ସିନୀଵାଲୀ କୁହୂର୍ନାମ ତସ୍ଯାଂ ନଷ୍ଟଃ କ୍ଷପାକରଃ
ସିନୀବାଳୀ ଓ କୁହୂ ତାଙ୍କର ନାମ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାତିକୁ ହଟାଇଦେବାଳେ ହରାଇଯାଏ ।
ରାକାଂ ଚାନୁମତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧିରସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାନି ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯତି
ରାକା ଓ ଅନୁମତିକୁ ପାଇଲେ, ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ହେବ; ଏହିଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଦେଇପାରିବେ ।
ଵୃଦ୍ଧିଃ କୃଷ୍ଣେନ ଚୈଵାସ୍ଯ ନ ଚ ଜାତସ୍ଯ ଭୂଯସୀ
ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେବ, କିନ୍ତୁ ଯେତେ ହୋଇଛି ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ହେବ ନାହିଁ ।
ଅମୋଘସ୍ଯ ନ ମୋଘତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି କଦାଚନ
ଯିଏ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ସେଠିପାଇଁ କେବେ ବିଫଳତା ଆସିବ ନାହିଁ ।
ସୁଦର୍ଶନସ୍ଯ ଚ ପ୍ରୀତିରେଵମେଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସୁଦର୍ଶନଙ୍କର ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଟୁଟ ରହିବ ।
ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ ସୋମଂ ତୁ ଵିନୀତଵଦୁପସ୍ଥିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ବିନୟ ସହିତ ଆସିଥିବା ସୋମଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ସ ତଥୋକ୍ତଃ ସମାନୀଯ ଦଦୌ ତାରାଂ ବୃହସ୍ପତେଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାରାଙ୍କୁ ଆଣି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଦେଲେ ।
ଅସ୍ଯାଂ ଗର୍ଭୋ ମଦୀଯୋଽଯଂ ଯଦପତ୍ଯଂ ମମୈଵ ତତ୍
ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ଶିଶୁ ମୋର; ଯେଉଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ମୋର ହିଁ ।
କ୍ଷେତ୍ରେ ମଦୀଯେ ଚୋତ୍ପନ୍ନସ୍ତସ୍ମାତ୍ସ ମମ ପୁତ୍ରକଃ 4.99.
ମୋ ଜମିରେ ଜନ୍ମ ହେବାରୁ, ସେ ମୋର ପୁଅ ।
ଉପ୍ତଂ ଵାତାହୃତଂ ବୀଜଂ ଯସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରେ ପ୍ରରୋହତି
ଯେ ବୀଜ ପୋତାଯାଇ ବାତାସରେ ଉଡିଯାଏ, ସେ କେଉଁ ଜମିରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏ ?
ସମ୍ଯଗୁକ୍ତଂ ନ ଭଵତା ଶଶାଂକଃ ପ୍ରାହ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍ ଇତି ପୌରାଣିକାଃ ପ୍ରାହୁର୍ମୁନଯୋ ନଯଚକ୍ଷୁଷଃ
ତୁମେ ଭଲଭାବେ ବୀଜ ପୋତିନାହାଁ, ଏହିପରି ତଥ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ଶଶାଙ୍କ କହିଲେ; ଏହିପରି ନୀତି ଜଣା ମୁନିମାନେ ପୁରାଣରେ କହିଛନ୍ତି ।
ଵିଵଦଂତୌ ନିଵାର୍ଯାଥ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ ଵଧୂମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଝଗଡ଼ୁଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେଇ ବଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ତାରା ହ୍ରିଯା ନୋଵାଚ କିଂଚନ
ଏଭଳି କହିଲେ, ତାରା ଲଜ୍ଜାରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।
ତମୁଵାଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପୁତ୍ର କସ୍ଯ ସୁତୋ ଭଵାନ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ପୁଅ, ତୁମେ କାହାର ସନ୍ତାନ?'
ବୁଧୋଽଯଂ ଵିବୁଧାଃ ପ୍ରାହୁଃ ସର୍ଵଜ୍ଞାନଵିଦାଂ ଵରଃ
ବୁଧକୁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଗୁରୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଜଗାମ ଭଵନଂ ଶନୈଃ
ଗୁରୁ ନିଜ ଜନାନୀକୁ ନେଇ ଶାନ୍ତିଭାବରେ ଘରକୁ ଯାଇଲେ।
ପୌର୍ଣମାସୀ ସମାଖ୍ଯାତା ପ୍ରାପ୍ତପୂର୍ଣମନୋରଥା
ସେ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ଯାହାର ଇଚ୍ଛା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାଦେନାମୁପାସିଷ୍ଯେ ଵିଧିନା ଵ୍ରତତତ୍ପରଃ
ତେଣୁ ବ୍ରତରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଯୋ ମାମକ୍ଯାଂ ତିଥୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିଧିଵତ୍ପୂଜଯିଷ୍ଯତି 4.99.
ଯେ କେହି ମୋର ତିଥିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିବେ—
ଏଵମେଷା ତିଥିଃ ପାର୍ଥ ସୋମସ୍ଯ ଦଯିତା ଶୁଭା
ଏଭଳି, ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଶୁଭ ତିଥି ସୋମଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ତଦସ୍ଯାଂ ସ୍ରୋତସି ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂତର୍ପ୍ଯ ପିତୃଦେଵତାଃ
ଏହି ଦିନରେ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି—
ପୂଜଯେତ୍କୁସୁମୈର୍ହୃଦ୍ଯୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଘୃତପାଚିତୈଃ ଶାକାହରଣମୁନ୍ଯନ୍ନୈର୍ନକ୍ତଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ଵାଗ୍ଯତଃ
ମନପସନ୍ଦ ଫୁଲ ଓ ଘୃତରେ ପାକା ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ରାତିରେ କେବଳ ଶାକ ଅଥବା ମୁଞ୍ଜ ଖାଇବା, ନିରବତା ରଖିବା।
ଵସଂତବାଂଧଵ ଵିଧୋ ଶୀତାଂଶୋ ସ୍ଵସ୍ତି ନଃ କୁରୁ
ହେ ବସନ୍ତର ବନ୍ଧୁ, ହେ ଶୀତାଂଶୁ, ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ପକ୍ଷେପକ୍ଷେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଵିଧିରେଷ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ପ୍ରତି ପକ୍ଷର ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀରେ ଏହି ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ।
ତସ୍ଯାପ୍ଯେଷ ଵିଧିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସର୍ଵସୌଖ୍ଯପ୍ରଦାଯକଃ ଅସ୍ଯାଂ ଦତ୍ତଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ପିତୄଣାମକ୍ଷଯଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ନିୟମ ଏହି ତିଥି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଶୁଖ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଦିନରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଓ ତପସ୍ୟା ପିତୃଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଅମାଵାସ୍ଯା ମହାରାଜ ପ୍ରଯତ୍ନୈର୍ଯୈରୁପୋଷିତା
ହେ ମହାରାଜ, ଅମାବାସ୍ୟା ଉପବାସୀମାନେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଃ କଶ୍ଚିତ୍କୁରୁତେ ତସ୍ମିନ୍ପିତୃପିଣ୍ଡୋଦକକ୍ରିଯାମ୍
ଯେ କେହି ସେ ଦିନରେ ପିତୃଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଜଳ ଦେଇ କ୍ରିୟା କରେ—
ଭଵେଯୁରକ୍ଷଯାସ୍ତସ୍ଯ ଲୋକାଃ ପିତୃନିଷେଵିତାଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ପିତୃଙ୍କ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକଗୁଡିକ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପିତୃଭକ୍ତଶ୍ଚ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦଃ 4.99.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ପିତୃଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ—
ଏଵଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ହୈମଂ କୃତ୍ଵା ସୁଶୋଭନମ୍
ଏଭଳି, ବର୍ଷର ଶେଷରେ ସୁନ୍ଦର ହେମ ନିୟମ କରି—