ମୁକ୍ତାଟ୍ଟହାସଭୈରଵଦୁଃସହତରଚକିତସକଲଦିକ୍ଚକ୍ରା
ଭୈରବଙ୍କର ମୁକ୍ତ ଅଟ୍ଟହାସର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ପଟୁପଟହମୁରଜମର୍ଦଲଝଲ୍ଲରିଝଙ୍କାରନର୍ତିତାଵଯଵା
ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମର୍ଦ୍ଦଳ ଓ ଝାଞ୍ଜର ରଣକରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ଶାଂତା ପ୍ରଶାଂତଵଦନା ସିଂହଵରା ଧ୍ଯାନଯୋଗତ ନ୍ନିଷ୍ଠା
ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ, ସିଂହୀ ସଦୃଶ ନାୟିକାମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ।
ପକ୍ଷପୁଟଚଂଚୁଘାତୈଃ ସଂଚୂର୍ଣିତଵିଵିଧଶତ୍ରୁସଂଘାତା 4.61.
ତାଙ୍କର ପାଖିର ପାଖ ଓ ଠୁଣ୍ଠିର ଆଘାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ।
ପର୍ଯଟତି ଜଗତି ହଷ୍ଟା ପିତୃଵନନିଲଯେଷୁ ଯୋଗିନୀସହିତା
ସେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପିତୃବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିଶ୍ୱ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଇତି ନଵଦୁର୍ଗାସଂସ୍ତଵମନୁପମମାର୍ଯାଭିରପରରାଟ୍ କୃତ୍ଵା
ଏଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ଅନ୍ୟ ରାଜା ନବଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପହାରି ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ।
ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯୋଚୁର୍ଭଵାନୀଂ ସିଂହଵାହିନୀମ୍
ପୁନି ପୁନି ଶିର ନମାଇ ସେମାନେ ସିଂହବାହିନୀ ଭବାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଦେଵାନାଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋଽଭଯଂ ତତଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।
ଯୁଯୁଧେ ଦାନଵୈସ୍ସାର୍ଧଂ ମହାସମରଦୁର୍ଦିନମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତେଽପି ତତ୍ରାସୁରାଃ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପ୍ରଚଂଡା ରୁଦ୍ରରୂପିଣଃ
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ଆସିଲେ।
ମହାଗ୍ରାହପରାକ୍ରାଂତା ଦୁଷ୍ଟମାଯାଵିନଷ୍ଟଯେ
ବିପୁଳ ଶକ୍ତି ନେଇ ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମାୟାବୀମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରମାରୀ ଅସତ୍କ୍ଲେଶଃ ପ୍ରଲଂବୋ ନରକଃ ସୁତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରମାରୀ, ଅସତ୍କ୍ଲେଶ, ପ୍ରଲମ୍ବ, ନରକ ଓ ସୁତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଇଲ୍ଵଲୋ ନମୁଚିର୍ଭୌମୋ ଵାତାପି ଧେନୁକଃ କଲିଃ
ଇଲ୍ବଳ, ନମୁଚି, ଭୌମ, ବାତାପି, ଧେନୁକ ଓ କଳି ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ରହଃ ପୌଂଡୂାଦିଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ପ୍ରାଧାନ୍ଯେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ 4.61.
ଗୁପ୍ତଭାବେ ପୌଣ୍ଡ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେଲେ।
ରୂପତୋ ଵର୍ଣିତାଶ୍ଚୈଵ ଧ୍ଵଜାସ୍ତେଷାଂ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କର ଧ୍ୱଜ ଅଲଗା ଥିଲା।
କାଞ୍ଚନାଃ କାଞ୍ଚନା ପୀଡାଃ କାଞ୍ଚନସ୍ରଗଲଂକୃତାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୱଜ, ଆସନ ଓ ମାଳା ସବୁ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ନୀଲ୍ଯଃ ପୀତାଃ ସିତା ରକ୍ତାଃ କୃଷ୍ଣାସ୍ରାଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଣକାଃ
ସେମାନେ ନୀଳ, ହଳଦିଆ, ସାଦା, ଲାଲ୍ ଓ କଳା—ପାଞ୍ଚଟି ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ।
ପତାକାକାନ୍ତିରନଲା ନର୍ତକ୍ଯ ଇଵ ଶୋଭନାଃ
ସେମାନଙ୍କର ପତାକା ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ତତୋ ହଲହଲାରାଵଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ଦାନଵୋତ୍ତମାଃ ନ୍ଯଵାଦଯଂତାନକାନ୍ଯେ ଶଂଖାଡଂବରଡିଂଡିମାନ୍
ତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ହଲାହଳ ରବ କରି, ଡ଼଼ାକ, ଶଂଖ, ଢ଼଼ାକ, ଡ଼଼ିଂଡ଼ିମି ଆଦି ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ।
ଏଵଂ ତେ ସମଯୁଧ୍ଯଂତ ଭଵାନୀଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ କର୍ଣକୈରୀଷଣୈଃ କୁନ୍ତୈଃ ଶତଘ୍ନୀକୂଟମୁଦ୍ଗରୈଃ
ଏଭଳି ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଭବାନୀଙ୍କ ସହ କଣ୍ଟା, ବାଣ, କୁନ୍ତ, ଶତଘ୍ନୀ, ଲୋହା ଗଦା ଓ ମୁଦ୍ଗର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଆହତ୍ଯ ମାନରୋଷେଣ ଜଜ୍ଵଲୁଃ ସମରେଽଧିକମ୍
ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଉ ଅଧିକ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ।
ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ଚିହ୍ନାନି ଧ୍ଵଜାନ୍ନାନାଵିଧାଂସ୍ତଥା
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତୀକ ଓ ପତାକାଗୁଡିକୁ କାଟି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
ଚିହ୍ନକାନି ଦଦୌ ତୁଷ୍ଟା ଦେଵେଭ୍ଯଃ ଶୀଘ୍ରଚାରିଣୀ
ତେଜ ଗତିର ଦେବୀ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ପ୍ରତୀକ ଦେଲେ।
ଅଂବିକା ତୁ ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ତେଷାଂ ଚକ୍ରେ କ୍ଷଣାତ୍କ୍ଷଯମ୍ ଜୀଵିତାନି ଚ ଜଗ୍ରାହ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦେଵନଂଦିନୀ ।।4.61.
ଅମ୍ବିକା, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ସେମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଜୀବନ ନେଇଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ।
ଅଥ ରକ୍ତାସୁରଂ କଂଠେ ଗୃହୀତ୍ଵାପାତ୍ଯ ଭୂତଲେ
ତାପରେ ମା ରକ୍ତାସୁରଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି ଭୂମିରେ ପେଲାଇଦେଲେ।
ସ ଭିନ୍ନହୃଦଯଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୂମୌ ତତ୍ର ପ୍ରପୋଥିତଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା, ସେ ଭୂମିରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପେଲାଇଗଲେ।
ଦେଵାସ୍ତାନସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଶତ୍ରୁପୁରଂ ଜିତମ୍ ଯାତ୍ରାଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟା ନଵମ୍ଯାଂ ଧ୍ଵଜଚିହ୍ନିତାମ୍
ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜିତା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନବମୀ ଦିନରେ ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ଯାତ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅତୋଦ୍ଯାପୀହ ଭୂପାଲୈର୍ଜଯଲବ୍ଧୀଚ୍ଛଯାଦୃତୈଃ
ଏଠାରେ ରାଜାମାନେ ଜୟ ପାଇବା ଆଶାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲାଇଲେ।
ସରହସ୍ଯଂ ସମଂତ୍ରଂ ଚ ଯେନ ତୁଷ୍ଯତି ଚଂଡିକା
ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡିକା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈରର୍ଚନୀଯା ହରେଃ ସ୍ଵସା
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ ଫୁଲରେ ହରିଙ୍କ ସ୍ୱସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।