଣାତ୍ସଂକୋଚିତଂ ତଥା
ସେ ବିଷ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଂକୁଚିତ ହେଲା।
ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତୁ ଜାଯଂତେ ରୋଗା ନାନାଵିଧା ଭୁଵି
ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵୃଷସଂକ୍ରାତିମାରଭ୍ଯ ସିଂହାଂତେ ଶାମ୍ଯତେ ଵିଷମ୍
ବୃଷ ରାଶିରୁ ସିଂହ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଷ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଏଵଂ କାଲେନ ମହତା ନୀରୁଜେ ଵ୍ଯାଧିଵର୍ଜିତେ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ, ରୋଗ ଓ ବ୍ୟାଧି ରହିଲା ନାହିଁ।
ନିରଂତରେ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁ ପ୍ରସାରିଣି
ଏଭଳି ଭାବେ, ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଲଗାତାର ଉପରକୁ ବାହୁ ପସାରି ରହିଲେ।
ପ୍ରଜା ଵ୍ଯାପାଦଯନ୍କାଲାଦାଜଗାମ ମହାମୁନେଃ
ଲୋକମାନେ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ନଶିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ମହାମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭସ୍ମୀବଭୂଵ ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁଖକାରଣାତ୍ 4.118.
ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ସେ ଛାର ହୋଇଗଲେ।
ତଥାନ୍ଯୋ ଦଂଡକାରଣ୍ଯେ ଶ୍ଵେତୋ ନାମ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏହିପରି, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ।
ଭଗଵତ୍ସର୍ଵମେଵାନ୍ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ରାଜ୍ଯମଦାନ୍ମଯା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦେଇଦେଇଛି, ଅନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଇଛି।
ତତୋଽଗସ୍ତ୍ଯଃ କାରୁଣ୍ଯା ରତ୍ନୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧମକଲ୍ପଯତ୍
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି କରୁଣାବଶତଃ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ପରମଂ ସ୍ଥାନମଗସ୍ତ୍ଯର୍ଷେଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ମାନ୍ମେରୁମିଵାସୌ ମାଂ ନ କରୋତି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ମେରୁ ପର୍ବତ ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣା କରେ, ସେମାନେ ମୋତେ କାହିଁକି ପରିକ୍ରମା କରୁନାହାନ୍ତି?
ଏକୀଭୂଯାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵର୍ଷିପୁଙ୍ଗଵମ୍
ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵିଂଧ୍ଯଂ ନିଵାରଯ ସ୍ଵୈନଂ ସ୍ଥିତୌ ସ୍ଥାପଯ ପର୍ଵତମ୍
ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ରୋକିଦିଅ, ତୁମର ପର୍ବତକୁ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ରଖ।
ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ଵିଦ୍ଧି ମାମଚଲୋତ୍ତମ
ହେ ପର୍ବତମାନ୍ୟ, ମୁଁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସଂପ୍ରଯାତୋ ନାଦ୍ଯାପି ଵିନିଵର୍ତତେ
ଏଭଳି କହି ସେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫେରିଆସିନାହାନ୍ତି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵଂଦ୍ଯଚରଣୋ ଲୋପାମୁଦ୍ରାସହାଯଵାନ୍ 4.118.
ତାଙ୍କର ପାଦ ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜିତ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସହିତ ସେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ରାଶ୍ରମସ୍ଥଲିକାଯାମୃତୁକାଲେ ହ୍ଯୁପସ୍ଥିତେ
ସେଠାରେ ଆଶ୍ରମ ମଝିରେ ଋତୁ ଆସିଥିଲାବେଳେ,
ଭଵେଦ୍ଯଦି ଗୃହଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍
ଯଦି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଘର ଥାଏ,