ହଵ୍ଯେନ ତର୍ପିତା ଦେଵା ନ ମାଂସେ ରକ୍ତସଂଭଵୈଃ
ଦେବତାମାନେ ହବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ, ରକ୍ତରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମାଂସ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଫଲାଽଦ୍ଯୈଃ କାରଯାମାସ ତଦା ପୂର୍ଣାହୁତୀର୍ନୃପ ନଗରଂ ଦାହଯାମାସ ନରନାରୀସମନ୍ଵିତମ୍
ତାହାପରେ, ରାଜା, ସେ ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସହରକୁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସହିତ ଦହିଦେଲେ।
ମହାମାଯାପ୍ରଭାଵେଣ ଶଂଭୁଦତ୍ତଃ ଶିଵପ୍ରିଯଃ 3.2.22.
ମହାମାୟାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ
ତଦା ଲୀଲାଧରୋ ଵିପ୍ରୋ ଦଶପୁତ୍ରୋପଜୀଵକଃ
ତାହାବେଳେ, ଦଶଜଣ ପୁଅ ସହିତ ଜୀବିକା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୀଳାଧର
କ୍ଷତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ନୃପତିର୍ମୋହନାନ୍ତିକମାଯଯୌ
ସେଇବେଳେ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ମୋହନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଦଂବାଯୈ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାଵୀରାଯୈ ନମୋନମଃ
ଏ ଅମ୍ବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମହାବୀରା, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଜପ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଶତୀଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଶକ୍ତିମାପ୍ତଵାନ୍
ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓଇ ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି ପାଇଲେ।
ପ୍ରଣଵାସ୍ତନଯା ଯସ୍ଯାସ୍ତୁରୀଯପୁରୁଷପ୍ରିଯା
ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପ୍ରଣବ, ଯିଏ ଚତୁର୍ଥ ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଯସ୍ଯା ଦେହେ ସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତଦଂବାଯୈ ନମୋନମଃ
ଯାଙ୍କର ଦେହରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି—ସେଇ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଶଚୀ ସିଦ୍ଧିସ୍ତଥା ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରଭା ଗୀର୍ଵାଣସୈନିକାଃ ଲୋକପାଲପ୍ରିଯା ତ୍ଵଂ ହି ଲୋକମାତର୍ନମୋନମଃ
ତୁମେ ଶଚୀ, ସିଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ, ପ୍ରଭା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକମାତା—ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ତୃଷ୍ଣା ତୃପ୍ତୀ ରତିର୍ନ୍ନୀତିର୍ହିଂସା କ୍ଷାଂତିର୍ମତିର୍ଗତିଃ
ତୃଷ୍ଣା, ତୃପ୍ତି, ରତି, ଚରିତ୍ର, ହିଂସା, କ୍ଷମା, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଗତି,
ଇତ୍ଯଷ୍ଟକପ୍ରଭାଵେଣ କ୍ଷତ୍ରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ଏହି ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଭାବରେ ମହୀପତି କ୍ଷତ୍ରସିଂହ
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯ ଭଜ ଦୁର୍ଗାଂ ସନାତନୀମ୍ 3.2.22.
ସେହିପାଇଁ, ବୀର ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ସନାତନୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଭଜ।
ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତରେଣ ଭୂପାଲ ମଯା ତ୍ଵଂ ସଂପରୀକ୍ଷିତଃ
ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି।
ଦସ୍ଯୁନଷ୍ଟାଃ ପୁରୀଃ ସର୍ଵାଃ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସମସ୍ତ ସହର ଓ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ଯୋ ନୃପଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପୁନରୁଦ୍ଧାରଯିଷ୍ଯତି
ଯେ ରାଜା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ପୁନିଥରେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ,
ଵିକ୍ରମାଖ୍ଯାନକାଲୋଽଯଂ ପୁନର୍ଧର୍ମଂ କରୋତି ହି
ଏହି ସମୟକୁ ବିକ୍ରମ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ପୁନି ଧର୍ମ ଦୃଢ଼ ହୁଏ।
ତଦନ୍ତେ ଭୁଵି କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହା ବଲୀ
ସେଇ ସମୟର ଶେଷରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ସୂତାଦ୍ଯା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ମହାରାଜ ପୁରାଣଶ୍ରଵଣେ ରତାଃ
ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସୂତ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ମୁନି, ରାଜା, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣରେ ମନ ଲଗାଇବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏପରି କହି ବୈତାଳ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସଂଧ୍ଯାଂ ସମାଗତାମ୍
ସେହିପରି, ମୁନିମାନେ, ସଂଧ୍ୟା ଆସିଗଲା ବୋଲି ଜାଣି, ...
ସ୍ନାତ୍ଵା କେଦାରକୁଣ୍ଡେ ତେ ମନସା ପୂଜଯଞ୍ଛିଵମ୍
କେଦାର କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ମନରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ସମାଧିନିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଵର୍ଷମେକଂ ଵ୍ଯତୀତଯନ୍
ସେମାନେ ସମାଧିରେ ଲଗି ଏକ ବର୍ଷ ସେଠାରେ କାଟିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ରାଜା ଵିକ୍ରମାଦିତ୍ଯଭୂପତିଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ତେ ତୁ ମୁନଯଃ ସୂତଂ ଗତ୍ଵାଽବ୍ରୁଵନ୍ନିଦମ୍
ସେମାନେ ସେଠାରେ ରହି, ପରେ ସୂତଙ୍କଠାରେ ଯାଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵାଜିମେଧଂ ଚ ନୃପତେଃ କାରଯାମସ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସୂତସ୍ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଚ ପୁନରାଗମତ୍
ସୂତ ହଁ କହି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁନି ଫେରିଲେ।
ପୂର୍ଵେ ତୁ କପିଲସ୍ଥାନଂ ଦକ୍ଷିଣେ ସେତୁବନ୍ଧନମ୍
ପ୍ରଥମେ କପିଳଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ, ପରେ ଦକ୍ଷିଣକୁ ସେତୁବନ୍ଧକୁ ଗଲେ।
ହଯୋ ଜଗାମ ତରସା ତତଃ କ୍ଷିପ୍ରାଂ ନଦୀଂ ଗତଃ
ଘୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଚାଲି, କ୍ଷିପ୍ରା ନଦୀ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ନୃପଯଜ୍ଞେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସପତ୍ନୀକାଃ ସମାଗତାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ।