ତସ୍ମିଂସ୍ତଥାଵିଧେ ଦେଶେ କଶ୍ଚିଦ୍ଦୈଵଵଶାଦ୍ଵଣିକ୍
ଏପରି ଏକ ଅଜଣା ଦେଶରେ, ଭାଗ୍ୟର ଦେଖାରେ, ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାପାରୀ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପିଶାଚାନ୍ମଲିନାଂସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ନିର୍ମାଂସାନ୍ଭୀମଦର୍ଶନାନ୍
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ କିଛି ଭୂତ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ମେଲା, ଭୟଙ୍କର, ମାଂସ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ।
ବଭ୍ରାମୋଦ୍ଭ୍ରାଂତହୃଦଯଃ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାଭ୍ରମକର୍ଷିତଃ
ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ ପ୍ରେତାନ୍ଦଦର୍ଶାସୌ ତୃଷ୍ଣାଵ୍ଯାକୁଲିତେଂଦ୍ରିଯାନ୍
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଭୂତମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତିଆରିରେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରେତସ୍କଂଧସମାରୂଢମେକଂ ପ୍ରେତଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ଦେଖିଲେ ଗୋଟିଏ ଭୂତ ଅନ୍ୟ ଭୂତର କନ୍ଧ ଉପରେ ବସିଛି।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ସ୍ରୁତୁଶବ୍ଦପୁରଃସରମ୍ 4.75.
ସେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଭୂତ ଅତି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ଝରିବାର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଆସୁଛି।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଵଣିକ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ୟାପାରୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଭୂତ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ତମୁଵାଚ ଵଣିଗ୍ଧୀମାନ୍ସାର୍ଥଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ଯ ଚୈଵ ମେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟାପାରୀ କହିଲେ, 'ମୋ ସାଥିମାନେ ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି।'
ତୃଷ୍ଣା ମାଂ ବାଧତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ କ୍ଷୁଦ୍ଦୁନୋତି ଭୃଶଂ ତଥା ଅତ୍ରୋପାଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଜୀଵେଯଂ ଯେନ କେନଚିତ୍
'ତିଆରି ମୋତେ ବହୁତ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ଭୋକ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନି।'
ପୁଂନାଗମିମମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ମୁହୂର୍ତକମ୍
'ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଯିବା ପଥରେ ଭରସା କରି, କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର।'
କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଯଥାଲାଭଂ ଗମିଷ୍ଯସି ଯଥାସୁଖମ୍
'ଅତିଥିକୁ ଯେପରି ହେଉ, ସମ୍ମାନ କରି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଗକୁ ଯିବ।'
ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତତସ୍ତଂ ଦେଶମାଗତଃ ଦଧ୍ଯୋଦନସମାଯୁକ୍ତୋ ଵର୍ଧମାନେନ ସଂଯୁତଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ସେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦହି ଭାତ ନେଇ, ବର୍ଧମାନଙ୍କ ସହିତ।
ଆଗତେ କରକେ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାଦାଦତିଥଯେ ତଦା ଵିତୃଷ୍ଣୋ ଵିଜ୍ଵରଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ
ପାତ୍ର ଆସିଲାପରେ, ସେ ଏହା ଅତିଥିଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତୁରନ୍ତେ ସେ ତିଆରି ଓ ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ପ୍ରେତସଂଘସ୍ଯ ଭୋକ୍ତୁକାମସ୍ଯ ଵୈ ଦଦୌ
ତାପରେ ସେ ଭୋଜନ ଚାହୁଁଥିବା ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅତିଥିଂ ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଚ ପ୍ରେତଲୋକଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଅତିଥି ଓ ସମସ୍ତ ଭୂତଲୋକକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି,
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଵତଶ୍ଚାନ୍ନଂ ପାନୀଯଂ ଚ କ୍ଷଯଂ ଯଯୌ 4.75.
ସେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହେଇଗଲା।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତତ୍ପରମଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିଭାତି ମେ
'ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋତେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି।'
ସ୍ତୋକେନ ଚ ତଥାନ୍ନେନ ବିଭର୍ଷି ସୁବହୂନ୍ପୃଥକ୍
'ଏତେ ଥୋଡ଼ା ଖାଦ୍ୟରେ, ତୁମେ ଏତେ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ପୋଷଣ କରୁଛ।'
ଅପରଂ ଚ କଥଂ ଚେହ ମମ ପାପପରିକ୍ଷଯଃ ତୃପ୍ତଶ୍ଚାସି କଥଂ ଗ୍ରାସମାତ୍ରେଣ ଚ ଶୁଭଵ୍ରତ
ଏଠାରେ ମୋର ଅପରାଧ କିପରି କମିଗଲା ଏବଂ ତୁମେ କିପରି ଏକମାତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା, ଓ ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି?
କସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯାଂ ସୁଘୋରାଯାମଟଵ୍ଯାଂ ତୁ କୃତାଲଯଃ
ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମେ କିଏ, ଯେ ଏଠାରେ ଘର କରିଛ?
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଵାଣିଜ୍ଯା ପ୍ରେତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ
ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ସେ ମରିଥିବା ବ୍ୟବସାୟୀ କହିଲେ:
ଶାକଲେ ନଗରେ ରମ୍ଯେ ଅହମାସଂ ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ଶାକଳ ନଗରରେ, ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମନିଷ ଥିଲି.
ଧନଲୋଭାନ୍ମଯା ତତ୍ର କଦାଚିଚ୍ଚ ପ୍ରମାଦିନା
ସେଠାରେ ଧନ ଲୋଭରେ, ମୁଁ କେବେ କେବେ ଅସାବଧାନ ହୋଇ କାମ କରିଥିଲି.
ପ୍ରତିଵେଶେ ଚ ତତ୍ରାସୀଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଗୁଣଵାନ୍ମମ
ମୋ ପଡ଼ୋଶିରେ ଏକ ଗୁଣବତୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ.
ସ କଦାଚିନ୍ମଯା ସାର୍ଧଂ ତୋଷାଂ ନାମ ନଦୀଂ ଯଯୌ
ଏକ ଦିନ, ସେ ମୋ ସହିତ ତୋଷା ନଦୀକୁ ଗଲେ.
ଚଂଦ୍ରଭାଗା ସୋମସୁତା ତୋଷା ଚୈଵାର୍କନଂଦିନୀ 4.75.
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା, ସୋମର କନ୍ୟା, ଏବଂ ତୋଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରିୟା — ଏହି ଦୁଇଟି ନଦୀ.
ତତ୍ତୀର୍ଥଵରମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରାତିଵେଶ୍ଯଃ ସ ଚ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମୋ ପଡ଼ୋଶି ବ୍ରାହ୍ମଣ.
ଚଂଦ୍ରଭାଗାତୋଷଯୋଶ୍ଚ ଵାରିଧାନ୍ଯୈର୍ନଵୈର୍ଦୃଢୈଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଏବଂ ତୋଷାର ନୂତନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାନ ନେଇ,
ଛତ୍ରୋପାନଦ୍ଯୁଗଂ ଵସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତିମାଂ ଵିଧିଵଦ୍ଧରେଃ
ଛତା, ଜୋଡ଼ା ଚପଲ, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପ୍ରତିମା, ସଠିକ ରୀତିରେ,
ଏତତ୍କୃତ୍ଵା ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତଃ କାଲେନ କେନଚିତ୍ ଅସ୍ଯାମଟଵ୍ଯାଂ ଘୋରାଯାଂ ଯଥା ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଯାନଘ
ଏହା କରି ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ, ଯେପରି ତୁମେ ଦେଖିଛ, ଓ ନିରପରାଧ ଜଣେ,