ଆହତ୍ଯ ମାନରୋଷେଣ ଜଜ୍ଵଲୁଃ ସମରେଽଧିକମ୍
ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଉ ଅଧିକ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ।
ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ଚିହ୍ନାନି ଧ୍ଵଜାନ୍ନାନାଵିଧାଂସ୍ତଥା
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତୀକ ଓ ପତାକାଗୁଡିକୁ କାଟି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
ଚିହ୍ନକାନି ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ଶୀଘ୍ରଚାରିଣୀ
ତେଜ ଗତିର ଦେବୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ପ୍ରତୀକ ଦେଲେ।
ଅଂବିକା ତୁ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ତେଷାଂ ଚକ୍ରେ କ୍ଷଣାତ୍କ୍ଷଯମ୍ ଜୀଵିତାନି ଚ ଜଗ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵନଂଦିନୀ ।।4.61.
ଅମ୍ବିକା, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ।
ଅଥ ରକ୍ତାସୁରଂ କଂଠେ ଗୃହୀତ୍ଵାପାତ୍ଯ ଭୂତଲେ
ତାପରେ ମା ରକ୍ତାସୁରଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି ଭୂମିରେ ପେଲାଇଦେଲେ।
ସ ଭିନ୍ନହୃଦଯଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୂମୌ ତତ୍ର ପ୍ରପୋଥିତଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା, ସେ ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପେଲାଇଗଲେ।
ଦେଵାସ୍ତାନସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଶତ୍ରୁପୁରଂ ଜିତମ୍ ଯାତ୍ରାଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ନଵମ୍ଯାଂ ଧ୍ଵଜଚିହ୍ନିତାମ୍
ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜିତା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନବମୀ ଦିନରେ ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ଯାତ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅତୋଦ୍ଯାପୀହ ଭୂପାଲୈର୍ଜଯଲବ୍ଧୀଚ୍ଛଯାଦୃତୈଃ
ଏଠାରେ ରାଜାମାନେ ଜୟ ପାଇବା ଆଶାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲାଇଲେ।
ସରହସ୍ଯଂ ସମଂତ୍ରଂ ଚ ଯେନ ତୁଷ୍ଯତି ଚଂଡିକା
ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈରର୍ଚନୀଯା ହରେଃ ସ୍ଵସା
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ ଫୁଲରେ ହରିଙ୍କ ସ୍ୱସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କୁମାରୀ ସୁଭଗା ଦେଵୀ ସିଂହସ୍ଯଂନ୍ଦନଗାମିନୀ ମାଲତୀକୁସୁମୈର୍ଦ୍ଦୀପୈର୍ଗନ୍ଧଧୂପଵିଲେପନୈଃ
କୁମାରୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବୀ, ସିଂହ ରଥରେ ବସିଥିବା, ମାଲତୀ ଫୁଲ, ଦୀପ, ସୁଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ବଲିଭିଃ ପଶୁଭିର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ସୁରାମାଂସାସୃଗମ୍ବରୈଃ ମଂତ୍ରେଣାନେନ କୌଂତେଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋପ୍ଯଥଵା ନନୁ
ପବିତ୍ର ପଶୁ, ମାଂସ, ମଦ, ରକ୍ତ ଲଗିଥିବା ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଦ୍ରାଂ ଭଗଵତୀଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ହିତାମ୍
ଶୁଭା, କଳା ରଙ୍ଗର ଭଗବତୀ, ସମଗ୍ର ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରପନ୍ନୋହଂ ଶିଵାଂ ରାତ୍ରୀ ଭଦ୍ରେ ପାରଯ ମେ ଵ୍ରତମ୍ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯେଭ୍ଯୋ ରକ୍ଷ ମାଂ ସଦା ।। 4.61.
ମୁଁ ଶିବା, ଶୁଭ ରାତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି; ଭଦ୍ରେ, ମୋର ବ୍ରତ ପୂରଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର; ଦେବତା ଓ ମାନବ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ତତଶ୍ଚାରୋପଯେଦ୍ରାଜା ଦେଵୀନାଂ ଭଵନେ ତଥା
ତାପରେ ରାଜା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉପଵାସେନ କୁର୍ଵୀତ ଏକଭକ୍ତେନ ଵା ପୁନଃ
ସେ ଉପବାସ କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ଏକବେଳ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା।
ଏଵଂ ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଧ୍ଵଜୈର୍ଭଗଵତୀଂ ନରାଃ
ଏଭଳି ଯେଉଁ ଲୋକେ ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ରଣେ ରାଜକୁଲେ ଗେହେ ଯୁଦ୍ଧମଧ୍ଯେ ଜଲେ ସ୍ଥିତେ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାଜସଭାରେ, ଘରେ, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ପାଣିରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ଅସ୍ଯାଂ ବଭୂଵ ଵିଜଯୋ ନଵମ୍ଯାଂ ପାଂଡୁନଂଦନ
ଏହି ନବମୀ ଦିନରେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ଏଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ ହୋଇଥିଲା।
ଧନ୍ଯା ପୁଣ୍ଯା ପାପହରା ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵନାଶନୀ
ଏହି ଦେବୀ ଧନ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟମୟୀ, ପାପ ନାଶକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର କରିଥିବା।
ଦେଵ୍ଯର୍ଚନାହିତମତିର୍ମନୁଜୋ ନଵମ୍ଯାଂ ହେମସ୍ରଜଂ ଧ୍ଵଜଵରଂ ସ ହି ରୋପଯେଦ୍ଯଃ
ଯଦି କେହି ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇ ନବମୀ ଦିନ ହେମମାଳା ଲଗାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଧ୍ୱଜ ସ୍ଥାପନ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ ଧ୍ଵଜନଵମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତରପର୍ବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ ଧ୍ୱଜନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ ନାମକ ଏକଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଉଲ୍କାନଵମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ । ଉଲ୍କାଖ୍ଯଂ ନଵମୀଂ ରାଜନ୍କଥଯାମି ନିବୋଧ ତାମ୍
ଉଲ୍କାନବମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣ: ହେ ରାଜା, ଉଲ୍କା ନାମକ ନବମୀ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି, ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଅଶ୍ଵଯୁକ୍ଛୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯା ନଵମୀ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା
ଯେଉଁ ନବମୀ ଅଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ପଡ଼େ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—
ପଶ୍ଚାତ୍ସଂପୂଜଯେଦ୍ଦେଵୀଂ ଚାମୁଣ୍ଡାଂ ଭୈରଵପ୍ରିଯାମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଭୈରବଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ସ୍ତଵଂ କୁର୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ମାନଵଃ
ପୂଜା କରି ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ମହିଷଘ୍ନି ମହାମାଯେ ଚାମୁଣ୍ଡେ ମୁଣ୍ଡମାଲିନି
ହେ ମହିଷାସୁର ମାରିଣୀ, ମହାମାୟା, ଚାମୁଣ୍ଡା, ମୁଣ୍ଡମାଳା ଧାରିଣୀ—
କୁମାରୀର୍ଭୋଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାନ୍ନଵନୀଲସୁକଂଚୁକୈଃ
ତାପରେ ନୂଆ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା କୁମାରୀମାନେକୁ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତ ପଞ୍ଚାପ୍ଯଥୈକାଂ ଵା ଚିତ୍ତଵିତ୍ତାନୁରୂପତଃ
ସାତି, ପାଞ୍ଚଟି କିମ୍ବା ଏକଟି—ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ।
ଅଭ୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ମଣ୍ଡଲଂ କୃତ୍ଵା ଗୋମଯେନ ଶୁଚିସ୍ମିତଃ
ପାଣି ଛିଟି ଦେଇ, ଗୋମୟରେ ମଣ୍ଡଳ ବନେଇ, ଶୁଭ୍ର ହସରେ—