ଯଦ୍ଦୀଯତେ କିମପି କୋଟିଗୁଣଂ ତଦାହୁଃ ସ୍ନାନଂ ଜପୋନିଯମମକ୍ଷଯମେଵ ସର୍ଵମ୍
ସେ ସମୟରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ଫଳ କୋଟିଗୁଣ ହୁଏ; ସ୍ନାନ, ଜପ ଓ ଉପବାସ—ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଯୁଗାଦିତିଥିଵ୍ରତମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂ ନାମୈକାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ଯୁଗାଦି ତିଥି ବ୍ରତର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଏକ ଶତ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି।
ଵଟସାଵିତ୍ରୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ତତ୍ସାଵିତ୍ରୀଵ୍ରତଂ ବ୍ରୂହି ମମୋପରି ଦଯାଂ କୁରୁ
ବଟ ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ନନ। ମୋତେ ସେ ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରତ ବତାଅ; ମୋପରି କୃପା କର।
ଯଥା ଚୀର୍ଣଂ ଵ୍ରତଵରଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ରାଜକନ୍ଯଯା
ରାଜକନ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀ କିପରି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତ କରିଥିଲେ,
ଆସୀନ୍ମଦ୍ରେଷୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତହିତେ ରତଃ
ମଦ୍ର ଦେଶରେ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲରେ ଲଗିଥିଲେ।
କ୍ଷମାଵାଂଶ୍ଚ କ୍ଷିତିପତିଃ ସତ୍ଯଵାଂଶ୍ଚ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେ ରାଜା ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ।
ସାଵିତ୍ରୀଵ୍ରତସିଦ୍ଧଂ ତତ୍ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଯକମ୍
ସାବିତ୍ରୀ ଯେ ବ୍ରତ ସଫଳ କରିଥିଲେ, ସେ ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରିତୀତ୍ଯେଷା ସାକ୍ଷାନ୍ମୂର୍ତିମତୀ ସ୍ଥିତା
'ଭୂ', 'ଭୁଵ', 'ସ୍ୱ' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଏଠାରେ ସାକ୍ଷାତ ଦେହରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଉଵାଚ ଦୁହିତା ହ୍ଯେକା ତଵ ରାଜନ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକ ଝିଅ ପାଇବେ।'
କାଲେନ ସା ତଥା ରାଜନ୍ଦୁହିତା ଦେଵରୂପିଣୀ
ସମୟ ଅନୁସାରେ, ହେ ରାଜା, ସେ ଝିଅ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ହେବେ।
ସାଵିତ୍ରୀତ୍ଯେଵ ନାମାସ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵିପ୍ରାସ୍ତଥା ପିତା ସାଵିତ୍ରୀ ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୀ ଯୌଵନସ୍ଥା ବଭୂଵ ହ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ 'ସାବିତ୍ରୀ' ନାମ ଦେଲେ; ସାବିତ୍ରୀ, ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ ନିଅ, ଯୁବତୀ ହେଲେ।
ତାଂ ସୁମଧ୍ଯାଂ ପୃଥୁଶ୍ରୋଣୀଂ ପ୍ରତିମାଂ କାଞ୍ଚନୀମିଵ 4.102.
ସେ, ସୁମଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ନିତମ୍ବ ଥିଲେ, ସୁନାର ପ୍ରତିମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସା ତୁ ପଦ୍ମପଲାଶାକ୍ଷୀ ପ୍ରଜ୍ଵଲଂତୀଵ ତେଜସା
ସେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିଲେ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥୋପୋଷ୍ଯ ଶିରଃସ୍ନାତା ଦେଵତାମଭିଗମ୍ଯ ସା
ତାପରେ, ଉପବାସ କରି, ମୁଣ୍ଡ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତେଭ୍ଯଃ ସୁମନସଃ ଶେଷାଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ନୃପାତ୍ମଜା
ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଫୁଲଗୁଡିକ ରାଜକୁମାରୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସୋଭିଵାଦ୍ଯ ପିତୁଃ ପାଦୌ ଶେଷାନ୍ପୂର୍ଵଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଚ
ପିତାଙ୍କ ପାଦକୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପ୍ରଥମେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଫୁଲଗୁଡିକ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତାଂ ସ୍ଵଚ୍ଛାଂ ତାଂ ଦେଵରୂପିଣୀମ୍
ଯୁବତ୍ବ ପ୍ରାପ୍ତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦେବୀ ସଦୃଶ ତାକୁ ଦେଖି,
ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରଦାନକାଲୋଽସ୍ଯାସ୍ତେନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୃଣୋତ୍ଵିମାମ୍
ଏହି ଜନ୍ମଦାନ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ସମୟ ଆସିଛି; ଏବେ କିଏ ତାକୁ ଚୟନ କରିବ।
ଦେଵାଦୀନାଂ ଯଥା ଵାଚ୍ଯୋ ନ ଲବ୍ଧେଯଂ ତଥା କୁରୁ
ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି, ଯଦି ତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ନହେଉ, ସେହିପରି କର।
ପିତୁର୍ଗୃହେ ତୁ ଯା କନ୍ଯା ରଜଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯସଂସ୍କୃତା
ପିତାଙ୍କ ଘରରେ ଯେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ରଜସ୍ତ୍ରାବ ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଂସ୍କାର ହୋଇନାହିଁ,
ଅତୋର୍ଥଂ ପ୍ରେଷଯାମୀତି କୁରୁ ପୁତ୍ରି ସ୍ଵଯଂଵରମ୍
ଏହି କାରଣରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଠାଇବି; ଜୀଉ, ତୁମେ ଏକ ସ୍ୱୟଂବର କର।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ସାଵିତ୍ରୀ ପ୍ରୋକ୍ତା ତସ୍ମାଦ୍ଵିନିର୍ଯଯୌ 4.102.
‘ଏମିତି ହେଉ’ ଭାବରେ ସାବିତ୍ରୀ କହି, ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ମାନ୍ଯାନାମତ୍ର ଵୃଦ୍ଧାନାଂ କୃତ୍ଵା ପାଦାଭିଷେଚନମ୍
ସେଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇବା କାମ କରି,
ଆଜଗାମ ପୁନର୍ଵେଶ୍ମ ସାଵିତ୍ରୀ ସହ ମଂତ୍ରିଭିଃ
ସାବିତ୍ରୀ ପୁନି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଆସୀନମାସନେ ଵିପ୍ରଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ମିତଭାଷିଣୀ
ସେ, ହସି ଓ ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କଥା କରି, ଆସନରେ ବସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଦେଵଦତ୍ତୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଦେବଦତ୍ତ ଭାବରେ ଡାକାଯାଉଥିଲେ।
ଅହୋ ବତ ମହତ୍କଷ୍ଟଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ନୃପତେଃ କୃତମ୍
ଆହା, ସାବିତ୍ରୀ ରାଜା ପାଇଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟ ସହିଛନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂ ଵଦତ୍ଯସ୍ଯ ପିତା ସତ୍ଯଂ ମାତା ପ୍ରଭାଷତେ
ତାଙ୍କର ପିତା ସତ୍ୟ କହନ୍ତି, ମାତା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ କହନ୍ତି।
ଏକୋ ଦୋଷୋଽସ୍ତି ନାନ୍ଯୋଽସ୍ଯ ସୋଽଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସତ୍ଯଵାକ୍
ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଦୋଷ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ; ଆଜିଠୁ ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହିବେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତନଯାଂ ପ୍ରାହ ପାର୍ଥିଵଃ ସଂଵତ୍ସରେଣ ସୋଲ୍ପାଯୁର୍ଦେହତ୍ଯାଗଂ କରିଷ୍ଯତି
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ କହିଲେ: ‘ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ, ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଥିବା ସେ ଦେହ ଛାଡିଦେବ।’