କଥାନ୍ତେ ପ୍ରଣମନ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରସାଦଂ ଜଗୃହୁସ୍ତତଃ
କଥାର ଶେଷରେ, ଭକ୍ତିସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ପୂଜାପ୍ରଭାଵତୋ ଭିଲ୍ଲାଃ ପୁତ୍ରଦାରାଦିଭିର୍ଯୁତାଃ
ପୂଜାର ପ୍ରଭାବରେ, ଭିଲ୍ଲମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଝିଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ,
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ଯଥେଷ୍ଟନ୍ତେ ଦରିଦ୍ରାନ୍ଧା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅନ୍ଧମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ,
ନୃପୋପଦେଶତଃ ସାଧୁଃ କୃତାର୍ଥୋଽଭୂଦ୍ଵଣିଗ୍ଯଥା
ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ସେ ସାଧୁ ମନେ ଯେପରି ବଣିକ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେପରି ସଫଳ ହେଲେ।
ମଣିପୂରପତୀ ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡୋ ମହାଯଶାଃ
ମଣିପୁରର ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅଥ ରତ୍ନପୁରସ୍ଥାଯୀ ସାଧୁର୍ଲକ୍ଷପତିର୍ଵଣିକ୍
ତାପରେ, ରତ୍ନପୁରରେ ଏକ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରୀ ବଣିକ ଥିଲେ, ସେ ଲକ୍ଷପତି ଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ବହୁଲଂ ଲୋକଂ ନାନାଗ୍ରାମଵିଲାସିନମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରାମରେ ବିହାର କରୁଥିବା ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଵେଦଵାଦାଂଶ୍ଚ ଶୁଶ୍ରାଵ ଗୀତଵାଦିତ୍ରସଂଗତାନ୍
ସେ ବେଦ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ମିଳିତ ସଭା ଦେଖିଥିଲେ।
ଵିଶ୍ରାମଯାତ୍ର ତରଣୀରିତି ପଶ୍ଯାମି କୌତୁକମ୍
ଆସ, ଏଠି ଆମେ କିଛି ବିଶ୍ରାମ କରିବା। ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ନୌକା ଦେଖୁଛି, ଏହାକୁ ଦେଖି ମୋର ଅନେକ ଉତ୍ସୁକତା ହେଉଛି।
ତଟସୀମ୍ନଃ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ମଲ୍ଲଲୀଲାଵିଲାସିନଃ
ତଟକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପହଳି ଖେଳରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ।
ସ୍ଵଯମୁତ୍ତୀର୍ଯ ସାମାତ୍ଯୋ ଲୋକାନ୍ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାଦରମ୍
ସେ ନିଜେ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପଚାରିଲେ।
କିମତ୍ର କ୍ରିଯତେ ସଭ୍ଯା ଭଵଦ୍ଭିର୍ଲୋକପୂଜିତୈଃ
ମାନ୍ୟବର ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ଲୋକମାନେ, ଏଠି କଣ କାମ ହେଉଛି?
ପୂଜ୍ଯତେ ବଂଧୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ରାଜ୍ଞା ଲୋକାନୁକଂପିନା 3.2.28.
ରାଜା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ, ଲୋକଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବା ଭାବେ, ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଧନାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ସୁତମୁତ୍ତମମ୍
ଧନ ଚାହିଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ ପାଉଛନ୍ତି, ପୁଅ ଚାହିଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ନରଃ ସତ୍ଯସୁରାର୍ଚ ନାତ୍
ଯିଏ ସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ କାମଂ ସଭ୍ଯାନମୋଦଯତ୍
ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ସଭାରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା କୁହିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ଵା ଯଦି ଵା କନ୍ଯାଂ ଲଭେଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁଁ ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ପାଇପାରିବି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଭ୍ଯା ଅବ୍ରୁଵଂସ୍ତେ କାମନାସିଦ୍ଧିରସ୍ତୁ ତେ
ଏହା ଶୁଣି, ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ କହିଲେ: ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।
ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ସାଧୁର୍ମନସା ଚିଂତଯନ୍ହରିମ୍
ସେ ସଜ୍ଜନ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ମଂଗଲାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଯଥୋଚିତମକାରଯନ୍
ସେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଋତୁସ୍ନାତା ସତୀ ଲୀଲାଵତୀ ପର୍ଯଚରତ୍ପତିମ୍
ଋତୁସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଲୀଳାବତୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
କନ୍ଯାଂ କମଲଲୋଲାକ୍ଷୀଂ ବାଂଧଵାମୋଦକାରିଣୀମ୍
ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହାର କମଳପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ଵିପ୍ରାନାହୂଯ ଵେଦଜ୍ଞାନ୍କାରଯାମାସ ମଂଗଲମ୍ 3.2.28.
ସେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋକୁ ଡାକି, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ।
କଲାନିଧିକଲେ ଵାସୌ ଵଵୃଧେ ସା କଲାଵତୀ
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରେ, ସେ କଳାବତୀ ନାମକ ଝିଅ ବଡ଼ ହେଲେ।
ଦଶଵର୍ଷା ଭଵେତ୍କନ୍ଯା ତତଃ ପ୍ରୌଢା ରଜସ୍ଵଲା
ଝିଅ ଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରାଉଡ଼ା ହେଲେ ଏବଂ ଋତୁମତୀ ହେଲେ।
ନଗରେ କାଂଚନପୁରେ ଵଣିକ୍ଛଂଖପତିଃ ଶ୍ରୁତଃ
କାଞ୍ଚନପୁର ନଗରରେ, ଶଂଖପତି ନାମକ ବଣିକ୍ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଵରଯାମାସ ତଂ ସାଧୁର୍ଦୁହିତୁଃ ସଦୃଶଂ ଵରମ୍
ସେ ସାଧୁଜଣେ ନିଜ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯେଉଁଠିକ୍ ବର ମିଳିଲେ, ସେଉଁଠିକୁ ବର୍ଚ୍ଛନ୍ତି।
ଵେଦଵାଦିତ୍ରନିନଦୈର୍ଦଦୌ କନ୍ଯାଂ ଯଥାଵିଧି
ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ମହାମୋଦମନାଃ ସାଧୁର୍ମଂଗଲାର୍ଥଂ ଦଦୌ ଚ ହ
ସେ ସାଧୁଜଣ ମନରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ମଙ୍ଗଳ ହେବା ପାଇଁ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ତଂ ମେନେ ପୁତ୍ରଵତ୍ସାଧୁଃ ସ ଚ ତଂ ପିତୃଵତ୍ସୁଧୀଃ
ସେ ସାଧୁ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ଭାବିଲେ, ଏବଂ ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସେଇ ସାଧୁଙ୍କୁ ବାପା ପରି ମାନିଲେ।