ନମୋ ନମସ୍ତେ ଗୋଵିନ୍ଦ ବୁଧଶ୍ରଵଣ ସଂଜ୍ଞକ
ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର ଗୋବିନ୍ଦ, ବୁଧଶ୍ରବଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଗୋଵିଂଦ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପୂଜଯେତ୍ତତଃ ପୁରାଣଜ୍ଞେ ଵିଶେଷେଣ ଵିଧିଵତ୍ସଂପ୍ରଦାପଯେତ୍
ଏଭଳି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ; ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଶ୍ରଵଣେ ଯୁକ୍ତେ ଅଶେଷାହସ୍କରାନ୍ଵିତେ
ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ର ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ,
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଅତ୍ରାପ୍ଯୁଦାହରଂତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏଠି ମୁଁ ଏକ ପୁରାତନ କଥା ଉଦାହରଣ ଦେବି।
ଦେଶୋ ଦଶାର୍ଣକୋ ନାମ ତସ୍ଯ ଭାଗେ ତୁ ପଶ୍ଚିମେ
ଦଶାର୍ଣ୍ଣକ ନାମକ ଏକ ଦେଶ ଅଛି; ତାହାର ପଶ୍ଚିମ ଅଂଶରେ,
ସୁତପ୍ତସିକତା ଭୂମିର୍ଯତ୍ର ଦୁଷ୍ଟା ମହୋରଗାଃ 4.75.
ସେଠି ଭୂମି ତାପିତ ବାଲିରେ ଭରିଆ, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ସାପ ରହନ୍ତି।
ଶମୀଖଦିରପାଲାଶକରୀରୈଃ ପୀଲୁଭିଃ ସହ
ଶମୀ, ଖଦିର, ପଳାଶ, କରୀ ଓ ପିଲୁ ଗଛ ସହିତ ସେଠି ଅନେକ ଗଛ ରହିଛି।
ଦଗ୍ଧପ୍ରାଣିଗଣାକୀର୍ଣା ଯତ୍ର ଭୂର୍ଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
କେବେ କେବେ ସେଠି ଭୂମିରେ ଜଳିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଅବଶେଷ ଦେଖାଯାଏ।
କଦାଚିଦପି ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଭ୍ରାମ୍ଯନ୍ତୋ ହି ଵିହଗମାଃ ଉତ୍କୃତ୍ତଜୀଵିତା ରାଜନ୍ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଵିହଗୋତ୍ତମାଃ
କେବେ କେବେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖାଯାନ୍ତି, ରାଜନ୍; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତୃଷାତୁରାଶ୍ଚ ସହସା ମୃଗାଃ ସୈକତମାଗତାଃ
ତିବ୍ର ତିଆରେ ପିଡିତ ପଶୁମାନେ ହଠାତ୍ ବାଲି ଭୂମିକୁ ଆସନ୍ତି।
ତସ୍ମିଂସ୍ତଥାଵିଧେ ଦେଶେ କଶ୍ଚିଦ୍ଦୈଵଵଶାଦ୍ଵଣିକ୍
ଏପରି ଏକ ଅଜଣା ଦେଶରେ, ଭାଗ୍ୟର ଦେଖାରେ, ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାପାରୀ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପିଶାଚାନ୍ମଲିନାଂସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ନିର୍ମାଂସାନ୍ଭୀମଦର୍ଶନାନ୍
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ କିଛି ଭୂତ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ମେଲା, ଭୟଙ୍କର, ମାଂସ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଜନକ।
ବଭ୍ରାମୋଦ୍ଭ୍ରାଂତହୃଦଯଃ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାଭ୍ରମକର୍ଷିତଃ
ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ, ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ ପ୍ରେତାନ୍ଦଦର୍ଶାସୌ ତୃଷ୍ଣାଵ୍ଯାକୁଲିତେଂଦ୍ରିଯାନ୍
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଭୂତମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତିଆରିରେ ବିକଳ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରେତସ୍କଂଧସମାରୂଢମେକଂ ପ୍ରେତଂ ଦଦର୍ଶ ହ
ସେ ଦେଖିଲେ ଗୋଟିଏ ଭୂତ ଅନ୍ୟ ଭୂତର କନ୍ଧ ଉପରେ ବସିଛି।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ତମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ସ୍ରୁତୁଶବ୍ଦପୁରଃସରମ୍ 4.75.
ସେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଭୂତ ଅତି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ଝରିବାର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଆସୁଛି।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ଵଣିକ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ବ୍ୟାପାରୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଭୂତ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ତମୁଵାଚ ଵଣିଗ୍ଧୀମାନ୍ସାର୍ଥଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ଯ ଚୈଵ ମେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟାପାରୀ କହିଲେ, 'ମୋ ସାଥିମାନେ ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି।'
ତୃଷ୍ଣା ମାଂ ବାଧତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ କ୍ଷୁଦ୍ଦୁନୋତି ଭୃଶଂ ତଥା ଅତ୍ରୋପାଯଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଜୀଵେଯଂ ଯେନ କେନଚିତ୍
'ତିଆରି ମୋତେ ବହୁତ ବେଶି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ଭୋକ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି; ଏଠାରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନି।'
ପୁଂନାଗମିମମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ମୁହୂର୍ତକମ୍
'ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଯିବା ପଥରେ ଭରସା କରି, କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର।'
କୃତାତିଥ୍ଯୋ ଯଥାଲାଭଂ ଗମିଷ୍ଯସି ଯଥାସୁଖମ୍
'ଅତିଥିକୁ ଯେପରି ହେଉ, ସମ୍ମାନ କରି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆଗକୁ ଯିବ।'
ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତତସ୍ତଂ ଦେଶମାଗତଃ ଦଧ୍ଯୋଦନସମାଯୁକ୍ତୋ ଵର୍ଧମାନେନ ସଂଯୁତଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ସେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦହି ଭାତ ନେଇ, ବର୍ଧମାନଙ୍କ ସହିତ।
ଆଗତେ କରକେ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାଦାଦତିଥଯେ ତଦା ଵିତୃଷ୍ଣୋ ଵିଜ୍ଵରଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷଣେନ ସମପଦ୍ଯତ
ପାତ୍ର ଆସିଲାପରେ, ସେ ଏହା ଅତିଥିଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତୁରନ୍ତେ ସେ ତିଆରି ଓ ଜ୍ୱରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ପ୍ରେତସଂଘସ୍ଯ ଭୋକ୍ତୁକାମସ୍ଯ ଵୈ ଦଦୌ
ତାପରେ ସେ ଭୋଜନ ଚାହୁଁଥିବା ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅତିଥିଂ ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଚ ପ୍ରେତଲୋକଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ଅତିଥି ଓ ସମସ୍ତ ଭୂତଲୋକକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି,
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତଵତଶ୍ଚାନ୍ନଂ ପାନୀଯଂ ଚ କ୍ଷଯଂ ଯଯୌ 4.75.
ସେ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହେଇଗଲା।
ଆଶ୍ଚର୍ଯମେତତ୍ପରମଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରତିଭାତି ମେ
'ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ମୋତେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି।'
ସ୍ତୋକେନ ଚ ତଥାନ୍ନେନ ବିଭର୍ଷି ସୁବହୂନ୍ପୃଥକ୍
'ଏତେ ଥୋଡ଼ା ଖାଦ୍ୟରେ, ତୁମେ ଏତେ ଲୋକଙ୍କୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ପୋଷଣ କରୁଛ।'
ଅପରଂ ଚ କଥଂ ଚେହ ମମ ପାପପରିକ୍ଷଯଃ ତୃପ୍ତଶ୍ଚାସି କଥଂ ଗ୍ରାସମାତ୍ରେଣ ଚ ଶୁଭଵ୍ରତ
ଏଠାରେ ମୋର ଅପରାଧ କିପରି କମିଗଲା ଏବଂ ତୁମେ କିପରି ଏକମାତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା, ଓ ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି?
କସ୍ତ୍ଵମସ୍ଯାଂ ସୁଘୋରାଯାମଟଵ୍ଯାଂ ତୁ କୃତାଲଯଃ
ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ତୁମେ କିଏ, ଯେ ଏଠାରେ ଘର କରିଛ?