ଅନେନ ଵିଧିନା ରାଜନ୍ଯଃ କରୋତି ଵ୍ରତଂ ନରଃ
ଏହି ପ୍ରକାରରେ ଯଦି ରାଜା କିମ୍ବା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କରେ,
ନକ୍ଷତ୍ରଲୋକଂ ଵ୍ରଜତି ଵିମାନେନାର୍କଵର୍ଚସା
ସେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ବସି।
ସହସ୍ରଭର୍ତ୍ତା ସ୍ଵର୍ଲୋକେ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦିଵାକରୈଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ସେ ହଜାର ଗଣ୍ଡର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଏତଦ୍ଵ୍ରତଂ ପୁରା ଚୀର୍ଣଂ ଶଚ୍ଯା ରାଜ୍ଞ୍ଯା ଶ୍ରିଯୋମଯା
ଏହି ବ୍ରତ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀମତୀ ଶଚୀ ରାଣୀ କରିଥିଲେ।
ମେନଯା ରଂଭଯା ସ୍ଵର୍ଗେ ଉର୍ଵଶ୍ଯା ଦେଵଦତ୍ତଯା
ସ୍ୱର୍ଗରେ ମେନା, ରମ୍ଭା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ଦେବଦତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିଲେ।
ଚୀର୍ଣମେତଦ୍ଵ୍ରତଂ ପାର୍ଥ ସର୍ଵପାପଭଯାପହମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଭୟ ଦୂର ହୁଏ।
ଜନ୍ମାଂତରେଷ୍ଵପି କୃତାନି ହରତ୍ଯଘାନି ଯା ସଂଦହତ୍ଯହରହଃ ସୁକୃତୋପଯୋଗାତ୍
ଏହି ବ୍ରତ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରେ, ଦିନେଦିନ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ତାରକଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଂ ନାମ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ ତାରକଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅରଣ୍ଯଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ସପ୍ରାଶନଂ ସୋପଵାସଂ ସରହସ୍ଯଂ ସମନ୍ତ୍ରକମ୍
ଅରଣ୍ୟଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତର ବିବରଣା: ନିବେଦନ, ଉପବାସ, ଗୁପ୍ତତା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ।
ଵ୍ରତଂ ରାଘଵଵାକ୍ଯେନ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଦୋଷଵର୍ଜିତମ୍
ଏହି ବ୍ରତ ରାଘବଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ଦୋଷ ରହିତ।
ଲୋପାମୁ୍ଦ୍ରାଲଯେ ସାଧ୍ଵ୍ଯୋ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯୋ ବହୁପ୍ରଜାଃ
ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ଘରେ ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଥିବା ମୁନିଙ୍କ ସତୀ ପତ୍ନୀମାନେ,
ପଦ୍ମିନୀପତ୍ରଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ସୋପଦଂଶୈ ର୍ଯଥା ନଵୈଃ
ପଦ୍ମପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଛାଇଥିବା ଆସନରେ, ନବୀନ ଓ ପବିତ୍ର ନିବେଦନ ସହିତ,
ତାମିହୈକମନାଃ ପାର୍ଥଃ ଶୃଣୁଷ୍ଵାରଣ୍ଯଦ୍ଵାଦଶୀମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଅରଣ୍ୟଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଶୁଣ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ନରଃ ସୋପଵାସଃ କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଜନାର୍ଦନେ
ସ୍ନାନ କରି ଉପବାସ ରଖି, ଜଣାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନୀତ୍ଵା ପ୍ରଭାତେ ଗତ୍ଵା ଚ ଵନେ ଵେଦାଙ୍ଗପାରଗାନ୍
ରାତି କାଟି ଶକାଳେ ବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସହିତ।
ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଶଯିତ୍ଵା ପୂର୍ଵମେଵାଥ ତଦ୍ଦିନେ
ସେ ଦିନ ପ୍ରଥମେ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରାଵଣେ କାର୍ତ୍ତିକେ ମାଘେ ଚୈତ୍ରେ ଵାଥ ସମର୍ଚିତେ
ଏହି ବ୍ରତ ଶ୍ରାବଣ, କାର୍ତ୍ତିକ, ମାଘ କିମ୍ବା ଚୈତ୍ର ମାସରେ, ଦେବତା ପୂଜିତ ହେବାବେଳେ କରିବା ଉଚିତ।
ଅପୂପୈଃ ଖଣ୍ଡଵେଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ମରୀଚୈଃ ସିଂହକେସରୈଃ 4.66.
ଅପୂପ, ଖଣ୍ଡ ବେଷ୍ଟା, ମରିଚ ଓ ସିଂହକେଶର ଦ୍ୱାରା।
ଶୀତଲୈସ୍ତର୍ପଯେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନର୍କପୁଷ୍ପୈଃ ସୁମାଲକୈଃ
ବିଦ୍ୱାନ୍ ଜଣେ ଠଣ୍ଡା ଓ ମନୋହର ଅର୍କ ଫୁଲ ଏବଂ ତାଜା ମାଳାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
କର୍ପୂରନଖ ଵିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ମଧୁରୈଃ ପନସୋତ୍ତମୈଃ
କର୍ପୂର, ସୁଗନ୍ଧିତ ନଖ, ମିଠା ପକାନ୍ତି ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପନସ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସୁଖାସନୋପଵିଷ୍ଟାଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଗୁଦଙ୍ମୁଖଵଚ୍ଛୁଚୀନ୍
ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ।
ଏକଦଂଡୀସ୍ତ୍ରିଦଂଡୀଶ୍ଚ ଗୃହସ୍ଥାଂଶ୍ଚାପି ସୁଵ୍ରତାନ୍
ଏକ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତିନି ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏବଂ ଭଲ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ରଖୁଥିବା ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଚାର୍ଵଂଗ୍ଯଶ୍ଚାର୍ଚିତାଃ ସ୍ନାତାଃ ସର୍ଵାଵଯମଶୋଭନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନିତ, ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଭୂଷିତ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଂଗୈର୍ଵା ଭୋଜନୀଯାସ୍ତାସ୍ତାଶ୍ଚାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ଅଥବା ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ଆଦିତ୍ୟ ଦେବତା।
ପଦ୍ମନାଭକୃଷ୍ଣଵିଷ୍ଣୁଗୋଵର୍ଦ୍ଧନତ୍ରିଵିକ୍ରମାଃ
ପଦ୍ମନାଭ, କୃଷ୍ଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଗୋବର୍ଧନ ଓ ତ୍ରିବିକ୍ରମ।
ଏଭିର୍ଦ୍ଵାଦଶଭିର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ନମସ୍କାରାଂତଯୋଜିତୈଃ
ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଶେଷରେ ନମସ୍କାର ଯୋଗ କରି।
ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଶୁଭାନ୍ନାନି ଦଦ୍ଯାତ୍ତାଭ୍ଯଃ ସୁଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଶୁଭ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରାଇବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଭୁଞ୍ଜୀତ ସହିତୋ ଭୃତ୍ଯୈଃ ପ୍ରେଷ୍ଯଜନେନ ଚ ।। 4.66.
ତାପରେ ଭୃତ୍ୟ ଓ ପ୍ରେଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଭୋଜନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଏଵଂ କୌଂତେଯ କୁରୁତେ ଯୋଽରଣ୍ଯଦ୍ଵାଦଶୀଂ ନରଃ ଯାତି ଜ୍ଞାତିସମାଯୁକ୍ତଃ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ହରେଃ ପୁରମ୍
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଏଭଳି ଭାବେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଅରଣ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଉପବାସ କରନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାତିମାନେ ସହିତ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ହରିଙ୍କ ପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଲୋକାଃ ପୀତଵସ୍ତ୍ରାଃ ଶ୍ଯାମଦେହାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଶ୍ୟାମ ଦେହ ଓ ଚାରିଟି ହାତ ରଖିଛନ୍ତି।