ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ରୋଗୀ ରୋଗାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ଲୋକଙ୍କୁ କୌଣସି ରୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ; ରୋଗୀମାନେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ରଣେ ରାଜକୁଲେ ଦ୍ଯୂତେ ସର୍ଵତ୍ର ଵିଜଯୀ ଭଵେତ୍ ।।4.117.
ଯୁଦ୍ଧ, ରାଜସଭା, ଜୁଆ ଓ ସବୁଠାରେ ସେ ଜିତିଥାଏ।
ଯଶ୍ଚ ପୂଜଯତେ ନିତ୍ଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତଵିଧିନା ନରଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ଯେନୋପଵାସଵିଧିନା ଵ୍ରତେନ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଯେଉଁଠାରେ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତର ନିୟମରେ, ହେ ମହିମାଶାଳୀ, ପୂଜା କରାଯାଏ,
ଯଦି ରାତ୍ରୌ ଭଵେଦ୍ଵିଷ୍ଟିରେକଭୁକ୍ତଂ ଦିନଦ୍ଵଯମ୍
ଯଦି ରାତିରେ ବିଷ୍ଟି ହୁଏ, ତେବେ ଦୁଇ ଦିନ ମାତ୍ର ଏକଥର ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରହରସ୍ଯୋପରି ଯଦା ସ୍ଯାଦ୍ଵିଷ୍ଟିଃ ପ୍ରହରତ୍ରଯମ୍
ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଟି ଏକ ପ୍ରହରରେ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ତିନି ପ୍ରହର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟମ ରଖିବା ଦରକାର।
ସର୍ଵୌଷଧ୍ଯୁଦକସ୍ନାନଂ ସୁଗଂଧାମଲକୈରଥ
ସମସ୍ତ ଔଷଧ ମିଶା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆମଳକ ଫଳ ବ୍ୟବହାର କରି।
ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵା ତତୋ ଦର୍ଭମଯୀଂ ଶୁଭାମ୍
ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାପରେ ଶୁଭ ଦର୍ଭା ଘାସର ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ୍।
ହୋମଂ କୃତ୍ଵା ଵିଷ୍ଟିନାମୈରଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ତତଃ ସତିଲାଂ କୃଶରାଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୁଞ୍ଜୀତ କାମତଃ
ଏକଶଏ ଆଠ ବିଷ୍ଟି ଧାନରେ ହୋମ କରି, ପରେ ତିଳ ମିଶିତ ଖିଚୁଡ଼ି ଭୋଜନ କରି, ଏବଂ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ଛାଯାସୂର୍ଯସୁତେ ଦେଵି ଵିଷ୍ଟିରିଷ୍ଟାର୍ଥଦାଯିନି
ହେ ଦେବୀ, ଛାୟା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ବିଷ୍ଟି, ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଉପୋଷ୍ପ ଵିଧିନାନେନ ଦଶ ସପ୍ତ ଯଥାକ୍ରମମ୍ 4.117.
ଏହି ଉପବାସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦଶ କିମ୍ବା ସାତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମରେ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵାଯସେ ପୀଠେ କୃଶରାନ୍ନଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ
ଲୋହାର ପୀଠରେ ଖିଚୁଡ଼ି ରଖି ଏହାକୁ ନିବେଦନ କରି,
ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପୁନର୍ଦଦ୍ଯାଲ୍ଲୋହଂ ତୈଲଂ ତିଲାଂସ୍ତଥା ଦକ୍ଷିଣାଂ ଚ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଦ୍ରାଂ ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ତାପରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଲୋହା, ତେଲ ଓ ତିଳ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ, ଶୁଭାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ପାର୍ଥ ସମ୍ଯଗ୍ଭଦ୍ରାଵ୍ରତଂ ନରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏଭଳି ଭଲ ଭାବରେ ଭଦ୍ରା ବ୍ରତ କରନ୍ତି,
ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ପିଶାଚା ଵା ପୂତନାଶାକିନୀଗ୍ରହାଃ
ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ପୁତନା, ଡାକିନୀ ଓ ଅପଶକୁନ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି,
ନ ଚୈଵେଷ୍ଟଵିଯୋଗଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ହାନିସ୍ତସ୍ଯ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷିତ ବସ୍ତୁରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏନାହିଁ, କିଛି କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ସୂର୍ଯାତ୍ମଜାତିଦଯିତା ଭଗିନୀ ଶନେର୍ଯା ମର୍ତ୍ଯେ ଭ୍ରମତ୍ଯତିରଥା କରଣକ୍ରମେଣ
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶନିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିବା, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଵିଷ୍ଟିଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ସପ୍ତଦଶୋତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ବିଷ୍ଟି ବ୍ରତ ବିବରଣୀ ନାମକ ଏକଶଏ ସତର ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ମହୀପାଲ କଥ୍ଯମାନଂ ମଯାନଘ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବ୍ରତ ବିବରଣୀ କହୁଛି, ହେ ରାଜା, ଶୁଣ।
ଜନ୍ମ ଚୈଵାର୍ଘଦାନଂ ଚ କାଲମୁଦ୍ଗମନସ୍ଯ ଚ
ଜନ୍ମ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ ଓ ମୁଗ ଦାଳ ଉଦ୍ଭବ ସମୟ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତାରରେ କହାଯିବ।
ମଂଦରସ୍ଯ ସମୀପେ ତୁ ଚେରତୁର୍ଵିପୁଲଂ ତପଃ
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତଯୋଃ ସଂକ୍ଷୋଭଣାର୍ଥାଯ ଵାସଵେନ ଵରାପ୍ସରାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ ଦେବା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନୋକୁ ପଠାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂଦର୍ଶନାଦେଵ କ୍ଷୁଭିତୌ ତୌ ସୁରୋତ୍ତମୌ
ସେ ଅପ୍ସରାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ସେ ଦୁଇ ଦେବତା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ନିମେଃ ଶାପାତ୍ତତ୍ର ଜାତୋ ଵଶିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ
ନିମିଙ୍କ ଶାପରେ ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ମଲଯସ୍ଯୈକଦେଶେ ତୁ ଵୈଖାନସଵିଧାନତଃ
ମଲୟ ପାହାଡ଼ର ଗୋଟିଏ ଅଂଶରେ ବୈଖାନସ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ,
ଆସ୍ତାଂ ଦୈତ୍ଯୌ ପୁରା ଦୁଷ୍ଟାଵାଦୌ କୃତଯୁଗସ୍ଯ ତୁ
ପ୍ରାଚୀନ କୃତଯୁଗରେ ସେଠାରେ ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ଦାୟତ୍ୟ ରହୁଥିଲେ।
ତଯୋରେକୋଽଭଵନ୍ମେଷୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ଭୋଜ୍ଯଦାଯକଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମେଷ ହେଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ଲାଗିଲେ।
ଅଥାନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିନେ ଦୈତ୍ଯୋ ହ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଂ ସଂନ୍ଯମନ୍ତ୍ରଯତ୍ 4.118.
ପରେ ଏକ ଦିନ, ସେ ଦାୟତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋପ୍ଯଭଵଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧେ ଧୌରେଯୋ ରୋଷଦର୍ପିତଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ପ୍ରଧାନ ହେଲେ।
ପରିଵିଷ୍ଯମାଣେଷୁ ତେଷୁ ସ୍ତିମିତଂ ପ୍ରାହ ଦାନଵମ୍
ଖାଦ୍ୟ ପରିବେଶନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।