ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ସୁଖସୁପ୍ତୋତ୍ଥିତେଽଚ୍ଯୁତେ
ତାପରେ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ସୁଖରେ ଶୟନ ଶେଷ କରି ଉଠିଲେ—
ଶକ୍ତିତୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦ୍ଯାଦଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ଯେଉଁଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏହି କଥା କହି, 'ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।'
କାର୍ଯା ଚୈଵାଚ୍ଯୁତସ୍ଯାର୍ଚା ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵର୍ଣମଯୀ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯେଉଁଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମହାସତୀ ରୌପ୍ଯମଯୀ ସମାନାର୍ହା ସଦେଵତା
ଏକ ମହାପତିବ୍ରତା ନାରୀ, ଚାଁଦିରେ ତିଆରି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରେଣାନେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଵିଧାନତଃ 4.107.
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶିର ନମାଇବା ଉଚିତ।
ତଦେଵହେଲଯା ଦଦ୍ଯାତ୍ସହିରଣ୍ଯାଶ୍ଵସଂଯୁତମ୍
ସେହି ଦାନ, ଯଦି ଅଲସ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସୁନା ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏକାଂ ଵା ଶକ୍ତିତୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
କିମ୍ବା ଯେଉଁଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଏକଟି ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତି ସହ କେଶବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଛତ୍ରୋପାନଦ୍ଯୁଗୈଃ ସାର୍ଧମେଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ଏପରି ଦାନ ଦେଇ, ଛତା, ଜୁତା ଓ ଯୁଗଳ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ, ଦାନଗ୍ରାହୀକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରିଯା ଚ ସହ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ପୂଜଯେଦ୍ଭୂଷଯେତ୍ପ୍ରଭୁମ୍
ଶ୍ରୀ ସହିତ, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଶୋଭା ଦେବା ଉଚିତ।
କୃତେନାନେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଚ୍ଯୁତିଂ ନାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ ଯଦ୍ଵାଭିମତମନ୍ଯଚ୍ଚ ତତୋ ନ ଚ୍ଯଵତେ ନରଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ମଣିଷ କେବେ ଅଧୋଗତିକୁ ପାଉନାହିଁ; କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଅବନତିକୁ ଯାଏନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ମାସନକ୍ଷତ୍ରପୂଜନୈଃ
ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ସହିତ, ମାସ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନାରୀ ତପୋଧନା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରଖ୍ଯାତା ସାଂଭରାଯଣୀ
ଏକ ତପସ୍ଵିନୀ ନାରୀ, ସାଂଭରାୟଣୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) —
ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରତଃ ପୂର୍ଵେ ଯେ ବଭୂଵୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ—
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଣାମଲଦ୍ଯୁତିଃ 4.107.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏଭଳି କଥା କହିଲେ।
ନାହଂ ଚିରଂତନାନ୍ଵେଦ୍ମି ଦେଵରାଜ ସୁରେଶ୍ଵରାନ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣେନି।
ତତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ କୋସ୍ମାଭିର୍ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମହାମୁନିଙ୍କୁ କେଉଁପରି ଉପାୟରେ ଏହି କଥା ଜାଣିବେ ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ତତଃ ପ୍ରାହ ଶଚୀପତିମ୍
ବୃହସ୍ପତି ବହୁ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରେ ଶଚୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ କୌତୂହଲସମନ୍ଵିତଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସା ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଯାଂତୌ ଦେଵରାଜବୃହସ୍ପତୀ
ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏକାଠି ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଦ୍ଵାଂ କାର୍ଯଂ ମହାଭାଗୌ ସକଲଂ ତଦିହୋଚ୍ଯତାମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଛ, ସେ ସବୁ କଥା ଏଠାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହ।
ଯଦି କର୍ତୁଂ ମଯା ଶକ୍ଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ
ମୋର ପକ୍ଷରେ ଯଦି ସେ କାମ କରିପାରିବି, ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି ସେ କାମ କରିଦେବି।
ଯଚ୍ଚ କାର୍ଯଂ ମହାଭାଗେ ପୃଷ୍ଟଂ ତତ୍କଥଯସ୍ଵ ନଃ
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଥା ପଚାରାଯାଇଛି, ସେ କଥା ଆମକୁ କହ।
ଯଦି ସ୍ମରସି କଲ୍ଯାଣି ପୂର୍ଵେନ୍ଦ୍ରଚରିତାନି ଵୈ
ହେ ଶୁଭେ, ଯଦି ପୂର୍ବ ଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ମନେପକାଅଛ, ତେବେ କହ।
ତସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵତରୋ ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯାପି ପ୍ରଥମଶ୍ଚ ଯଃ ।। 4.107.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, କିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ, ତାହା କହ।
ତେଷାଂ ପୂର୍ଵତରା ଯେ ଚ ଵେଦ୍ମି ତାନଖିଲାନହମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଜାଣେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ମନ୍ଵଂତରାଣ୍ଯନେକାନି ସୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ଅନେକ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଘଟିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସୁହୃଷ୍ଟା ସାଂଭରାଯଣୀ
ଏଭଳି କହି, ସେ ସାଂଭରାୟଣୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଯସ୍ତୁ ମନୌ ମନୌ ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଚ ଯଃ
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ଓ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁରେ ଯିଏ ଥିଲେ,
ଯେ ବଭୂଵୁର୍ହି ଦେଵେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ତପସ୍ଵିନୀ
ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦେବରାଜ ହେଇଥିଲେ, ସେ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ,