ମହାଗ୍ରାହପରାକ୍ରାଂତା ଦୁଷ୍ଟମାଯାଵିନଷ୍ଟଯେ
ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ନେଇ ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମାୟାବୀମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରମାରୀ ଅସତ୍କ୍ଲେଶଃ ପ୍ରଲଂବୋ ନରକଃ ସୁତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରମାରୀ, ଅସତ୍କ୍ଲେଶ, ପ୍ରଲମ୍ବ, ନରକ ଓ ସୁତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଇଲ୍ଵଲୋ ନମୁଚିର୍ଭୌମୋ ଵାତାପି ଧେନୁକଃ କଲିଃ
ଇଲ୍ବଳ, ନମୁଚି, ଭୌମ, ବାତାପି, ଧେନୁକ ଓ କଳି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ରହଃ ପୌଂଡୂାଦିଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ପ୍ରାଧାନ୍ଯେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ 4.61.
ଗୁପ୍ତଭାବେ ପୌଣ୍ଡ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେଲେ।
ରୂପତୋ ଵର୍ଣିତାଶ୍ଚୈଵ ଧ୍ଵଜାସ୍ତେଷାଂ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ଧ୍ୱଜ ଅଲଗା ଥିଲା।
କାଞ୍ଚନାଃ କାଞ୍ଚନା ପୀଡାଃ କାଞ୍ଚନସ୍ରଗଲଂକୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱଜ, ଆସନ ଓ ମାଳା ସବୁ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ନୀଲ୍ଯଃ ପୀତାଃ ସିତା ରକ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣାସ୍ରାଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଣକାଃ
ସେମାନେ ନୀଳ, ହଳଦିଆ, ସାଦା, ଲାଲ୍ ଓ କଳା—ପାଞ୍ଚଟି ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ।
ପତାକାକାନ୍ତିରନଲା ନର୍ତକ୍ଯ ଇଵ ଶୋଭନାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ତତୋ ହଲହଲାରାଵଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ଦାନଵୋତ୍ତମାଃ ନ୍ଯଵାଦଯଂତାନକାନ୍ଯେ ଶଂଖାଡଂବରଡିଂଡିମାନ୍
ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ହଲାହଳ ରବ କରି, ଡ଼଼ାକ, ଶଂଖ, ଢ଼଼ାକ, ଡ଼଼ିଂଡ଼ିମି ଆଦି ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ।
ଏଵଂ ତେ ସମଯୁଧ୍ଯଂତ ଭଵାନୀଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ କର୍ଣକୈରୀଷଣୈଃ କୁନ୍ତୈଃ ଶତଘ୍ନୀକୂଟମୁଦ୍ଗରୈଃ
ଏଭଳି ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହ କଣ୍ଟା, ବାଣ, କୁନ୍ତ, ଶତଘ୍ନୀ, ଲୋହା ଗଦା ଓ ମୁଦ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଆହତ୍ଯ ମାନରୋଷେଣ ଜଜ୍ଵଲୁଃ ସମରେଽଧିକମ୍
ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଉ ଅଧିକ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ।
ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ଚିହ୍ନାନି ଧ୍ଵଜାନ୍ନାନାଵିଧାଂସ୍ତଥା
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତୀକ ଓ ପତାକାଗୁଡିକୁ କାଟି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
ଚିହ୍ନକାନି ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ଶୀଘ୍ରଚାରିଣୀ
ତେଜ ଗତିର ଦେବୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ପ୍ରତୀକ ଦେଲେ।
ଅଂବିକା ତୁ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ତେଷାଂ ଚକ୍ରେ କ୍ଷଣାତ୍କ୍ଷଯମ୍ ଜୀଵିତାନି ଚ ଜଗ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵନଂଦିନୀ ।।4.61.
ଅମ୍ବିକା, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ।
ଅଥ ରକ୍ତାସୁରଂ କଂଠେ ଗୃହୀତ୍ଵାପାତ୍ଯ ଭୂତଲେ
ତାପରେ ମା ରକ୍ତାସୁରଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି ଭୂମିରେ ପେଲାଇଦେଲେ।
ସ ଭିନ୍ନହୃଦଯଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୂମୌ ତତ୍ର ପ୍ରପୋଥିତଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା, ସେ ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପେଲାଇଗଲେ।
ଦେଵାସ୍ତାନସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଶତ୍ରୁପୁରଂ ଜିତମ୍ ଯାତ୍ରାଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ନଵମ୍ଯାଂ ଧ୍ଵଜଚିହ୍ନିତାମ୍
ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜିତା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନବମୀ ଦିନରେ ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ଯାତ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅତୋଦ୍ଯାପୀହ ଭୂପାଲୈର୍ଜଯଲବ୍ଧୀଚ୍ଛଯାଦୃତୈଃ
ଏଠାରେ ରାଜାମାନେ ଜୟ ପାଇବା ଆଶାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲାଇଲେ।
ସରହସ୍ଯଂ ସମଂତ୍ରଂ ଚ ଯେନ ତୁଷ୍ଯତି ଚଂଡିକା
ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈରର୍ଚନୀଯା ହରେଃ ସ୍ଵସା
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ ଫୁଲରେ ହରିଙ୍କ ସ୍ୱସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କୁମାରୀ ସୁଭଗା ଦେଵୀ ସିଂହସ୍ଯଂନ୍ଦନଗାମିନୀ ମାଲତୀକୁସୁମୈର୍ଦ୍ଦୀପୈର୍ଗନ୍ଧଧୂପଵିଲେପନୈଃ
କୁମାରୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବୀ, ସିଂହ ରଥରେ ବସିଥିବା, ମାଲତୀ ଫୁଲ, ଦୀପ, ସୁଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ବଲିଭିଃ ପଶୁଭିର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ସୁରାମାଂସାସୃଗମ୍ବରୈଃ ମଂତ୍ରେଣାନେନ କୌଂତେଯ ବ୍ରହ୍ମଣୋପ୍ଯଥଵା ନନୁ
ପବିତ୍ର ପଶୁ, ମାଂସ, ମଦ, ରକ୍ତ ଲଗିଥିବା ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭଦ୍ରାଂ ଭଗଵତୀଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ହିତାମ୍
ଶୁଭା, କଳା ରଙ୍ଗର ଭଗବତୀ, ସମଗ୍ର ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।
ପ୍ରପନ୍ନୋହଂ ଶିଵାଂ ରାତ୍ରୀ ଭଦ୍ରେ ପାରଯ ମେ ଵ୍ରତମ୍ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମାନୁଷେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଭଯେଭ୍ଯୋ ରକ୍ଷ ମାଂ ସଦା ।। 4.61.
ମୁଁ ଶିବା, ଶୁଭ ରାତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି; ଭଦ୍ରେ, ମୋର ବ୍ରତ ପୂରଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର; ଦେବତା ଓ ମାନବ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ତତଶ୍ଚାରୋପଯେଦ୍ରାଜା ଦେଵୀନାଂ ଭଵନେ ତଥା
ତାପରେ ରାଜା ଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉପଵାସେନ କୁର୍ଵୀତ ଏକଭକ୍ତେନ ଵା ପୁନଃ
ସେ ଉପବାସ କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ଏକବେଳ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା।
ଏଵଂ ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଧ୍ଵଜୈର୍ଭଗଵତୀଂ ନରାଃ
ଏଭଳି ଯେଉଁ ଲୋକେ ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ରଣେ ରାଜକୁଲେ ଗେହେ ଯୁଦ୍ଧମଧ୍ଯେ ଜଲେ ସ୍ଥିତେ
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାଜସଭାରେ, ଘରେ, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ପାଣିରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ଅସ୍ଯାଂ ବଭୂଵ ଵିଜଯୋ ନଵମ୍ଯାଂ ପାଂଡୁନଂଦନ
ଏହି ନବମୀ ଦିନରେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ଏଠାରେ ବିଜୟ ଲାଭ ହୋଇଥିଲା।
ଧନ୍ଯା ପୁଣ୍ଯା ପାପହରା ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵନାଶନୀ
ଏହି ଦେବୀ ଧନ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟମୟୀ, ପାପ ନାଶକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର କରିଥିବା।