ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ହତା ଦୈତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମତ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ତୁମେ ଯେହেতୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରିତ ଦାନବମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ,
ଅତୋଽର୍ଥଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଚ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମାନବ ଲୋକର ନ୍ୟାୟ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ,
ପୂର୍ଵୋକ୍ତୈଃ କାରଣୈଃ ପାର୍ଥ ଅଵତୀର୍ଣଂ ମହୀତଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା କାରଣଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ସେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ।
ସମଂତ୍ରଂ ସରହସ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟା ସହିତ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପ୍ରୋଷ୍ଠପଦେ ସିତେ ପକ୍ଷେ ଦଶମ୍ଯାଂ ନିଯତଃ ଶୁଚିଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପ୍ରୋଷ୍ଠପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ନିୟମିତ ଓ ପବିତ୍ର ହେବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା କୁରୁକୁଲଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହମାଗତ୍ଯ ମାନଵଃ
ଏପରି କରି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଣିଷ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
କ୍ରମେଣ ପାଵଯେତ୍ତାଂ ତୁ ପୁଂସଂଜ୍ଞଂ ଘୃତସଂଶ୍ରିତମ୍
ତାପରେ, ଘୀ ସହିତ ଯାହାକୁ ପୁଂସଞ୍ଜ୍ଞା କୁହାଯାଏ, ତାହାକୁ କ୍ରମେ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଥମେ ପୂରିକାନ୍ଵର୍ଷେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଘୃତପୂରକାନ୍
ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ପୁରିକା ଦେବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ ଘୀପୁରିକା ଦେବା ଉଚିତ।
ସୋହାଲକାନ୍ପଞ୍ଚମେଽବ୍ଦେ ଷଷ୍ଠେଽବ୍ଦେ ଖଣ୍ଡଵେଷ୍ଟକାନ୍
ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ ସୋହାଲକା, ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ଖଣ୍ଡବେଷ୍ଟକା ଦେବା ଉଚିତ।
ନଵମେ କର୍ଣଵେଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ଦଶମେ ଖଣ୍ଡକାଞ୍ଛୁଭାନ୍ 4.63.
ନବମ ବର୍ଷରେ କର୍ଣ୍ଣବେଷ୍ଟା, ଦଶମ ବର୍ଷରେ ଖଣ୍ଡକା ଓ ଶୁଭା ଦେବା ଉଚିତ।
କ୍ରମେଣ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଚ ଯଥୋକ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ ସ୍ଵତ ଏଵାର୍ଧମଶ୍ନୀଯାଦ୍ଗତ୍ଵା ରମ୍ଯେ ଜଲାଶଯେ
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି କ୍ରମରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଖାଇ, ନିଜେ ଅର୍ଧ ଖାଇବା ଉଚିତ, ତାପରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଜଳାଶୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଦଶାଵତାରାନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପୁଷ୍ପଧୂପଵିଲେପନୈଃ
ଦଶାବତାରଙ୍କୁ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ପରେ,
ମତ୍ସ୍ଯଂ କୂର୍ମଂ ଵରାହଂ ଚ ନରସିଂହଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମମ୍
ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ, ବରାହ, ନରସିଂହ ଓ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ,
ଗତୋଽସ୍ମି ଶରଣଂ ଦେଵଂ ହରିଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ମୁଁ ଦେବତା ହରି, ନାରାୟଣ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି।
ଛିନତ୍ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ମାଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଜାତୋ ଜନର୍ଦନଃ
ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ବୈଷ୍ଣବ ମାୟାକୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯଃ କୁରୁତେ ପାର୍ଥ ଵିଧିନାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ନିୟମ ଓ ଶୁଭ୍ରତା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ,
ଶ୍ରୂଯତେ ଯାସ୍ତ୍ଵିମାଲୋଚ୍ଯ ପୁରୁଷାଣାଂ ଦଶା ଦଶ
ଏହି ସବୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ପରେ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଦଶଟି ଦଶା ଶୁଣାଯାଏ।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ମଜ୍ଜତ ତତ୍ର ମାଂ ହରିଃ
ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ ଯେତେବେଳେ ଡୁବିଯାଏ, ସେଠାରେ ହରି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
କିଂ ତସ୍ଯ ନ ଭଵେଲ୍ଲୋକେ ଯସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଜନାର୍ଦନଃ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ସ୍ଵଯଂ ପାର୍ଥ ଭୂଭାରୋତ୍ତାରକାରଣମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଠାରେ ଏହି ଲୋକରେ କିଛି ଅଭାବ ରହିନଥାଏ? ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ନିଜେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାର କାରଣ।
ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ଵ୍ରତମିଦଂ ପାର୍ଥ ଚରିଷ୍ଯତି ମଯୋଦିତମ୍ 4.63.
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ ମୋତେ କହିଥିବା ଏହି ବ୍ରତ କରିଥାଏ—
ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଚିରଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ, ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି।
ଯେ ପୂଜଯଂତି ପୁରୁଷାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମସ୍ଯ ମତ୍ସ୍ଯାଦିକାଂସ୍ତୁ ଦଶମୀଷୁ ଦଶାଵତାରାନ୍
ଯେମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଦଶ ଅବତାର, ମତ୍ସ୍ୟ ଆଦିଠାରୁ, ଦଶମୀ ତିଥିରେ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଆଶାଦଶମୀଵର୍ଣନମ୍ ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଵଚ୍ମି ତଵାଶାଦଶମୀଵ୍ରତମ୍
ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୋତେ ଆଷାଢ଼ ଦଶମୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହୁଛି।
ନଲନାମାଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ନିଷଧେଷୁ ମହୀପତେ
ପୂର୍ବେ ନିଷଧ ଦେଶରେ ନଳ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଅକ୍ଷୈର୍ଦ୍ଯୂତେନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନିର୍ଯଯୌ ଭାର୍ଯଯା ସହ
ହେ ରାଜା, ଅକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଜୁଆ ଖେଳି, ସେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯହୋରାତ୍ରଂ ଜଲମାତ୍ରେଣ ଵର୍ତଯନ୍
ସେ ଚାଲିଗଲେ, ପ୍ରତିଦିନ ଓ ରାତି କେବଳ ପାଣି ପିଇ ସେ ଜୀବନ ଚାଲାଇଲେ।
ଗ୍ରହୀତୁମିଚ୍ଛଂସ୍ତାନ୍ରାଜନ୍ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ସ୍ଵଵାସସା
ହେ ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଜମା କୁ ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ।
ଗତେ ତୁ ନୈଷଧେ ଭୈମୀ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୈ ଵାଞ୍ଚିତାନନା ଇତଶ୍ଚେତଶ୍ଚ ବଭ୍ରାମ ହାହେତି ରୁଦତୀ ମୁହୁଃ
ନିଷଧ ରାଜା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଭୀମଙ୍କ କନ୍ୟା ଠକି ଯାଇ, ଏଠି ସେଠି ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ବାରମ୍ବାର 'ହା ହେ' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଦୁଃଖଶୋକସମାକ୍ରାଂତା ନଲଦର୍ଶନଲାଲସା
ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ନଳଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ତାପିଥିଲେ।
ଉନ୍ମତ୍ତଵତ୍ପରିଵୃତା ଶିଶୁଭିଃ କୌତୁକାକୁଲୈଃ
ସେ ପାଗଳ ଭଳି ହେଇ, ଚମତ୍କାର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଥିଲେ।