ସୁଵର୍ଣୋ ହୃଦି ସଂଜ୍ଞାଯ ମତ୍ପ୍ରିଯା ବ୍ରହ୍ମଵତ୍ସଲା
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭୀଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁ ଗୀଯେତିହାସମୁଚ୍ଚଯେ ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସାରାଂଶର ବିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତ ଉଵାଚ ଜଯସ୍ଥଲପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ଧମାନୋ ନୃପୋଭଵତ୍
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ: ଜୟସ୍ଥଳ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରଶ୍ଚାତ୍ମଜାସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଭାଗପରାଯଣାଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶିକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ନିର୍ଦ୍ଧନତ୍ଵଂ ଚ ତେ ଗତାଃ
କେତେବେଳେ ଭାଗ୍ୟର ଚକ୍ରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଊଚୂ ରମା କଥଂ ନଷ୍ଟା ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ପିତଃ ପ୍ରିଯ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ପ୍ରିୟ ବାପା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।'
ଦ୍ଯୂତୋ ଧନଵ୍ଯଯକରଃ ପାପମୂଲୋ ମହାଖଲଃ ଦ୍ଯୂତକର୍ମପ୍ରଭାଵେଣ ତ୍ଵଦୀଯଦ୍ରଵ୍ଯସଂକ୍ଷଯଃ
ଜୁଆ ହେଉଛି ପାପର ମୂଳ ଏବଂ ଧନ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।
ଧନୋପାଯେନ ଭୋଃ ପିତ୍ରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ କୁରୁ ମତିଂ ପ୍ରତି
ପୁଅମାନେ, ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଖୋଜ; ବାପାମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝି ବୁଝି କର।
ହେ ପୁତ୍ର କୁଲଟ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଵେଶ୍ଯାସଂଗଂ ମହାଶୁଭମ୍
ହେ ପୁଅ, ତୁମେ ଅଶ୍ଳୀଳ ଚରିତ୍ରର, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସଙ୍ଗ କରୁଛ; ଏହା ବଡ଼ ଅଶୁଭ।
ଵିଷଯିନ୍ମାଂସମଦିରେ ନିତ୍ଯପାପଵିଵର୍ଧିକେ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ, ମାଂସ ଓ ମଦ ପାନ କଲେ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁମୀଶାନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍ 3.2.21.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କର।
ନାସ୍ତିକତ୍ଵଂ ଦେଵନିଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମତିଂ କୁରୁ
ନାସ୍ତିକତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଲଗା।
ଆତ୍ମନୋଂଗାନି ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜୀଵଗୁହାଶଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ଆମର ଦେହର ଅଂଗ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଇତି ତେ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ତରଂ ପ୍ରତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵର୍ଷାଂତେ ଚ ମହାଦେଵୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଂଜୀଵନୀଂ ଦଦୌ
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୃତକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ବିଦ୍ୟା ଦେଲେ।
ମୃତଵ୍ଯାଘ୍ରାସ୍ଥିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମଂତ୍ରପୂତାଂବୁ ଚାକ୍ଷିପତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଘର ଅସ୍ଥିରେ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତସ୍ଯୋପର୍ଯ୍ଯେଵ କୁଲଟୋ ମଂତ୍ରପୂତଂ ପଯୋଽକ୍ଷିପତ୍
ତାପରେ ସେ ଅଶ୍ଳୀଳ ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଦୁଧ ଛିଟିଲେ।
ଵିଷଯୀ ଚାକ୍ଷିପଚ୍ଚୈଵ ତସ୍ଯୋପରି ଜଲଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ଥିବା ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ସୁପ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଚ ସଂଜ୍ଞାଯ ନାସ୍ତିକସ୍ତୁ ଜଲଂ ଦଦୌ
ନାସ୍ତିକ ପୁଅ ବାଘକୁ ଘୁମାଉଥିବା ଦେଖି, ତାହାରେ ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ରାଜନ୍ମୂର୍ଖୋ ହି କସ୍ତେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ସୂତ କହିଲେ, ରାଜାନ୍ତୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ପଚାରିଲେ—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସତ୍ୟରେ ମୂର୍ଖ?
ବୋଧିତୋ ଯେନ ସ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସ ମୂର୍ଖସ୍ତ୍ଵଧିକୋ ମତଃ 3.2.21.
ଯିଏ ବାଘକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେଲା, ସେ ଅଧିକ ମୂର୍ଖ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହା ସସମୁଚ୍ଚଯ ଏକଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବର ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡରେ କଳିଯୁଗ ଉପାଖ୍ୟାନର ସାରାଂଶ ଏକୋନେଇଁଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅହଂ ପୂର୍ଵଭଵେ ଚାସଂ କ୍ଷତ୍ରସିଂହୋ ମହୀପତିଃ
ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେ ଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଉଭକୌ ତନଯୌ ତସ୍ଯ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ଶାକ୍ତୋଽଭଵତ୍ତଦନୁଜୋ ମୋହନୋ ନାମ ଶ୍ରୁତଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଥିଲା, ଦୁହେଁ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଭିନ୍ନ। ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ମୋହନ ନାମରେ ଶାକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍କ୍ଷତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ଯଜ୍ଞାର୍ଥୀ ଯଜ୍ଞହେତଵେ ସ୍ଵଯଂ ଚ କାରଯାମାସ ଚ୍ଛାଗମେଧଂ ସୁରପ୍ରିଯମ୍
କେବଳ ଏକଥର କ୍ଷତ୍ରସିଂହ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଏକ ଛାଗବଳି ଯଜ୍ଞର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଶଂଭୁଦତ୍ତସ୍ତୁ ଵୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଶିଵଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ଶମ୍ଭୁଦତ୍ତ ନାମକ ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଥିଲେ, ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ହଵ୍ଯୈଃ ସୁସଂସ୍କୃତୈ ରମ୍ଯୈଶ୍ଚକାର ହଵନଂ ମୁଦା
ସେ ଭଲଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଓ ମନୋହର ହବି ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦରେ ହବନ କଲେ।
ଲୀଲାଧରସ୍ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଛାଗଂ ଚ ମରଣୋନ୍ମୁଖମ୍
ଲୀଳାଧର ଦେଖିଲେ, ସେ ଛାଗ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।