ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସଂଧ୍ଯାଂ ସମାଗତାମ୍
ସେହିପରି, ମୁନିମାନେ, ସଂଧ୍ୟା ଆସିଗଲା ବୋଲି ଜାଣି, ...
ସ୍ନାତ୍ଵା କେଦାରକୁଣ୍ଡେ ତେ ମନସା ପୂଜଯଞ୍ଛିଵମ୍
କେଦାର କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ମନରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସମାଧିନିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵର୍ଷମେକଂ ଵ୍ଯତୀତଯନ୍
ସେମାନେ ସମାଧିରେ ଲଗି ଏକ ବର୍ଷ ସେଠାରେ କାଟିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ରାଜା ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯଭୂପତିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ତେ ତୁ ମୁନଯଃ ସୂତଂ ଗତ୍ଵାଽବ୍ରୁଵନ୍ନିଦମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ରହି, ପରେ ସୂତଙ୍କଠାରେ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵାଜିମେଧଂ ଚ ନୃପତେଃ କାରଯାମସ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସୂତସ୍ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଚ ପୁନରାଗମତ୍
ସୂତ ହଁ କହି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁନି ଫେରିଲେ।
ପୂର୍ଵେ ତୁ କପିଲସ୍ଥାନଂ ଦକ୍ଷିଣେ ସେତୁବନ୍ଧନମ୍
ପ୍ରଥମେ କପିଳଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ, ପରେ ଦକ୍ଷିଣକୁ ସେତୁବନ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ହଯୋ ଜଗାମ ତରସା ତତଃ କ୍ଷିପ୍ରାଂ ନଦୀଂ ଗତଃ
ଘୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଚାଲି, କ୍ଷିପ୍ରା ନଦୀ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ନୃପଯଜ୍ଞେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସପତ୍ନୀକାଃ ସମାଗତାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞାଂତେ ଵିଵିଧଂ ଦାନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵୈତାଲସଂଯୁତଃ 3.2.23.୧
ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇ, ବୈତାଳ ସହିତ ଥିଲେ।
ଭୋଭୋ ରାଜନ୍ମହାଭାଗ କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ଭଯଂକରେ
ହେ ରାଜା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ଆସିବ—
ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁଧାମଯଂ ତୋଯଂ ଚଂଦ୍ରଶ୍ଚାନ୍ତର୍ଦଧେ ପୁନଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଅମୃତ ଭଳି ପାଣି ଦେଇ, ପୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦତ୍ତଂ ରାଜ୍ଞା ତଦମୃତଂ ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵର୍ଗମୁମୁପାଗତଃ
ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ଅମୃତ ପାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିଜ୍ଜଯନ୍ତୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ସେ ସମୟରେ ଜୟନ୍ତ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଜଯନ୍ତୋ ଭର୍ତୃହରଯେ ଲକ୍ଷସ୍ଵର୍ଣେନ ଵର୍ଣଯନ୍
ଜୟନ୍ତ, ଭର୍ତ୍ତୃହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ।
ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯ ଏଵାସ୍ଯ ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍
ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଏକାକି ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ କେଉଁସି ବିପଦ ବିନା ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶୌନକାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ଋଷଯୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୂପସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗତିମ୍
ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ରାଜାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ବିଷୟରେ ଜାଣି,
ତେଭ୍ଯଃ ସୂତଃ ପୁରାଣାନି ଶ୍ରାଵଯାମାସ ଵୈ ପୁନଃ ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ସୂତା ଏବେ ପୁନି ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣାଇଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗଂ ପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ତ୍ରଯୋଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ଵିନଯେନୈଵ ସୂତଂ ପୌରାଣିକଂ ଖଲୁ
ସେମାନେ ଭଦ୍ରଭାବରେ ସୂତା, ପୁରାଣ ପାଠକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ।
ଭଗଵନ୍ବ୍ରୂହି ଲୋକାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ଚତୁର୍ଯୁଗେ
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଚତୁର୍ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କିଛି କହନ୍ତୁ।
ଵିନାଯାସେନ ଵୈ କାମଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯୁର୍ମାନଵାଃ ଶୁଭମ୍
ମଣିଷମାନେ କୌଣସି କଷ୍ଟ ଛାଡି ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇପାରୁନ୍ତୁ।
ଜଗତ୍ତ୍ରାଣହେତୁଂ ରିପୌ ଧୂମ୍ରକେତୁଂ ସଦା ସତ୍ଯନାରାଯଣଂ ସ୍ତୌମି ଦେଵମ୍
ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଧୂମ୍ରକେତୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ, ମୁଁ ସଦା ସତ୍ୟନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଶ୍ରୀରାମଂ ସହଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ସକରୁଣଂ ସୀତାନ୍ଵିତଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ଵୈଦେହୀମୁଖପଦ୍ମଲୁବ୍ଧମଧୁପଂ ପୌଲସ୍ତ୍ଯସଂହାରକମ୍
ମୁଁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଅଛନ୍ତି, ସେ ଦୟାମୟ, ଶୁଦ୍ଧ, ବୈଦେହୀଙ୍କ ମୁଖକମଳରେ ମଧୁପ ଭଳି ଆକର୍ଷିତ, ପୌଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନାଶକ।
କଲିକଲୁଷଵିନାଶଂ କାମସିଦ୍ଧିପ୍ରକାଶଂ ସୁରଵରମୁଖଭାସଂ ଭୂସୁରେଣ ପ୍ରକାଶମ୍
ଯିଏ କଳିଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ।
ଏକଦା ନାରଦୋ ଯୋଗୀ ପରାନୁଗ୍ରହଵାଂଚ୍ଛଯା
ଏକଥରେ, ନାରଦ ଯୋଗୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜନାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନାନାକ୍ଲେଶସମନ୍ଵିତାନ୍
ସେଠାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖିଲେ।
କେନୋପାଯେନ ଚୈତେଷାଂ ଦୁଃଖନାଶୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
କେଉଁଠି କିପରି ଉପାୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୂର ହେବ?
ତତ୍ର ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଶୁକ୍ଲଵର୍ଣଂ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍ 3.2.24.
ସେଠାରେ ଚାରିହାତ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଧଳାବର୍ଣ୍ଣ ନାରାୟଣ ଦେବ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।