ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞା ମହାବାହୋ ପ୍ରସନ୍ନା ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ
ହେ ମହାବାହୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଖୁସି ଓ ବହୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା।
ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵୋପଶୋଭିତାଃ
ସେ ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ସଦା ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଜଗୁର୍ଗାଥାଂ ଗଂଧର୍ଵା ନାରଦସ୍ତଥା
ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାରଦ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ନ ନୂନଂ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପାର୍ଥିଵାଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେନାହିଁ।
ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ ସ ଵୈ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଶରାସନୀ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ତାଲୱାର, ଢାଳ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ବହନ କରୁଥିଲେ।
ଅନଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯତା ଚାସ୍ଯ ନ ଶୋକୋ ନ ଚ ଵୈ କ୍ଲମଃ
ତାଙ୍କର ଧନ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା, କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ଆସିନଥିଲା।
ପଞ୍ଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଵୈ ନରାଧିପ 4.58.
ସେ ନରାଧିପ ଏକାଶୀ ହଜାର ପାଞ୍ଚି ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥିଲେ।
ସ ଏଵ ପଶୁପାଲୋଭୂତ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲଃ ସ ଏଵ ଚ
ସେ ନିଜେ ଗୋପାଳକ ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେଇଥିଲେ।
ସ ଵୈ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ଜ୍ଯାଘାତକଠିନତ୍ଵଚା
ସେ ହଜାରଟି ବାହୁ ନେଇ, ଧନୁଷ ତାଣିବାରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନ ହି ନାଗମନୁଷ୍ଯୈସ୍ତୁ ମାହିପ୍ମତ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ୱ ଦେଖି, ନାଗ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସମାନ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଵୈ ପତ୍ନୀଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେଂବୁଜେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ ବର୍ଷାକାଳର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଆଖି ଥିବା ସମୁଦ୍ରର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜୀବନସଂଗିନୀ ବାଣିଲେ।
ଲଲିତଂ କ୍ରୀଡତା ତେନ ଫଲନିଷ୍ପନ୍ଦମାଲିନୀ
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, କମ୍ପିଥିବା ଫଳମାଳା ପିନ୍ଧି ରହିଲେ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରେଣ କ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣେ ମହୋଦଧୌ
ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ମହାସାଗର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା।
ତୂଷ୍ଣୀକୃତୋ ମହାଭାଗ ଲୀନାହୀନମହାମତିଃ
ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନୋକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
କ୍ରାଂତା ନିଶ୍ଚଲମୂର୍ଦ୍ଧାନୋ ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ମହୋରଗାଃ ଜିତା ଧନୁର୍ଧରାଃ ସର୍ଵେ ସୁତ୍ଯକ୍ତୈଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶରୈଃ
ବଡ଼ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନିର୍ମଳ ରଖି ଅବିଚଳ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ପଞ୍ଚଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ଜିତିଯାଇ, ସେଇ ଶରଗୁଡ଼ିକୁ ପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଲଙ୍କାଧିପଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ସବଲଂ ରାଵଣଂ ବଲାତ୍
ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବଳପୂର୍ବକ ମାନସିକ ଭ୍ରମରେ ପକାଇ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ତତୋଭ୍ଯେତ୍ଯ ପୁଲସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନଂ ସଂପ୍ରସାଦଯନ୍ ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରସ୍ଯ ବଭୂଵ ଜ୍ଯାତଲସ୍ଵନଃ ।। 4.58.
ତାପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଆସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ; ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁରୁ ଧନୁଷ ତାଣିବାର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
କ୍ଷୁଧିତେନ କଦାଚିତ୍ସ ପ୍ରାର୍ଥିତଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁନା
ଏକଥର, ସେ ଭୁକ୍ତିରେ ଥିବାବେଳେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
କୁଂଡେଶଯସ୍ତତୋଽଦ୍ଯାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ବଭୂଵ ଦୁହିତୁର୍ହେତୋଃ ଶରଦୋଽଦ୍ଯାପି ତିଷ୍ଠତି
ଆଜିଯାଏଁ କୁଣ୍ଡରେ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଝିଅ ପାଇଁ ସେ ଶରଦ୍ ଋତୁ ଯାଏଁ ସେଠି ରହୁଛନ୍ତି।
ସ ଏଵଂ ଗୁଣସଂଯୁକ୍ତୋ ରାଜାଭୂଦର୍ଜୁନୋ ଭୁଵି
ଏଭଳି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନ ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହେଲେ।
ତେନେଯଂ ଵରଲବ୍ଧେନ କାର୍ତଵୀର୍ଯେଣ ଯୋଗିନା
ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ଦ୍ୱାରା ଯୋଗୀ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଏହି ସଂସାରକୁ ଅଧିକାର କଲେ।
ଅଘଂ ପାପଂ ସ୍ମୃତଂ ଲୋକେ ତଚ୍ଚାପି ତ୍ରିଵିଧଂ ଭଵେତ୍
ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ପାପ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଅପରାଧ ତିନି ପ୍ରକାରର ଥାଏ।
ତସ୍ଯାଷ୍ଟଗୁଣମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଵିନୋଦାର୍ଥଂ ଵିଭାଵ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ ପାଏ।
ଈଶିତ୍ଵଂ ଚ ଵଶିତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵକାମାଵସାଯିତା
ଶାସନ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ—
ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଦତ୍ତକସ୍ଯ ଲୋକେ ପ୍ରତ୍ଯଯକାରକାଃ
ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ଦତ୍ତପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାରରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଇଥାଏ।
ଜଗତ୍ସମସ୍ତମନଘଂ କୁର୍ଯାଦସ୍ମାଦତୋଽନଘା
ଏହିଠାରୁ, ହେ ନିର୍ମଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପରାଧରହିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଚକ୍ରେ ଵା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସମଯୈଶ୍ଚ କୈଃ 4.58.
ତିନି ଭୁବନରେ ଚକ୍ର କେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଓ କେଉଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା?
ଅନଘଂ ଚାନଘାଂ ଚୈଵ ବହୁପୁତ୍ରୈଃ ସମନ୍ଵିତାମ୍
ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଅନେକ ପୁଅ ସହିତ ଶୋଭିତ,
ପୁରା କୃତୀକୃତୌ ଶାଂତୌ ଭୂମିଭାଗେ ସ୍ଥିତୌ ଶୁଭୌ
ପୁରୁଣା କାଳରେ କୃତ୍ତିକା ଓ କୃତା ଦୁହେଁ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ ପୃଥିବୀର ଏକ ଅଂଶରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ଋଗ୍ଵେଦୋକ୍ତଋଚା ଵିପ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମମାଂଶଜମ୍ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଦିପୁତ୍ରଵର୍ଗଂ ହରିଵଂଶେ ଯଥୋଦିତମ୍ ।। ୬୩ ଓଁ ଅତୋ ଦେଵା ଅଵଂତୁ ନୋ ଯତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଚକ୍ରମେ ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଚକ୍ରମେ ତ୍ରେଧା ନିଦଧେ ପଦମ୍ ତ୍ରୀଣି ପଦା ଵିଚକ୍ରମେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୋପା ଅଦାଭ୍ଯଃ ଵିଷ୍ଣୋଃ କର୍ମାଣି ପଶ୍ଯତ ଯତୋ ଵ୍ରତାନି ପସ୍ପଶେ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦଂ ସଦା ପଶ୍ଯଂତି ସୂରଯଃ ତଦ୍ଵିପ୍ରାସୋ ଵିପନ୍ଯଵୋ ଜାଗୃଵାଂସଃ ସମିଂଧତେ ଲୋକୋଦ୍ଭଵୈଃ ଫଲୈଃ କନ୍ଦୈଃ ଶୃଂଗାରୈର୍ବଦରୈଃ ଶୁଭୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଗ୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ମୋର ଅଂଶ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଦି ପୁଅମାନଙ୍କ ଗୋତିକୁ ହରିବଂଶରେ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି, ସେପରି ସ୍ମରଣ କରେ: 'ଓଁ, ଏବେ ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପଦ ରଖିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପଦ ରଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଚଳ ରକ୍ଷକ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖ, ଯାଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ସଦା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ପଣ୍ଡିତମାନେ ସଚେତନ ରହି, ସେଠିକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଜଗତରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଫଳ, କନ୍ଦ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶୁଭ ବଦରିଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି।'