ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ଦ୍ଵିଜସୁତୋ ଵିହସ୍ଯୋଚ୍ଚୈ ରୁରୋଦ ହ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲା ଏବଂ ପରେ କାନ୍ଦିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଃ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଵୈତାଲିକ ଦ୍ଵିଜ
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ବେତାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ମଧ୍ଯମଃ ପୁତ୍ରୋ ରାଜାନଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହା ଜାଣି, ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ରାଜାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଖଙ୍ଗହସ୍ତଂ ନୃପଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜହାସ ଶିଵତତ୍ପରଃ
ତାଲୱାର ଧରିଥିବା ଶିବଭକ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ହସିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯ ଏକୋନଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସାରାଂଶର ଏକୋନଵିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵିଶାଲନଗରେ ରମ୍ଯେ ଵିପୁଲେଶୋ ମହୀପତିଃ
ବିଶାଳ ନଗରରେ ଏକ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ବିପୁଳେଶ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେଵସଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋର୍ଥଦତ୍ତୋଵିପଣେ ରତଃ
ତାଙ୍କ ଗାଁରେ ଏକ ବଣିକ ରୁହୁଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଲାଭ ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଗିଥାଏ।
ସୁଵର୍ଣନାମ୍ନେ ଵୈଶ୍ଯାଯ ପିତା ଵୈ ଦତ୍ତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଲାଭାଯ ନ୍ଯଵସଚ୍ଚିରଂ କାଲଂ ସ ଲୁବ୍ଧଵାନ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ବଣିକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ନିଜେ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଅଧିକ ଧନ ଲାଭ କରିବା ଆଶାରେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଁରେ ରହିଲେ ଏବଂ ଲୋଭୀ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅନଂଗମଂଜରୀଗେହେ ଦୈଵଯୋଗାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଅନଙ୍ଗମଞ୍ଜରୀଙ୍କ ଘରକୁ ଭାଗ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଥିଲେ।
ହୋମାଂତେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ମାର୍ଜନାର୍ଥେ ସୁତା ଗତା
ହୋମ ସମାପ୍ତିରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ଘର ଶୁଖିଲା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ।
ସୁତାପି ମଦଘୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ଵିପ୍ରାଯ ସମଯଂ ଦଦୌ
ସେ ଝିଅ, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୂରୁଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ସମୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋ ଵାକ୍ଯଂ ତସ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ତଦାକରୋତ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେତିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ତୁ ସା ନାରୀ ଦ୍ଵିଜାଗମନତତ୍ପରା
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସେ ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନାଗତଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵାତ୍ତଦା ସା ମରଣଂ ଗତା
କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ସେ ଝିଅ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଵଶାଂ ସୁଭ୍ରୂଂ ସ୍ଵଯଂ ମରଣମାଗତଃ 3.2.20.
ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ଝିଅକୁ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୁଵର୍ଣଶ୍ଚ ତଦାଗତ୍ଯ ଵିଲଲାପ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵିକ୍ରମମ୍
ଏହିପରି କହି ବେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵିଜସ୍ନେହେନ ସା ନାରୀ ମୃତା ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଯଯୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ସେ ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଗଲେ।
ଵୈଶ୍ଯଵର୍ଣୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମମୂର୍ତିମାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ବଣିକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜ୍ୟ।
ଦ୍ଵିଜୋଽପି ନାପ୍ତଵାନ୍ନାରୀଂ ତଦା ସ୍ଵର୍ଗଗତିଂ ହରିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଝିଅକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସେ ସମୟରେ ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଦେଲେ।
ସୁଵର୍ଣୋ ହୃଦି ସଂଜ୍ଞାଯ ମତ୍ପ୍ରିଯା ବ୍ରହ୍ମଵତ୍ସଲା
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭୀଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁ ଗୀଯେତିହାସମୁଚ୍ଚଯେ ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସାରାଂଶର ବିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତ ଉଵାଚ ଜଯସ୍ଥଲପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ଧମାନୋ ନୃପୋଭଵତ୍
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ: ଜୟସ୍ଥଳ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରଶ୍ଚାତ୍ମଜାସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଭାଗପରାଯଣାଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶିକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ନିର୍ଦ୍ଧନତ୍ଵଂ ଚ ତେ ଗତାଃ
କେତେବେଳେ ଭାଗ୍ୟର ଚକ୍ରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଊଚୂ ରମା କଥଂ ନଷ୍ଟା ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ପିତଃ ପ୍ରିଯ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ପ୍ରିୟ ବାପା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।'
ଦ୍ଯୂତୋ ଧନଵ୍ଯଯକରଃ ପାପମୂଲୋ ମହାଖଲଃ ଦ୍ଯୂତକର୍ମପ୍ରଭାଵେଣ ତ୍ଵଦୀଯଦ୍ରଵ୍ଯସଂକ୍ଷଯଃ
ଜୁଆ ହେଉଛି ପାପର ମୂଳ ଏବଂ ଧନ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।
ଧନୋପାଯେନ ଭୋଃ ପିତ୍ରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ କୁରୁ ମତିଂ ପ୍ରତି
ପୁଅମାନେ, ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଖୋଜ; ବାପାମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝି ବୁଝି କର।
ହେ ପୁତ୍ର କୁଲଟ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଵେଶ୍ଯାସଂଗଂ ମହାଶୁଭମ୍
ହେ ପୁଅ, ତୁମେ ଅଶ୍ଳୀଳ ଚରିତ୍ରର, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସଙ୍ଗ କରୁଛ; ଏହା ବଡ଼ ଅଶୁଭ।