ଦେଵ୍ଯର୍ଚନାହିତମତିର୍ମନୁଜୋ ନଵମ୍ଯାଂ ହେମସ୍ରଜଂ ଧ୍ଵଜଵରଂ ସ ହି ରୋପଯେଦ୍ଯଃ
ଯଦି କେହି ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇ ନବମୀ ଦିନ ହେମମାଳା ଲଗାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଧ୍ୱଜ ସ୍ଥାପନ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଧ୍ଵଜନଵମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ ଧ୍ୱଜନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ ନାମକ ଏକଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଉଲ୍କାନଵମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ । ଉଲ୍କାଖ୍ଯଂ ନଵମୀଂ ରାଜନ୍କଥଯାମି ନିବୋଧ ତାମ୍
ଉଲ୍କାନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ: ହେ ରାଜା, ଉଲ୍କା ନାମକ ନବମୀ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଅଶ୍ଵଯୁକ୍ଛୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯା ନଵମୀ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା
ଯେଉଁ ନବମୀ ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ପଡ଼େ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—
ପଶ୍ଚାତ୍ସଂପୂଜଯେଦ୍ଦେଵୀଂ ଚାମୁଣ୍ଡାଂ ଭୈରଵପ୍ରିଯାମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭୈରବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ସ୍ତଵଂ କୁର୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ମାନଵଃ
ପୂଜା କରି ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ମହିଷଘ୍ନି ମହାମାଯେ ଚାମୁଣ୍ଡେ ମୁଣ୍ଡମାଲିନି
ହେ ମହିଷାସୁର ମାରିଣୀ, ମହାମାୟା, ଚାମୁଣ୍ଡା, ମୁଣ୍ଡମାଳା ଧାରିଣୀ—
କୁମାରୀର୍ଭୋଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାନ୍ନଵନୀଲସୁକଂଚୁକୈଃ
ତାପରେ ନୂଆ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା କୁମାରୀମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତ ପଞ୍ଚାପ୍ଯଥୈକାଂ ଵା ଚିତ୍ତଵିତ୍ତାନୁରୂପତଃ
ସାତି, ପାଞ୍ଚଟି କିମ୍ବା ଏକଟି—ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ।
ଅଭ୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ମଣ୍ଡଲଂ କୃତ୍ଵା ଗୋମଯେନ ଶୁଚିସ୍ମିତଃ
ପାଣି ଛିଟି ଦେଇ, ଗୋମୟରେ ମଣ୍ଡଳ ବନେଇ, ଶୁଭ୍ର ହସରେ—
ତତଃ ସୁସିଦ୍ଧମନ୍ନଂ ଯତ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ପରିଵେଷଯେତ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଭୋଜନ ପରିବେଶନ କରିବା ଉଚିତ।
ତୃଣାନି ଷଷ୍ଟିମାଦାଯ ଚାଦାଯ ଧମନୀଂ ତଥା 4.62.
ଷଷ୍ଠିଟି ଘାସ ଓ ଏକଟି ପାତ୍ର ନେଇ—
ପ୍ରଶାଂତେ ଭୋଜନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମାଚମ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ନଧୀଃ
ଭୋଜନ ଶେଷ ହେଲେ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଥିଲେ, ମୁଁହ ଧୋଇ ଶାନ୍ତ ମନେ—
ଅନେନ ଵିଧିନା ସର୍ଵଂ ମାସିମାସି ସମାଚରେତ୍
ଏହିପରି ପ୍ରତି ମାସରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଵସ୍ତ୍ରୈରାଭରଣୈଃ ପୂଜ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କ୍ଷମାପଯେତ୍
ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ପାଦେ ପଡି କ୍ଷମା ମାଗିବା ଦରକାର।
ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ପାର୍ଥ ପୁରୁଷୋ ନଵମୀଵ୍ରତମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁଠି ଏଭଳି ନବମୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରେ,
ଭୂତାଃ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚା ନୋ ଜନଯଂତି ଭଯଂ ଗୃହେ
ତାଙ୍କର ଘରେ ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ଅପଦେବତାମାନେ କେବେ ଭୟ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତଂ ରକ୍ଷତି ସଦୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ସର୍ଵାସ୍ଵାପତ୍ସୁ ଚଂଡିକା ଉଲ୍କାଵତ୍ସ ସପତ୍ନାନାଂ ଜ୍ଵଲନ୍ନାସ୍ତେ ସଦା ହୃଦି
ଚଣ୍ଡିକା ସବୁବେଳେ ସଚେତନ ରହି, ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଲ୍କା ପରି ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସଦା ଜ୍ୱଳି ରହନ୍ତି।
ତାଂ ଶୁଷ୍କକୋହରମୁଖୀଂ ପ୍ରକଟୋରୁଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂ କାପାଲିନୀଂ ସମଵଲଂବିତମୁଣ୍ଡମାଲାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶୁଖିଲା ଓ ଗୁହା ପରି, ଦାନ୍ତ ଚମକୁଛି, ଗଳାରେ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଲଟକି ରହିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦ ଉଲ୍କାନଵମୀ ଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଉଲ୍କାନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ ନାମକ ବାଉଁଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଦଶାଵତାରଚରିତ୍ରଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଦିଵ୍ଯାରାମାଶ୍ରମେ ରମ୍ଯା ଗୃହକାର୍ଯୈକତତ୍ପରା
ଦିବ୍ୟା ରାମାଶ୍ରମର ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶରେ, ଘରକାମରେ ଏକାଗ୍ର ଥିବା, ଦଶାବତାର ବ୍ରତର ବିବରଣା ଦିଆଯାଉଛି।
ବଭୂଵ ସା ଭୃଗୋର୍ନିତ୍ଯଂ ହୃଦଯେପ୍ସିତକାରିଣୀ
ସେ ସଦା ଭୃଗୁଙ୍କ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତ୍ରାସାଦ୍ଦାନଵାନାଂ କୁଲତ୍ରାଣସମାକୁଲମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଘରେ ରକ୍ଷା ନେଇ ଚିନ୍ତା ଭରିଗଲା।
ଦତ୍ତ୍ଵା ନିକ୍ଷେପକଂ ସର୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାଯୈ ସୁମହାତପାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧନସମ୍ପତି ଦିବ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ସେ ମହାତପସ୍ବୀ।
ସଂଜୀଵନୀକୃତେ ନିତ୍ଯଂ କଣୈର୍ଧୂମମଧୋମୁଖଃ
ସେ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହେଇ, ସଦା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହି, ଅଳ୍ପ ଧୂଆଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିଲେ।
ଆଜଗାମ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଗରୁଡେନାଶ୍ରିତୋ ହରିଃ
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି ହରି ଆସିଲେ।
ଗଲଦ୍ରୁଧିରସଂପନ୍ନଂ ଲୋହିତାର୍ଣଵଵସଂନିଭମ୍ ଦିଵ୍ଯା ସଂଶପ୍ତୁକାମାଭୂଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ସାସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣା
ଦିବ୍ୟାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ଲାଲ୍ ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଯାଵନ୍ନୋଚ୍ଚରତେ ଵାଚଂ ଚକ୍ରେଣ କୃତ୍ତକଂଧରମ୍
ସେ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଗଳା କାଟିଦିଆଗଲା।
ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂଜୀଵନୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯାଵଦାଯାତ୍ଯସୌ ମୁନିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ମୁନି ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ପାଇଯାନ୍ତି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଫେରିଆସନ୍ତି।
ରୋଷାଚ୍ଛଶାପ ଚ ହରିଂ ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାନନଃ 4.63.
କ୍ରୋଧରେ, ଭୌହ ଭଙ୍ଗି ମୁହଁ ଭୂଞ୍ଜି, ସେ ହରିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।