ଉପୋଷ୍ପ ଵିଧିନାନେନ ଦଶ ସପ୍ତ ଯଥାକ୍ରମମ୍ 4.117.
ଏହି ଉପବାସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦଶ କିମ୍ବା ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଯସେ ପୀଠେ କୃଶରାନ୍ନଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ
ଲୋହାର ପୀଠରେ ଖିଚୁଡ଼ି ରଖି ଏହାକୁ ନିବେଦନ କରି,
ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପୁନର୍ଦଦ୍ଯାଲ୍ଲୋହଂ ତୈଲଂ ତିଲାଂସ୍ତଥା ଦକ୍ଷିଣାଂ ଚ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଦ୍ରାଂ ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ତାପରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଲୋହା, ତେଲ ଓ ତିଳ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଶୁଭାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ପାର୍ଥ ସମ୍ଯଗ୍ଭଦ୍ରାଵ୍ରତଂ ନରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏଭଳି ଭଲ ଭାବରେ ଭଦ୍ରା ବ୍ରତ କରନ୍ତି,
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ପିଶାଚା ଵା ପୂତନାଶାକିନୀଗ୍ରହାଃ
ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ପୁତନା, ଡାକିନୀ ଓ ଅପଶକୁନ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି,
ନ ଚୈଵେଷ୍ଟଵିଯୋଗଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ହାନିସ୍ତସ୍ଯ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏନାହିଁ, କିଛି କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ସୂର୍ଯାତ୍ମଜାତିଦଯିତା ଭଗିନୀ ଶନେର୍ଯା ମର୍ତ୍ଯେ ଭ୍ରମତ୍ଯତିରଥା କରଣକ୍ରମେଣ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶନିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଵିଷ୍ଟିଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ସପ୍ତଦଶୋତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ବିଷ୍ଟି ବ୍ରତ ବିବରଣୀ ନାମକ ଏକଶଏ ସତର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମହୀପାଲ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାନଘ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବ୍ରତ ବିବରଣୀ କହୁଛି, ହେ ରାଜା, ଶୁଣ।
ଜନ୍ମ ଚୈଵାର୍ଘଦାନଂ ଚ କାଲମୁଦ୍ଗମନସ୍ଯ ଚ
ଜନ୍ମ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ ଓ ମୁଗ ଦାଳ ଉଦ୍ଭବ ସମୟ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯିବ।
ମଂଦରସ୍ଯ ସମୀପେ ତୁ ଚେରତୁର୍ଵିପୁଲଂ ତପଃ
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତଯୋଃ ସଂକ୍ଷୋଭଣାର୍ଥାଯ ଵାସଵେନ ଵରାପ୍ସରାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନୋକୁ ପଠାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂଦର୍ଶନାଦେଵ କ୍ଷୁଭିତୌ ତୌ ସୁରୋତ୍ତମୌ
ସେ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ସେ ଦୁଇ ଦେବତା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ନିମେଃ ଶାପାତ୍ତତ୍ର ଜାତୋ ଵଶିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ନିମିଙ୍କ ଶାପରେ ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ମଲଯସ୍ଯୈକଦେଶେ ତୁ ଵୈଖାନସଵିଧାନତଃ
ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଗୋଟିଏ ଅଂଶରେ ବୈଖାନସ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ,
ଆସ୍ତାଂ ଦୈତ୍ଯୌ ପୁରା ଦୁଷ୍ଟାଵାଦୌ କୃତଯୁଗସ୍ଯ ତୁ
ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ ସେଠାରେ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ଦାୟତ୍ୟ ରହୁଥିଲେ।
ତଯୋରେକୋଽଭଵନ୍ମେଷୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଭୋଜ୍ଯଦାଯକଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମେଷ ହେଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ଲାଗିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଦୈତ୍ଯୋ ହ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଂ ସଂନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍ 4.118.
ପରେ ଏକ ଦିନ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋପ୍ଯଭଵଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧେ ଧୌରେଯୋ ରୋଷଦର୍ପିତଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ।
ପରିଵିଷ୍ଯମାଣେଷୁ ତେଷୁ ସ୍ତିମିତଂ ପ୍ରାହ ଦାନଵମ୍
ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
ମୈଷଂ ମାଂସଂ ତତଃ ପ୍ରାଦାଦିଲ୍ଵଲଃ କୁପିତସ୍ତଦା
ତେବେ ଇଲ୍ବଳ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ମେଷ ମାଂସ ପରିବେଶନ କଲେ।
ଶୁଚିର୍ବଭୌ ତତଃ ପ୍ରାହ ଵାତାପିମିଲ୍ଵଲଃ ଶନୈଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପବିତ୍ରତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଇଲ୍ବଳ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ ବାତାପିକୁ ଡାକିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାଗସ୍ତ୍ଯଵିପ୍ରୋଽପି ଉଦ୍ଗାରଂ କୃତଵାନ୍ଗୁରୁମ୍
ଏହା ଶୁଣି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମହାର୍ଷି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡକା ଦେଲେ।
ଜୀର୍ଣୋଽଯଂ ଭସ୍ମଭୂତୋଽଯଂ ଵାତାପିର୍ବ୍ରହ୍ମକଂଟକଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଏହା ପଚିଗଲା, ଏହା ଛାର ହୋଇଗଲା—ବାତାପି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ।'
ଭସ୍ମୀଭୂତଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ତତଃ ଶାଂତଂ ଜଗଦ୍ବଭୌ
ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଛାର ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଂ ମେରୌ ତତୋଽଗସ୍ତ୍ଯମୁପାଗତାଃ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ଆଲୋଚନା ଓ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତେଽଗସ୍ତ୍ଯମାହୁର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷେ ସମୁଦ୍ରଂ ଶୋଷଯସ୍ଵ ଵୈ
ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ଦୟାକରି ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦିଅ।'
ତଯା ପୀତଃ ସମୁଦ୍ରୋଽପି ଭ୍ରାଂତମୀନୋର୍ମିକଚ୍ଛପଃ 4.118.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ପିଇଦିଆଗଲା, ତାର ତରଙ୍ଗ, ମାଛ ଓ କଛୁଆ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
କ୍ଷଯଂ ନୀତାଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵେ କ୍ରନ୍ଦମାନାଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁବ ଦ୍ରୁତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଅଥ ଗଂଗାନଦୀତୋଯୈଃ ସଂପୂର୍ଣେ ସାଗରେ ପୁନଃ
ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ଜଳରେ ସାଗର ପୁଣି ଭରିଯାଇଲା।