ତତଃ ସୁସିଦ୍ଧମନ୍ନଂ ଯତ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ପରିଵେଷଯେତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରିବା ଉଚିତ।
ତୃଣାନି ଷଷ୍ଟିମାଦାଯ ଚାଦାଯ ଧମନୀଂ ତଥା 4.62.
ଷଷ୍ଠିଟି ଘାସ ଓ ଏକଟି ପାତ୍ର ନେଇ—
ପ୍ରଶାଂତେ ଭୋଜନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମାଚମ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଭୋଜନ ଶେଷ ହେଲେ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଥିଲେ, ମୁଁହ ଧୋଇ ଶାନ୍ତ ମନେ—
ଅନେନ ଵିଧିନା ସର୍ଵଂ ମାସିମାସି ସମାଚରେତ୍
ଏହିପରି ପ୍ରତି ମାସରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଵସ୍ତ୍ରୈରାଭରଣୈଃ ପୂଜ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କ୍ଷମାପଯେତ୍
ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ପାଦେ ପଡି କ୍ଷମା ମାଗିବା ଦରକାର।
ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ପାର୍ଥ ପୁରୁଷୋ ନଵମୀଵ୍ରତମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁଠି ଏଭଳି ନବମୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରେ,
ଭୂତାଃ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚା ନୋ ଜନଯଂତି ଭଯଂ ଗୃହେ
ତାଙ୍କର ଘରେ ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ଅପଦେବତାମାନେ କେବେ ଭୟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତଂ ରକ୍ଷତି ସଦୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ସର୍ଵାସ୍ଵାପତ୍ସୁ ଚଂଡିକା ଉଲ୍କାଵତ୍ସ ସପତ୍ନାନାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ନାସ୍ତେ ସଦା ହୃଦି
ଚଣ୍ଡିକା ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ରହି, ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଲ୍କା ପରି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ଜ୍ୱଳି ରହନ୍ତି।
ତାଂ ଶୁଷ୍କକୋହରମୁଖୀଂ ପ୍ରକଟୋରୁଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂ କାପାଲିନୀଂ ସମଵଲଂବିତମୁଣ୍ଡମାଲାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୁଖିଲା ଓ ଗୁହା ପରି, ଦାନ୍ତ ଚମକୁଛି, ଗଳାରେ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଲଟକି ରହିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦ ଉଲ୍କାନଵମୀ ଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଉଲ୍କାନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ ନାମକ ବାଉଁଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଦଶାଵତାରଚରିତ୍ରଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଦିଵ୍ଯାରାମାଶ୍ରମେ ରମ୍ଯା ଗୃହକାର୍ଯୈକତତ୍ପରା
ଦିବ୍ୟା ରାମାଶ୍ରମର ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶରେ, ଘରକାମରେ ଏକାଗ୍ର ଥିବା, ଦଶାବତାର ବ୍ରତର ବିବରଣା ଦିଆଯାଉଛି।
ବଭୂଵ ସା ଭୃଗୋର୍ନିତ୍ଯଂ ହୃଦଯେପ୍ସିତକାରିଣୀ
ସେ ସଦା ଭୃଗୁଙ୍କ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତ୍ରାସାଦ୍ଦାନଵାନାଂ କୁଲତ୍ରାଣସମାକୁଲମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଘରେ ରକ୍ଷା ନେଇ ଚିନ୍ତା ଭରିଗଲା।
ଦତ୍ତ୍ଵା ନିକ୍ଷେପକଂ ସର୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାଯୈ ସୁମହାତପାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତି ଦିବ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ।
ସଂଜୀଵନୀକୃତେ ନିତ୍ଯଂ କଣୈର୍ଧୂମମଧୋମୁଖଃ
ସେ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହେଇ, ସଦା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହି, ଅଳ୍ପ ଧୂଆଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିଲେ।
ଆଜଗାମ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଗରୁଡେନାଶ୍ରିତୋ ହରିଃ
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି ହରି ଆସିଲେ।
ଗଲଦ୍ରୁଧିରସଂପନ୍ନଂ ଲୋହିତାର୍ଣଵଵସଂନିଭମ୍ ଦିଵ୍ଯା ସଂଶପ୍ତୁକାମାଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସାସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣା
ଦିବ୍ୟାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ଲାଲ୍ ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଯାଵନ୍ନୋଚ୍ଚରତେ ଵାଚଂ ଚକ୍ରେଣ କୃତ୍ତକଂଧରମ୍
ସେ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଗଳା କାଟିଦିଆଗଲା।
ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂଜୀଵନୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯାଵଦାଯାତ୍ଯସୌ ମୁନିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ମୁନି ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ପାଇଯାନ୍ତି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଫେରିଆସନ୍ତି।
ରୋଷାଚ୍ଛଶାପ ଚ ହରିଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାନନଃ 4.63.
କ୍ରୋଧରେ, ଭୌହ ଭଙ୍ଗି ମୁହଁ ଭୂଞ୍ଜି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ହତା ଦୈତ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମତ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ତୁମେ ଯେହেতୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରିତ ଦାନବମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ,
ଅତୋଽର୍ଥଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଚ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମାନବ ଲୋକର ନ୍ୟାୟ ଓ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ,
ପୂର୍ଵୋକ୍ତୈଃ କାରଣୈଃ ପାର୍ଥ ଅଵତୀର୍ଣଂ ମହୀତଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା କାରଣଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ସେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ।
ସମଂତ୍ରଂ ସରହସ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟା ସହିତ, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ପ୍ରୋଷ୍ଠପଦେ ସିତେ ପକ୍ଷେ ଦଶମ୍ଯାଂ ନିଯତଃ ଶୁଚିଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ପ୍ରୋଷ୍ଠପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ନିୟମିତ ଓ ପବିତ୍ର ହେବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା କୁରୁକୁଲଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହମାଗତ୍ଯ ମାନଵଃ
ଏପରି କରି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଣିଷ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
କ୍ରମେଣ ପାଵଯେତ୍ତାଂ ତୁ ପୁଂସଂଜ୍ଞଂ ଘୃତସଂଶ୍ରିତମ୍
ତାପରେ, ଘୀ ସହିତ ଯାହାକୁ ପୁଂସଞ୍ଜ୍ଞା କୁହାଯାଏ, ତାହାକୁ କ୍ରମେ ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଥମେ ପୂରିକାନ୍ଵର୍ଷେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଘୃତପୂରକାନ୍
ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ପୁରିକା ଦେବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ ଘୀପୁରିକା ଦେବା ଉଚିତ।
ସୋହାଲକାନ୍ପଞ୍ଚମେଽବ୍ଦେ ଷଷ୍ଠେଽବ୍ଦେ ଖଣ୍ଡଵେଷ୍ଟକାନ୍
ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ ସୋହାଲକା, ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ଖଣ୍ଡବେଷ୍ଟକା ଦେବା ଉଚିତ।
ନଵମେ କର୍ଣଵେଷ୍ଟାଂସ୍ତୁ ଦଶମେ ଖଣ୍ଡକାଞ୍ଛୁଭାନ୍ 4.63.
ନବମ ବର୍ଷରେ କର୍ଣ୍ଣବେଷ୍ଟା, ଦଶମ ବର୍ଷରେ ଖଣ୍ଡକା ଓ ଶୁଭା ଦେବା ଉଚିତ।