ଵିଷଯିନ୍ମାଂସମଦିରେ ନିତ୍ଯପାପଵିଵର୍ଧିକେ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ, ମାଂସ ଓ ମଦ ପାନ କଲେ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁମୀଶାନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍ 3.2.21.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କର।
ନାସ୍ତିକତ୍ଵଂ ଦେଵନିଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମତିଂ କୁରୁ
ନାସ୍ତିକତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଲଗା।
ଆତ୍ମନୋଂଗାନି ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜୀଵଗୁହାଶଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ଆମର ଦେହର ଅଂଗ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଇତି ତେ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ତରଂ ପ୍ରତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵର୍ଷାଂତେ ଚ ମହାଦେଵୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଂଜୀଵନୀଂ ଦଦୌ
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୃତକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ବିଦ୍ୟା ଦେଲେ।
ମୃତଵ୍ଯାଘ୍ରାସ୍ଥିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମଂତ୍ରପୂତାଂବୁ ଚାକ୍ଷିପତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଘର ଅସ୍ଥିରେ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତସ୍ଯୋପର୍ଯ୍ଯେଵ କୁଲଟୋ ମଂତ୍ରପୂତଂ ପଯୋଽକ୍ଷିପତ୍
ତାପରେ ସେ ଅଶ୍ଳୀଳ ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଦୁଧ ଛିଟିଲେ।
ଵିଷଯୀ ଚାକ୍ଷିପଚ୍ଚୈଵ ତସ୍ଯୋପରି ଜଲଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ଥିବା ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ସୁପ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଚ ସଂଜ୍ଞାଯ ନାସ୍ତିକସ୍ତୁ ଜଲଂ ଦଦୌ
ନାସ୍ତିକ ପୁଅ ବାଘକୁ ଘୁମାଉଥିବା ଦେଖି, ତାହାରେ ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ରାଜନ୍ମୂର୍ଖୋ ହି କସ୍ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ସୂତ କହିଲେ, ରାଜାନ୍ତୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପଚାରିଲେ—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସତ୍ୟରେ ମୂର୍ଖ?
ବୋଧିତୋ ଯେନ ସ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସ ମୂର୍ଖସ୍ତ୍ଵଧିକୋ ମତଃ 3.2.21.
ଯିଏ ବାଘକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଲା, ସେ ଅଧିକ ମୂର୍ଖ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହା ସସମୁଚ୍ଚଯ ଏକଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡରେ କଳିଯୁଗ ଉପାଖ୍ୟାନର ସାରାଂଶ ଏକୋନେଇଁଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅହଂ ପୂର୍ଵଭଵେ ଚାସଂ କ୍ଷତ୍ରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେ ଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଉଭକୌ ତନଯୌ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ଶାକ୍ତୋଽଭଵତ୍ତଦନୁଜୋ ମୋହନୋ ନାମ ଶ୍ରୁତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଥିଲା, ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଭିନ୍ନ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ମୋହନ ନାମରେ ଶାକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କ୍ଷତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ଯଜ୍ଞାର୍ଥୀ ଯଜ୍ଞହେତଵେ ସ୍ଵଯଂ ଚ କାରଯାମାସ ଚ୍ଛାଗମେଧଂ ସୁରପ୍ରିଯମ୍
କେବଳ ଏକଥର କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଏକ ଛାଗବଳି ଯଜ୍ଞର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଶଂଭୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଵୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଶିଵଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ ନାମକ ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିଲେ, ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ହଵ୍ଯୈଃ ସୁସଂସ୍କୃତୈ ରମ୍ଯୈଶ୍ଚକାର ହଵନଂ ମୁଦା
ସେ ଭଲଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଓ ମନୋହର ହବି ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ହବନ କଲେ।
ଲୀଲାଧରସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଛାଗଂ ଚ ମରଣୋନ୍ମୁଖମ୍
ଲୀଳାଧର ଦେଖିଲେ, ସେ ଛାଗ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଦାରୁଣଂ ନରକଂ ଯୋଗ୍ଯମନଯା ଜୀଵହିଂସଯା
ସେ ଭାବିଲେ—ଏପରି ପ୍ରାଣୀହିଂସା ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଯେଷ୍ଠବଂଧୋଶ୍ଚ ମୋହନଃ
ଏହି ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୋହନ—
ପୁରା ସତ୍ଯଯୁଗେ ଭ୍ରାତର୍ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯଜ୍ଞତତ୍ପରାଃ 3.2.22.୧
ପ୍ରାଚୀନ ସତ୍ୟଯୁଗରେ, ଭାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତିଲାଧିକମଜଂ ମତ୍ଵା ହଵ୍ଯେ ତେ ତୁ ମନୋ ଦଧୁଃ
ସେମାନେ ତିଳକୁ ଛାଗଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଭାବି, ହବନ ପାଇଁ ତାହାକୁ ବାଛିଲେ।
ଊଚୁସ୍ତେ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵନ୍ମତଂ ନିଷ୍ଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେମାନେ ମିଠା କଥା କହିଲେ—'ତୁମର ମତ କୌଣସି ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ପିତୃଯୋନିରମାଵସୁଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପିତୃ ନାମ ଅମାବସୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଵିମାନଂ ପରମାରୁହ୍ଯ ମୁନୀନ୍ପ୍ରୋଵାଚ ନିର୍ଭଯଃ
ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ସେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଭୟବିହୀନ ଭାବେ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ତଥା କୃତ୍ଵା ଶିଵଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ତାହା ଅନୁସରିଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ଲୀଲାଧର ଉଦାରଧୀଃ
ସେଇ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉଦାର ବୁଦ୍ଧିର ଲୀଳାଧର
ରଜୋଗୁଣମଯୋ ଲୋକସ୍ତ୍ରେତାଯାଂ ସଂବଭୂଵ ହ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଏହି ସଂସାର ରଜୋଗୁଣରେ ଗଠିତ ହେଲା।