ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରୂପସଂପନ୍ନା ଦର୍ଶନୀଯତରା ଶୁଭା
ସେ ମହିଳା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶବ୍ଦଗଦ୍ଗଦସଂଭାଷା ମତ୍ତମାତଂଗଗାମିନୀ
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଚାଲିବା ବେଳେ ଯେପରି ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସେପରି।
ସା କଦାଚିଦ୍ଗତା ସ୍ନାତୁଂ ଗଂଗାଯାଂ ଚାଶ୍ରମେ ମୁନେଃ
ସେ ଏକଥର ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଭୋଜଯଂତୀ ମୁନୀନାଂ ତୁ ପତ୍ନୀର୍ନାନାନ୍ନଭୋଜନୈଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ମୁନିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଗୃହଣୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଥିଲେ।
ପୂଜ୍ଯଂ ଭଗଵତି ବ୍ରୂହି କିମେତଦ୍ଵ୍ରତମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ପୂଜ୍ୟା, ଏହି ବ୍ରତ କଣ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ମୋତେ କହ।
ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯୁଵାଚ ଜଯଶ୍ରିଯେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଶ୍ରାଵଣିକାଵ୍ରତମ୍
ଅରୁନ୍ଧତୀ କହିଲେ: ହେ ଜୟଶ୍ରୀ, ଏହି ଶ୍ରାବଣିକା ବ୍ରତର ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଗୂଢଂ ବହ୍ମର୍ଷିସର୍ଵସ୍ଵଂ ସୁପତିଵ୍ରତକଂ ଶୁଭମ୍
ଏହା ଗୁପ୍ତ, ସମସ୍ତ ମହାମୁନିଙ୍କର ସାର, ଏବଂ ସତୀ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶୁଭ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଜଯଶ୍ରୀସ୍ତୁ ଭୋଜ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଜୟଶ୍ରୀ ସେଠାରେ ଅଚାନକ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵାଚମ୍ଯ ଜଗାମାଥ ସ୍ଵପୁରଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ 4.95.
ଭୋଜନ କରି ମୁହଁ ଧୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ସମଯେ ପୂର୍ଣେ ମ୍ରିଯମାଣା ମହାସତୀ
ତାପରେ, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବେଳେ, ସେ ମହାସତୀ ମୃତ୍ୟୁଶୟନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଫେନଂ ଲାଲାଵିଲାଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାଦୁଦ୍ଗିରଂତୀ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ମୁଁହରୁ ଲାଲା ଓ ଫେନା ଝାଡ଼ୁଥିଲେ।
ତତଃ ଷୋଡଶକେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିନେ ସ୍ଵଯମରୁଂଧତୀ ନହୁଷାଯ ସମାଚଖ୍ଯୌ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶ୍ରାଵଣୀ ଵ୍ରତେ
ତାପରେ ଷୋଳହ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ନିଜେ ନହୁଷଙ୍କୁ ଶ୍ରାବଣୀ ବ୍ରତରେ କଣ କହାଯାଇଛି ତାହା କହିଦେଲେ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ନହୁଷୋ ରାଜା ଦ୍ରୁତଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ନହୁଷ ତୁରନ୍ତ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦତ୍ଵା ଚ କରକାନଷ୍ଟୌ ତାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଜଯଶ୍ରିଯମ୍
ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଠଟି କୁମ୍ଭ ଦେଇ, ବିଜୟ ଓ ଶ୍ରୀର ସମ୍ମାନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର କଲେ।
ଜଗାମ ଶକ୍ରଲୋକଂ ସା ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଚସା
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ବସି ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରାପ୍ତିଶ୍ଚ ଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଦାନକାଲେ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ଦାନବେଳେ ଧନ ଓ ଭକ୍ତି ଦୁହିଁଟି ଉତ୍ତମ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯଜ୍ଞରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ,
ଆମଂତ୍ରଯେଦ୍ଦଶୈକୈକା ନାରୀର୍ଗୌରୀସ୍ଵରୂପିଣୀଃ
ସେ ଦଶଜଣ ଜଣେ ଜଣେ ଗୌରୀ ରୂପ ନାରୀଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତତ୍ର ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗାନ୍ 4.95.
ଏବଂ ସେଠାରେ ବାରଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଧାନେନ ପାଦକ୍ଷାଲନପୂର୍ଵକମ୍
ପାଦ ଧୋଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଦେବା ଉଚିତ।
ଗ୍ରୀଵାସୂତ୍ରକସିଂଦୂରକୁଂକୁମେନ ଚ ଭୂଷଯେତ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଗଳାର ମାଳା, ପବିତ୍ର ସୂତ୍ର, ସିନ୍ଧୂର ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦେଇ ଶୃଙ୍ଗାର କରିବା ଉଚିତ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ଜଲପୂର୍ଣାସ୍ତୁ ସୁଵୃତ୍ତାଃ ସୂତ୍ରଵେଷ୍ଟିତାଃ
କୁମ୍ଭଗୁଡ଼ିକ ଅଖଣ୍ଡ, ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭଲ ଆକାରର ଓ ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧାଯିବା ଉଚିତ।
ଚଂଦନେନ ସମାଲବ୍ଧାଃ ସହିରଣ୍ଯାଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସୁନା ସହିତ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ମଣ୍ଡଲକେ ମଧ୍ଯେ ଯଜମାନଃ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶମାଯାତୁ ପିତୃଦେଵର୍ଷିଣାଂ ନୃଣାମ୍
ଯଜ୍ଞକାରୀ ନିଜେ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଁ ଥିବାବେଳେ, ଏହି ସବୁ କାମ ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଇମା ମେ ସମଯଂ ସ୍ଵର୍ଣଂ ତାରଯସ୍ଵ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍ ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତା ବ୍ରୂଯୁଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ମୋର ଏହି ସୁନା ଦେଇ, ମୋତେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କର, ଏମିତି ନାରୀମାନେ କହିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେବେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ତତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣମାହୂଯ ଯଜମାନ ଇଦଂ ଵଦେତ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଏହି କଥା କହିବେ:
ଉତ୍ତୀର୍ଯ ଶ୍ରାଵଣଂ ମାସଂ ସମୁତ୍ତାରଯ ସାଂପ୍ରତମ୍
'ଶ୍ରାବଣ ମାସ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏବେ ମୋତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉତ୍ତାର କର।'
ଉପୋଷ୍ଯ ଶିରସୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ସମୁତ୍ତୀର୍ଯ ରୁହଦ୍ରୁମାନ୍ ତତୋ ଗଚ୍ଛ ମହାଦେଵଂ ଶ୍ରଵଣେ ଶ୍ରଵଣୋତ୍ତମେ
ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉପବାସ କରି, ଉଡ଼ ଗଛ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଵର୍ଧନିକୋତ୍ତାରଣମନ୍ତ୍ରଃ 4.95.
ଏହିପରି ଭାବେ ବର୍ଧନିକ ଉତ୍ତାରଣ ମନ୍ତ୍ରର ସମାପ୍ତି।
ତାଂ ଵର୍ଦ୍ଧନିକାମେକାନ୍ତେ ଵିପ୍ରାଯ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍
ସେଇ ବର୍ଧନିକାକୁ ଏକାନ୍ତରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।