ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମାସନକ୍ଷତ୍ରପୂଜନୈଃ
ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ସହିତ, ମାସ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନାରୀ ତପୋଧନା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଖ୍ଯାତା ସାଂଭରାଯଣୀ
ଏକ ତପସ୍ଵିନୀ ନାରୀ, ସାଂଭରାୟଣୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) —
ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରତଃ ପୂର୍ଵେ ଯେ ବଭୂଵୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ—
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଣାମଲଦ୍ଯୁତିଃ 4.107.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ।
ନାହଂ ଚିରଂତନାନ୍ଵେଦ୍ମି ଦେଵରାଜ ସୁରେଶ୍ଵରାନ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣେନି।
ତତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ କୋସ୍ମାଭିର୍ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନିଙ୍କୁ କେଉଁପରି ଉପାୟରେ ଏହି କଥା ଜାଣିବେ ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତତଃ ପ୍ରାହ ଶଚୀପତିମ୍
ବୃହସ୍ପତି ବହୁ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରେ ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସା ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଯାଂତୌ ଦେଵରାଜବୃହସ୍ପତୀ
ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଦ୍ଵାଂ କାର୍ଯଂ ମହାଭାଗୌ ସକଲଂ ତଦିହୋଚ୍ଯତାମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛ, ସେ ସବୁ କଥା ଏଠାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହ।
ଯଦି କର୍ତୁଂ ମଯା ଶକ୍ଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ
ମୋର ପକ୍ଷରେ ଯଦି ସେ କାମ କରିପାରିବି, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ସେ କାମ କରିଦେବି।
ଯଚ୍ଚ କାର୍ଯଂ ମହାଭାଗେ ପୃଷ୍ଟଂ ତତ୍କଥଯସ୍ଵ ନଃ
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଥା ପଚାରାଯାଇଛି, ସେ କଥା ଆମକୁ କହ।
ଯଦି ସ୍ମରସି କଲ୍ଯାଣି ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରଚରିତାନି ଵୈ
ହେ ଶୁଭେ, ଯଦି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ମନେପକାଅଛ, ତେବେ କହ।
ତସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵତରୋ ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯାପି ପ୍ରଥମଶ୍ଚ ଯଃ ।। 4.107.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, କିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ, ତାହା କହ।
ତେଷାଂ ପୂର୍ଵତରା ଯେ ଚ ଵେଦ୍ମି ତାନଖିଲାନହମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ମନ୍ଵଂତରାଣ୍ଯନେକାନି ସୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ଅନେକ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଘଟିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସୁହୃଷ୍ଟା ସାଂଭରାଯଣୀ
ଏଭଳି କହି, ସେ ସାଂଭରାୟଣୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଯସ୍ତୁ ମନୌ ମନୌ ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଚ ଯଃ
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ଓ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁରେ ଯିଏ ଥିଲେ,
ଯେ ବଭୂଵୁର୍ହି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ତପସ୍ଵିନୀ
ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦେବରାଜ ହେଇଥିଲେ, ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ,
କଥଯାମାସ ଚାଶ୍ଚର୍ଯଂ ତଚ୍ଚାପି କଥଯାମି ତେ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସେ କଥା କହିବି।
ଶଂକୁକର୍ଣସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯୋ ବଭୂଵାତ୍ଯଂତଦୁର୍ଜଯଃ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାସାଦ୍ଯ ଭଵନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ସୁନିର୍ଭଯଃ
ତାପରେ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଦାନବ ବହୁତ ଦୁର୍ଜୟ ହେଲେ; ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ନିର୍ଭୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସା ପ୍ରାପ୍ତଂ ଶକ୍ରଃ ଶଯ୍ଯାତଲେଽଲୁଠତ୍
ସେଠାରେ ସେ ହଠାତ୍ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଶଯ୍ୟାରୁ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ।
ଦାନଵଃ ଶକ୍ରଶଯନେ ତସ୍ମିନ୍ନୁପଵିଵେଶ ହ
ଦାନବଟିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଗଲା।
ଅଥ ଦେଵାଃ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ଭଯାଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସୁରଦ୍ଵିଷମ୍ 4.107.
ତାପରେ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏଇ ସୁରଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ତତ୍ରାଗାତ୍ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵକଂଟକମ୍
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଏଇ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଧନ୍ଯୋଽହଂ କୃତକୃତ୍ଯୋହଂ ଯସ୍ଯ ମେ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୋର କାମ ସଫଳ ହେଲା, କାରଣ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ମୋର ହୋଇଛନ୍ତି।
ତତଃ କରେ ସମାଲଂବ୍ଯ ଶଯନାଭ୍ଯାଶମାନଯତ୍
ତାପରେ ହାତ ଧରି ସେ ତାଙ୍କୁ ଶଯ୍ୟା ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ସହସା ଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ଶନୈଃ ଶନୈଃ ମମାର ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋଽସୌ ବଲାଦ୍ଭଗ୍ନାସ୍ଥିପଞ୍ଜରଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଦୁଇହାତରେ ତାଙ୍କୁ ଧରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଶକ୍ତିରେ ଚାପିଲେ, ଦାନବରାଜଙ୍କ ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ନିର୍ଜଗାମ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ଶଯ୍ଯାମୂଲାଦଵାକ୍ଛିରାଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଯ୍ୟାର ତଳୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବାହାରିଲେ।