ସୂତ ଉଵାଚ ରାଜନ୍ମୂର୍ଖୋ ହି କସ୍ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ସୂତ କହିଲେ, ରାଜାନ୍ତୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପଚାରିଲେ—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସତ୍ୟରେ ମୂର୍ଖ?
ବୋଧିତୋ ଯେନ ସ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସ ମୂର୍ଖସ୍ତ୍ଵଧିକୋ ମତଃ 3.2.21.
ଯିଏ ବାଘକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଲା, ସେ ଅଧିକ ମୂର୍ଖ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହା ସସମୁଚ୍ଚଯ ଏକଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡରେ କଳିଯୁଗ ଉପାଖ୍ୟାନର ସାରାଂଶ ଏକୋନେଇଁଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅହଂ ପୂର୍ଵଭଵେ ଚାସଂ କ୍ଷତ୍ରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେ ଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଉଭକୌ ତନଯୌ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ଶାକ୍ତୋଽଭଵତ୍ତଦନୁଜୋ ମୋହନୋ ନାମ ଶ୍ରୁତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଥିଲା, ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଭିନ୍ନ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ମୋହନ ନାମରେ ଶାକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କ୍ଷତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ଯଜ୍ଞାର୍ଥୀ ଯଜ୍ଞହେତଵେ ସ୍ଵଯଂ ଚ କାରଯାମାସ ଚ୍ଛାଗମେଧଂ ସୁରପ୍ରିଯମ୍
କେବଳ ଏକଥର କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଏକ ଛାଗବଳି ଯଜ୍ଞର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଶଂଭୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଵୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଶିଵଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ ନାମକ ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିଲେ, ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ହଵ୍ଯୈଃ ସୁସଂସ୍କୃତୈ ରମ୍ଯୈଶ୍ଚକାର ହଵନଂ ମୁଦା
ସେ ଭଲଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଓ ମନୋହର ହବି ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ହବନ କଲେ।
ଲୀଲାଧରସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଛାଗଂ ଚ ମରଣୋନ୍ମୁଖମ୍
ଲୀଳାଧର ଦେଖିଲେ, ସେ ଛାଗ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଦାରୁଣଂ ନରକଂ ଯୋଗ୍ଯମନଯା ଜୀଵହିଂସଯା
ସେ ଭାବିଲେ—ଏପରି ପ୍ରାଣୀହିଂସା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠବଂଧୋଶ୍ଚ ମୋହନଃ
ଏହି ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୋହନ—
ପୁରା ସତ୍ଯଯୁଗେ ଭ୍ରାତର୍ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯଜ୍ଞତତ୍ପରାଃ 3.2.22.୧
ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ଭାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତିଲାଧିକମଜଂ ମତ୍ଵା ହଵ୍ଯେ ତେ ତୁ ମନୋ ଦଧୁଃ
ସେମାନେ ତିଳକୁ ଛାଗଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଭାବି, ହବନ ପାଇଁ ତାହାକୁ ବାଛିଲେ।
ଊଚୁସ୍ତେ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵନ୍ମତଂ ନିଷ୍ଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେମାନେ ମିଠା କଥା କହିଲେ—'ତୁମର ମତ କୌଣସି ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ପିତୃଯୋନିରମାଵସୁଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପିତୃ ନାମ ଅମାବସୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵିମାନଂ ପରମାରୁହ୍ଯ ମୁନୀନ୍ପ୍ରୋଵାଚ ନିର୍ଭଯଃ
ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଭୟବିହୀନ ଭାବେ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ତଥା କୃତ୍ଵା ଶିଵଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ତାହା ଅନୁସରିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ଲୀଲାଧର ଉଦାରଧୀଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉଦାର ବୁଦ୍ଧିର ଲୀଳାଧର
ରଜୋଗୁଣମଯୋ ଲୋକସ୍ତ୍ରେତାଯାଂ ସଂବଭୂଵ ହ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଏହି ସଂସାର ରଜୋଗୁଣରେ ଗଠିତ ହେଲା।
ହଵ୍ଯେନ ତର୍ପିତା ଦେଵା ନ ମାଂସେ ରକ୍ତସଂଭଵୈଃ
ଦେବତାମାନେ ହବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ, ରକ୍ତରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମାଂସ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଫଲାଽଦ୍ଯୈଃ କାରଯାମାସ ତଦା ପୂର୍ଣାହୁତୀର୍ନୃପ ନଗରଂ ଦାହଯାମାସ ନରନାରୀସମନ୍ଵିତମ୍
ତାହାପରେ, ରାଜା, ସେ ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଇ ସହରକୁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସହିତ ଦହିଦେଲେ।
ମହାମାଯାପ୍ରଭାଵେଣ ଶଂଭୁଦତ୍ତଃ ଶିଵପ୍ରିଯଃ 3.2.22.
ମହାମାୟାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ
ତଦା ଲୀଲାଧରୋ ଵିପ୍ରୋ ଦଶପୁତ୍ରୋପଜୀଵକଃ
ତାହାବେଳେ, ଦଶଜଣ ପୁଅ ସହିତ ଜୀବିକା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୀଳାଧର
କ୍ଷତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ନୃପତିର୍ମୋହନାନ୍ତିକମାଯଯୌ
ସେଇବେଳେ ରାଜା କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ମୋହନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଦଂବାଯୈ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମହାଵୀରାଯୈ ନମୋନମଃ
ଏ ଅମ୍ବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମହାବୀରା, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଜପ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଶତୀଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଶକ୍ତିମାପ୍ତଵାନ୍
ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓଇ ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି ପାଇଲେ।
ପ୍ରଣଵାସ୍ତନଯା ଯସ୍ଯାସ୍ତୁରୀଯପୁରୁଷପ୍ରିଯା
ଯାହାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପ୍ରଣବ, ଯିଏ ଚତୁର୍ଥ ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଯସ୍ଯା ଦେହେ ସ୍ଥିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତଦଂବାଯୈ ନମୋନମଃ
ଯାଙ୍କର ଦେହରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି—ସେଇ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଶଚୀ ସିଦ୍ଧିସ୍ତଥା ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରଭା ଗୀର୍ଵାଣସୈନିକାଃ ଲୋକପାଲପ୍ରିଯା ତ୍ଵଂ ହି ଲୋକମାତର୍ନମୋନମଃ
ତୁମେ ଶଚୀ, ସିଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ, ପ୍ରଭା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକମାତା—ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।