ମୈଷଂ ମାଂସଂ ତତଃ ପ୍ରାଦାଦିଲ୍ଵଲଃ କୁପିତସ୍ତଦା
ତେବେ ଇଲ୍ବଳ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମେଷ ମାଂସ ପରିବେଶନ କଲେ।
ଶୁଚିର୍ବଭୌ ତତଃ ପ୍ରାହ ଵାତାପିମିଲ୍ଵଲଃ ଶନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପବିତ୍ରତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଇଲ୍ବଳ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ ବାତାପିକୁ ଡାକିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାଗସ୍ତ୍ଯଵିପ୍ରୋଽପି ଉଦ୍ଗାରଂ କୃତଵାନ୍ଗୁରୁମ୍
ଏହା ଶୁଣି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡକା ଦେଲେ।
ଜୀର୍ଣୋଽଯଂ ଭସ୍ମଭୂତୋଽଯଂ ଵାତାପିର୍ବ୍ରହ୍ମକଂଟକଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଏହା ପଚିଗଲା, ଏହା ଛାର ହୋଇଗଲା—ବାତାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ।'
ଭସ୍ମୀଭୂତଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ତତଃ ଶାଂତଂ ଜଗଦ୍ବଭୌ
ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଛାର ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଂ ମେରୌ ତତୋଽଗସ୍ତ୍ଯମୁପାଗତାଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ଆଲୋଚନା ଓ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତେଽଗସ୍ତ୍ଯମାହୁର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷେ ସମୁଦ୍ରଂ ଶୋଷଯସ୍ଵ ଵୈ
ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ଦୟାକରି ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦିଅ।'
ତଯା ପୀତଃ ସମୁଦ୍ରୋଽପି ଭ୍ରାଂତମୀନୋର୍ମିକଚ୍ଛପଃ 4.118.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ପିଇଦିଆଗଲା, ତାର ତରଙ୍ଗ, ମାଛ ଓ କଛୁଆ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
କ୍ଷଯଂ ନୀତାଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵେ କ୍ରନ୍ଦମାନାଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁବ ଦ୍ରୁତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଅଥ ଗଂଗାନଦୀତୋଯୈଃ ସଂପୂର୍ଣେ ସାଗରେ ପୁନଃ
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଜଳରେ ସାଗର ପୁଣି ଭରିଯାଇଲା।
ମମଂଥୁଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ସମୁଦ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ଏକଠି ହୋଇ ସାଗରକୁ ମଥିଲେ।
ଅତିଲୋଭାନ୍ମଥ୍ଯମାନେ ସାଗରେ ପଯସାଂ ନିଧୌ
ଅତି ଲୋଭରେ, ଜଳର ଭଣ୍ଡାର ସାଗର ମଥିଯାଉଥିଲା।
ଯେନାସୌ ସୁରସଂଘାତେ ଆଘୂର୍ଣିତା ଇଵାଭଵତ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଏମିତି ଉଲଟାଲେ ଯେ, ସେମାନେ ଭଳି ହେଲେ ଅସ୍ଥିର।
ନିର୍ଗମ୍ଯ ଚ ଵଧଂ ଚକ୍ରୁର୍ମୁନୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍
ସେମାନେ ବାହାରି ଆସି, ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମର ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ ନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣୋ ହରଃ
ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ ଓ ହରା ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ମନ୍ତ୍ରୈଃ ଶଂକରେଣ କିଞ୍ଚିତ୍ତତ୍ରୈଵ ଭକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ, ସେଠାରେ ଅଲ୍ପ ଅଂଶ ଖାଇଦିଆଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମାପି ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଅବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯମୁଵାଚ ହ
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସଚେତନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଏମିତି କଥା କହିଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଶାଯାଂ ଲଙ୍କାମୂଲେ ମହାମୁନିଃ 4.118.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାମୁନି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଲଙ୍କା ପାଦଦେଶରେ ଥିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ଦେଵା ଅଗସ୍ତ୍ଯାଶ୍ରମଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ।
ଧ୍ଯାନଂ ଚକ୍ରେ ଵିଷଂ ଯେନ ହିମାଦ୍ରୌ ସଂପ୍ରଵେଶିତମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ ହିମାଳୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଵିଷଂ ଲଗ୍ନଂ କିଞ୍ଚିଚ୍ଛେଷଂ ଦ୍ରୁମାଦିଷୁ
ସେ ସମୟରେ, ବାକି ଥିବା କିଛି ବିଷ ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଲାଗିଗଲା।
ତଦ୍ଵିଷଂ ଚୂର୍ଣିତଂ ତେନ କ୍ଷଣାତ୍ସଂକୋଚିତଂ ତଥା
ସେ ବିଷ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଂକୁଚିତ ହେଲା।
ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତୁ ଜାଯଂତେ ରୋଗା ନାନାଵିଧା ଭୁଵି
ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵୃଷସଂକ୍ରାତିମାରଭ୍ଯ ସିଂହାଂତେ ଶାମ୍ଯତେ ଵିଷମ୍
ବୃଷ ରାଶିରୁ ସିଂହ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଷ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଏଵଂ କାଲେନ ମହତା ନୀରୁଜେ ଵ୍ଯାଧିଵର୍ଜିତେ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ, ରୋଗ ଓ ବ୍ୟାଧି ରହିଲା ନାହିଁ।
ନିରଂତରେ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁ ପ୍ରସାରିଣି
ଏଭଳି ଭାବେ, ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଲଗାତାର ଉପରକୁ ବାହୁ ପସାରି ରହିଲେ।
ପ୍ରଜା ଵ୍ଯାପାଦଯନ୍କାଲାଦାଜଗାମ ମହାମୁନେଃ
ଲୋକମାନେ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ନଶିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ମହାମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭସ୍ମୀବଭୂଵ ପଶ୍ଚାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁଖକାରଣାତ୍ 4.118.
ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ସେ ଛାର ହୋଇଗଲେ।
ତଥାନ୍ଯୋ ଦଂଡକାରଣ୍ଯେ ଶ୍ଵେତୋ ନାମ ନୃପୋତ୍ତମଃ
ଏହିପରି, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଶ୍ୱେତ ନାମକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ।
ଭଗଵତ୍ସର୍ଵମେଵାନ୍ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ରାଜ୍ଯମଦାନ୍ମଯା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦାନ ସମସ୍ତ ଦେଇଦେଇଛି, ଅନ୍ୟ ସବୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଇଛି।