ଯସ୍ଯଯସ୍ଯ ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସ କରୋତି ଦିନେ ଵଣିକ୍
ଯେଉଁ ପିତୃ ପାଇଁ ବ୍ୟାପାରୀ ଗୟାରେ ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ବ୍ରଵୀତି ଚ ମହାଭାଗ ପ୍ରସାଦେନ ତଵାନଘ
ସେ କହିଥାଏ, 'ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମର କୃପାରେ, ଓ ନିର୍ମଳ ଜଣେ—'
ସ କୃତ୍ଵା ଧନଲୋଭାଚ୍ଚ ପ୍ରେତାନାଂ ସତ୍କୃତିଂ ଵଣିକ୍
ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବ୍ୟାପାରୀ ଧନ ଲୋଭରେ—
ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଯୋଗେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନମ୍
ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଯୋଗରେ, ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି—
ମହାନଦୀସଂଗମେଷୁ ପ୍ରତିଵର୍ଷଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ବଡ଼ ନଦୀମାନଙ୍କ ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ, ପ୍ରତିବର୍ଷ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ଅଵାପ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚାତ୍ର ମାନଵୈଃ ଶୀତଲାମଲପାନୀଯାଃ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯୋ ମନୋହରାଃ ।। 4.75.
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ, ଯାହା ମାନବମାନେ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ; ଏଠାରେ ଶୀତଳ ଏବଂ ପରିସ୍କୃତ ଜଳ ଥିବା ମନୋହର ପୋକରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ତଂ ଦେଶମାସାଦ୍ଯ ଵଣିଙ୍ ମହାତ୍ମା ସୁତପ୍ତଜାଂବୂନଦଭୂଷିତାଂଗଃ
ସେ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାତ୍ମା ବ୍ୟାପାରୀ, ଭଲ ତପ୍ତ ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହା ପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତର ବିବରଣୀ' ନାମକ ପଞ୍ଚସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଵିଜଯଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଃ ସର୍ଵସୌଖ୍ଯପ୍ରଦାଯକଃ
ବିଜୟ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତର ବିବରଣୀ—ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଏକାଦଶୀ ଯଦା ସା ସ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରଵଣେନ ସମନ୍ଵିତା
ଯେବେ ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ହୋଇଥାଏ—
ବଲଵାନଜିତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ବଲିର୍ନାମା ମହାବଲଃ ତତୋ ଦେଵା ମହାଵିଷ୍ଣୁଂ ଗତ୍ଵା ଵଚନମୂଚିରେ
ଅଜୟ ଦେତ୍ୟ, ବଳି ନାମକ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ; ତାପରେ ଦେବମାନେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯାଇ କଥା କହିଲେ।
ଜହି ଦୈତ୍ଯଂ ମହାବାହୋ ବଲିଂ ବଲନିଷୂଦନ
'ଦେତ୍ୟ ବଳିକୁ ମାର, ଓ ବଳଶାଳୀ, ଶକ୍ତି ନାଶ କରିବା ଜଣେ!'
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ କାଲଜ୍ଞୋ ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସେ, ସମୟ ଜଣେଇ, ଦେବମାନେଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କଥା କହିଲେ।
ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମାନଂ ଶାନ୍ତଂ ଦାନ୍ତଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ ତପସୋନ୍ତଃ ସୁବହୁନା କାଲେ ନାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ; ବହୁ ତପସ୍ୟା ପରେ, ସମୟ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶେଷ ହେବ।
ଯଦା ଵିନଯସମ୍ପନ୍ନଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯେ କାଲେନ କେନଚିତ୍
ଯେତେବେଳେ କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ କୌଣସି ନମ୍ର ଓ ଭଦ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣିପାରିବି,
ଅଦିତିର୍ମାଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଵୈ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ପୁତ୍ରଲୋଭିନୀ
ଏହିପରି ଏକ ସମୟରେ ଅଦିତି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ସେ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ,
ତଦ୍ଦେଵାନାଂ ହିତଂ ସର୍ଵେ ଚାହିତଂ ତୁ ସୁରଦ୍ଵିଷାମ୍ 4.76.
ଏହା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ହେବ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଦେମନମାନେ ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତା ଗତା ଦେଵାଃ କାର୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁରଚିଂତଯତ୍ ଅଦିତିର୍ଵରଯାମାସ ଵାଂଛିତଂ ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି କହି ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଏହି କାମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ ଅଦିତି ମନେ କଲେ, 'ମୋ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହେବ।'
ଅଥ କାଲେ ବହୁତିଥେ ଗତେ ସା ଗର୍ଭିଣୀ ହ୍ଯଭୂତ୍
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲା, ତାପରେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।
ହ୍ରସ୍ଵପାଦଂ ହ୍ରସ୍ଵକାଯଂ ମହଚ୍ଛିରସମର୍ଭକମ୍
ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହାର ପାଦ ଛୋଟ, ଦେହ ଛୋଟ, କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ବଡ଼ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଵାମନଂ ଜାତଂ ଯଦି ସା ଵକ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା
ବାମନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସେ କିଛି କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଭାଦ୍ରପଦେ ଶ୍ରଵଣେନ ନରୋତ୍ତମ
ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ,
ଭଯଂ ବଭୂଵ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵାନାଂ ତୋଷ ଆଭଵତ୍
ଦେମନମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଚକାର କଶ୍ଯପୋ ଧୀମାନ୍ପ୍ରଜାପତିରନୁଦ୍ଯତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପ୍ରଜାପତି କଶ୍ୟପ ଦେରି ନକରି ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କୁଶସ୍ଵଚ୍ଛୋଦକଧରଃ କମଂଡଲୁଵିଭୂଷିତଃ
ପବିତ୍ର ପାଣି ଧରି, କମଣ୍ଡଳୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ କୁଶ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦାଉଁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲିମଥୋଵାଚ ଵାମନୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ବଳିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବାମନ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କଥା କହିଲେ।
ପାଦତ୍ରଯପ୍ରମାଣେନ ପଠନାର୍ଥେ ସ୍ଥିତୋ ହ୍ଯସି 4.76.
ତୁମେ ଏଠାରେ ତିନି ପଦ ମାପିବା ପାଇଁ ଦଢ଼ି ଅଛ, ପାଠ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ।
ତତୋ ଵର୍ଦ୍ଧିତୁମାରବ୍ଧୋ ଵାମନୋଽନଂତଵିକ୍ରମଃ
ତାପରେ ଅନନ୍ତ ବିକ୍ରମୀ ବାମନ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତାଭ୍ଯାମିଂଦ୍ରାଦିକାଁଲ୍ଲୋକାଁଲ୍ଲଲାଟେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମ୍
ସେ ଦୁଇଟି ପଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲଳାଟ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସିଦ୍ଧା ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଥା
ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।