ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରଥମଂ ସୃଷ୍ଟା ନିଯୋଗଶ୍ଚ ଜନେ କୃତଃ
ଏମାନେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଯୋ ଯଦ୍ଵଦତି ଲୋକେସ୍ମିଞ୍ଛୁଭଂ ଵାପ୍ଯଥ ଵାଽଶୁଭମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ,
ଜାତାସ୍ତ୍ରିଲୋକେ ପୂଜ୍ଯାସ୍ତୁ ନିଯମେନ ପ୍ରଜାପତେ
ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।
ତାସାମସ୍ତୀହ ସା ଶକ୍ତିରଚିନ୍ତ୍ଯା ତର୍କହେତୁଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତାହା ବୁଝିବାକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ତଚ୍ଛୃଣ୍ଵଂତି ଯତଃ ପାର୍ଥ ନୈକା ଶ୍ରାଵଣିକା ମତାଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନେ ଶୁଣନ୍ତିବୋଲି କେବଳ ଶ୍ରୋତା ଭାବି ଗଣାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯଥା ହି ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵା ନାଗାଃ କିଂପୁରୁଷାଃ ଖଗାଃ ତଥୈତାଃ ପୁଣ୍ଯନାମାନୋ ଵଂଦ୍ଯାଃ ଶ୍ରାଵଣିକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଯେପରି ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ, ସେପରି ଏହି ପୁଣ୍ୟବାନ ଶ୍ରାବଣିକାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।
ତା ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କର୍ତଵ୍ଯସ୍ତଂ ନାରୀନରୈରିହ
ସେମାନଙ୍କୁ ଭାବି ଏଠାରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଘ୍ରାଯ ଧୂପଂ ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ଜଲଂ ଚାଗନ୍ଧ ମେଵ ଚ
ଧୂପ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, ପାଣି ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ,
ଅଦତ୍ତ୍ଵା ଯଦି ମୃତ୍ଯୁଃ ସ୍ଯାଦଂତରାଲେପି ପାଂଡଵ ସଫେନିଲୈର୍ମୁଖୈ ରୌଦ୍ରୈର୍ଭ୍ରିଯଂତେ ନୀଚଦୁଃଖିତାଃ ।। 4.95.
ଯଦି ଦାନ ନ ଦିଅ, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ସମ୍ଭବ; ଦୁଃଖିତ ଓ ନିଚ ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଫେନ ଭରା ମୁହଁ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯଂତେ ହି ପୁରା ପାର୍ଥ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନହୁଷୋ ନୃପଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ପୁରୁଣା କଥା ଅନୁସାରେ ପୃଥିବୀରେ ନହୁଷ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷରୂପସଂପନ୍ନା ଦର୍ଶନୀଯତରା ଶୁଭା
ସେ ମହିଳା ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶବ୍ଦଗଦ୍ଗଦସଂଭାଷା ମତ୍ତମାତଂଗଗାମିନୀ
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଚାଲିବା ବେଳେ ଯେପରି ଶବ୍ଦ ହୁଏ, ସେପରି।
ସା କଦାଚିଦ୍ଗତା ସ୍ନାତୁଂ ଗଂଗାଯାଂ ଚାଶ୍ରମେ ମୁନେଃ
ସେ ଏକଥର ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ।
ଭୋଜଯଂତୀ ମୁନୀନାଂ ତୁ ପତ୍ନୀର୍ନାନାନ୍ନଭୋଜନୈଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ମୁନିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଗୃହଣୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଥିଲେ।
ପୂଜ୍ଯଂ ଭଗଵତି ବ୍ରୂହି କିମେତଦ୍ଵ୍ରତମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ପୂଜ୍ୟା, ଏହି ବ୍ରତ କଣ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ମୋତେ କହ।
ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯୁଵାଚ ଜଯଶ୍ରିଯେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଶ୍ରାଵଣିକାଵ୍ରତମ୍
ଅରୁନ୍ଧତୀ କହିଲେ: ହେ ଜୟଶ୍ରୀ, ଏହି ଶ୍ରାବଣିକା ବ୍ରତର ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଗୂଢଂ ବହ୍ମର୍ଷିସର୍ଵସ୍ଵଂ ସୁପତିଵ୍ରତକଂ ଶୁଭମ୍
ଏହା ଗୁପ୍ତ, ସମସ୍ତ ମହାମୁନିଙ୍କର ସାର, ଏବଂ ସତୀ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶୁଭ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଜଯଶ୍ରୀସ୍ତୁ ଭୋଜ୍ଯେ ତସ୍ମିନ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଜୟଶ୍ରୀ ସେଠାରେ ଅଚାନକ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵାଚମ୍ଯ ଜଗାମାଥ ସ୍ଵପୁରଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ 4.95.
ଭୋଜନ କରି ମୁହଁ ଧୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ସମଯେ ପୂର୍ଣେ ମ୍ରିଯମାଣା ମହାସତୀ
ତାପରେ, ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବେଳେ, ସେ ମହାସତୀ ମୃତ୍ୟୁଶୟନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଫେନଂ ଲାଲାଵିଲାଦ୍ଵକ୍ତ୍ରାଦୁଦ୍ଗିରଂତୀ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ମୁଁହରୁ ଲାଲା ଓ ଫେନା ଝାଡ଼ୁଥିଲେ।
ତତଃ ଷୋଡଶକେ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିନେ ସ୍ଵଯମରୁଂଧତୀ ନହୁଷାଯ ସମାଚଖ୍ଯୌ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶ୍ରାଵଣୀ ଵ୍ରତେ
ତାପରେ ଷୋଳହ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ନିଜେ ନହୁଷଙ୍କୁ ଶ୍ରାବଣୀ ବ୍ରତରେ କଣ କହାଯାଇଛି ତାହା କହିଦେଲେ।
ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ନହୁଷୋ ରାଜା ଦ୍ରୁତଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ନହୁଷ ତୁରନ୍ତ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦତ୍ଵା ଚ କରକାନଷ୍ଟୌ ତାମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଜଯଶ୍ରିଯମ୍
ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଠଟି କୁମ୍ଭ ଦେଇ, ବିଜୟ ଓ ଶ୍ରୀର ସମ୍ମାନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର କଲେ।
ଜଗାମ ଶକ୍ରଲୋକଂ ସା ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଚସା
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ବସି ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦ୍ରଵ୍ଯପ୍ରାପ୍ତିଶ୍ଚ ଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଦାନକାଲେ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ଦାନବେଳେ ଧନ ଓ ଭକ୍ତି ଦୁହିଁଟି ଉତ୍ତମ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯଜ୍ଞରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ,
ଆମଂତ୍ରଯେଦ୍ଦଶୈକୈକା ନାରୀର୍ଗୌରୀସ୍ଵରୂପିଣୀଃ
ସେ ଦଶଜଣ ଜଣେ ଜଣେ ଗୌରୀ ରୂପ ନାରୀଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତତ୍ର ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗାନ୍ 4.95.
ଏବଂ ସେଠାରେ ବାରଟି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଧାନେନ ପାଦକ୍ଷାଲନପୂର୍ଵକମ୍
ପାଦ ଧୋଇ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଦେବା ଉଚିତ।