ପୂଜିତୋଽସ୍ମି ସୁରୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦଧିଦୁଗ୍ଧାକ୍ଷତୈସ୍ତଥା
ମୋତେ ଦେବମାନେ ଫୁଲ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ଅକ୍ଷତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ମଲ୍ଲିନ୍ଯଶ୍ଚ ସୁରାମାଂସୈରଂଗଜାଗରନର୍ତ୍ତନୈଃ
ମଲ୍ଲିନୀମାନେ ମଦ, ମାଂସ, ଦେହ ଜାଗରଣ ଓ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈସ୍ତଥା ପାନୈର୍ଦଧିଦୁଗ୍ଧଘୃତାସଵୈଃ 4.73.
ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ, ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ମିଠା ପାନୀୟ ସହିତ,
ଗୋଷ୍ଠୀପ୍ରଭୂତୈର୍ଵଧୂନାଂ ସ୍ନେହସଂଭାଷଣୈର୍ମିଥଃ
ଅନେକ ମିଳନ ସଭାରେ, ଯୁବତୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ପରସ୍ପରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି,
ସଂବଂଧିଭିଃ କ୍ରମେଣୈଵ ମଲ୍ଲାନାଂ ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପହଳବାନ ସହିତ ଅଲଗା ଭାବେ,
ମାସାଦିକାର୍ତିକାଂତଂ ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶନାମଭିଃ
ଆଶ୍ୱିନ ମାସରୁ କାର୍ତ୍ତିକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭକ୍ତି ସହିତ, ବାରଟି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି,
କେଶଵନାରାଯଣମାଧଵଗୋଵିନ୍ଦଵିଷ୍ଣୁମଧୁସୂଦନତ୍ରିଵିକ୍ରମଵାମନଶ୍ରୀଧରହୃଷୀକେଶପଦ୍ମନାଭଦାମୋଦରାଣାଂ ନମୋନମ ଇତି
କେଶବ, ନାରାୟଣ, ମାଧବ, ଗୋବିନ୍ଦ, ବିଷ୍ଣୁ, ମଧୁସୂଦନ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବାମନ, ଶ୍ରୀଧର, ହୃଷୀକେଶ, ପଦ୍ମନାଭ, ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତଥା ଧୂପୈର୍ଦୀପୈର୍ଜାଗରଣୈର୍ନିଶି ।। ଗୀତଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ନୃତ୍ଯୈଶ୍ଚ ମଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଵେଡାଂଗଯୁଦ୍ଧକୈଃ
ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ରାତିରେ ଜାଗରଣ, ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ପହଳବାନଙ୍କର ହୁଁକାର ଓ ମୁକାବିଲା ସହିତ,
ଘୃତଦାନୈଃ କ୍ଷୀରଦାନୈଃ କୃଷ୍ଣୋ ମେ ପ୍ରୀଯତା ମିତି
ଘିଅ ଓ ଦୁଧ ଦାନ କରି, କୃଷ୍ଣ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଦ୍ଵାଦଶୀ ଯା ମମାଦ୍ଯାପି ମନସଃ ପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନୀ
ଏହି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଆଜିଯାଁ ମୋ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ,
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଧର୍ମପୁତ୍ର ବଲଂ କୀର୍ତିର୍ଯଶୋ ଧନମ୍
ମୋର କୃପାରେ, ଧର୍ମପୁତ୍ର, ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ଯଶ ଓ ଧନ ମିଳିବ।
ଯେ କରିଷ୍ଯଂତି ମଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତେଷାଂ ଦାସ୍ଯାମି ହୃଦ୍ଗତମ୍ 4.73.
ଯେମାନେ ମୋ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେବି।
ଭାଂଡୀରପାଦପତଲେ ମିଲିତୈର୍ମହଦ୍ଭିର୍ମଲ୍ଲୈରନାକୁଲିତବାହୁବଲୈର୍ବଲିଷ୍ଠୈଃ
ଭାଣ୍ଡୀର ବୃକ୍ଷ ତଳେ, ବହୁତ ପହଳବାନ ଏକଠା ହୋଇ, ଯାହାଙ୍କର ବାହୁବଳ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ,
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ମଲ୍ଲଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ମଲ୍ଲଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ତିରିସଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।
ଭୀମଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଦମଯଂତ୍ଯାଃ ପିତା ପୂର୍ଵଂ ନଲସ୍ଯ ଶ୍ଵଶୁରୋ ଭୁଵି
ଭୀମଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ଣନା।
ସତ୍ଯଵାଦନଶୀଲଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପାଲନତତ୍ପରଃ
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ପିତା, ନଳଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର, ପୃଥିବୀରେ,
ତସ୍ଯାପି କୁର୍ଵତୋ ରାଜ୍ଯଂ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରବାନ୍, ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ସର୍ଵଜ୍ଞାନନିଧିଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଂଗତଃ
ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିବାବେଳେ,
ଉତ୍ଥାଯ ପ୍ରଦଦୌ ରାଜା ସ୍ଵମାସନମଭୀପ୍ସିତମ୍
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର ଓ ମହିମାଶାଳୀ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ,
ରାଜ୍ଯଂ ଚୈଵାତ୍ମନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିଵେଦ୍ଯ ସ କୃତାଂଜଲିଃ
ଉଠି, ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଆସନ ଦାନ କଲେ,
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନଂ ତପସ୍ଯଧ୍ଯଯନେ ତଥା
ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସହିତ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଦାନ କଲେ।
ଧର୍ମେ ଚ ତେ ମତିର୍ନିତ୍ଯଂ କଚ୍ଚିତ୍ପାର୍ଥିଵ ଵର୍ତତେ
ହେ ରାଜା, ତୁମର ମନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହେ କି?
ତଵ ଚାଗମନେନାହଂ ପାଵିତଃ ସଂଗଵାରିଣା
ତୁମେ ଆସିବାରୁ ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଶୁଭ ସଙ୍ଗର ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କଲି।
ଏଵଂ ତୌ ସଂଵିଦଂ କୃତ୍ଵା ସଂଭାଷ୍ଯାଥ ପରସ୍ପରମ୍ 4.74.
ଏଭଳି ଦୁଇଜଣେ ଏକାପରେ ଏକ ଆଲୋଚନା କରି, ସମ୍ବାଦ କଲେ।
ତତଃ କଥାଂତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ଜାତଵିସ୍ମଯଃ
ତାପରେ, କଥା ଶେଷରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଭଗଵନ୍ପ୍ରାଣିନଃ ସର୍ଵେ ସଂସାରାର୍ଣଵମଧ୍ଯଗାଃ
ହେ ଭଗବନ୍, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ସଂସାର ରୂପୀ ସମୁଦ୍ରରେ ଫସି ରହିଛନ୍ତି।
ନରକେ ଗର୍ଭଵାସେ ଚ ଵ୍ଯାଧିଭିର୍ଜନ୍ମନା ତଥା
ସେମାନେ ନରକରେ, ଗର୍ଭରେ ଓ ଜନ୍ମ ଓ ରୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଟକି ରହନ୍ତି।
ଲାଲପ୍ଯମାନା ବହଵଃ ପରପୀଡୋପଜୀଵିନଃ
ଅନେକ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାନି ତାନ୍ଯେଵ ଭୃଶଂ ମେ ଵ୍ଯାଧିତଂ ମନଃ
ଏସବୁ ଦେଖି, ମୋର ମନ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଉପକାରକରଂ ବ୍ରୂହି ମମାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା
ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ଥିଲେ, ଦୟାକରି କହ, କଣ କଲେ ଉପକାର ହେବ।