ତଥୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେତସସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯାନିମିଷସ୍ଯ ହି
ତାପରେ ସେ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଢ଼ ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଲେ।
ଏକାହାଦ୍ଦ୍ରୁତମଭ୍ଯେତ୍ଯ କାର୍ତଵୀର୍ଯୋର୍ଜୁନୋ ନୃପଃ
ଏକ ଦିନରେ ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗାତ୍ରସଂଵାହନଂ ପୂଜାଂ ମନସା ଚିଂତିତଂ ତଥା
ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେହ ମାସାଜ, ସେବା ଓ ପୂଜା କରିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ଵରାନ୍ପୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଭୂରିତେଜସଃ
ତାଙ୍କୁ ସେ ଚାରିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବର ଦେଲେ।
ଅଧର୍ମାଦ୍ଧୀଯମାନସ୍ଯ ସଦ୍ଭିସ୍ତସ୍ମାନ୍ନିଵାରଣମ୍
ସେହି ବରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଥିଲା—ଧର୍ମିକମାନେ ସହଯୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମକୁ ରୋକିବାର ଶକ୍ତି।
ସଂଗ୍ରାମାନ୍ସୁବହୂଞ୍ଜିତ୍ଵା ହତ୍ଵା ଵୀରାନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି, ହଜାର ହଜାର ବୀରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଚକ୍ରଵର୍ତିପଦଂ ଚୈଵ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତମ୍ ।। 4.58.
ସେ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ସହିତ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ତେନାପି ପୃଥିଵୀ କୃତ୍ସ୍ନା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପର୍ଵତା
ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ସାତି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶାସନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ପ୍ରଭାଵାତ୍କିଲ ଧୀମତଃ
କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହଜାର ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଶଯଜ୍ଞସହସ୍ରାଣି ତେଷୁ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞା ମହାବାହୋ ପ୍ରସନ୍ନା ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ
ହେ ମହାବାହୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଖୁସି ଓ ବହୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା।
ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵୋପଶୋଭିତାଃ
ସେ ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ସଦା ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଜଗୁର୍ଗାଥାଂ ଗଂଧର୍ଵା ନାରଦସ୍ତଥା
ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାରଦ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ନ ନୂନଂ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପାର୍ଥିଵାଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେନାହିଁ।
ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ ସ ଵୈ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଶରାସନୀ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ତାଲୱାର, ଢାଳ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ବହନ କରୁଥିଲେ।
ଅନଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯତା ଚାସ୍ଯ ନ ଶୋକୋ ନ ଚ ଵୈ କ୍ଲମଃ
ତାଙ୍କର ଧନ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା, କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ଆସିନଥିଲା।
ପଞ୍ଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଵୈ ନରାଧିପ 4.58.
ସେ ନରାଧିପ ଏକାଶୀ ହଜାର ପାଞ୍ଚି ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥିଲେ।
ସ ଏଵ ପଶୁପାଲୋଭୂତ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲଃ ସ ଏଵ ଚ
ସେ ନିଜେ ଗୋପାଳକ ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେଇଥିଲେ।
ସ ଵୈ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ଜ୍ଯାଘାତକଠିନତ୍ଵଚା
ସେ ହଜାରଟି ବାହୁ ନେଇ, ଧନୁଷ ତାଣିବାରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନ ହି ନାଗମନୁଷ୍ଯୈସ୍ତୁ ମାହିପ୍ମତ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ୱ ଦେଖି, ନାଗ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସମାନ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଵୈ ପତ୍ନୀଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେଂବୁଜେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ ବର୍ଷାକାଳର ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଆଖି ଥିବା ସମୁଦ୍ରର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜୀବନସଂଗିନୀ ବାଣିଲେ।
ଲଲିତଂ କ୍ରୀଡତା ତେନ ଫଲନିଷ୍ପନ୍ଦମାଲିନୀ
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିଲେ, କମ୍ପିଥିବା ଫଳମାଳା ପିନ୍ଧି ରହିଲେ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରେଣ କ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣେ ମହୋଦଧୌ
ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ମହାସାଗର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା।
ତୂଷ୍ଣୀକୃତୋ ମହାଭାଗ ଲୀନାହୀନମହାମତିଃ
ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗମାନୋକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
କ୍ରାଂତା ନିଶ୍ଚଲମୂର୍ଦ୍ଧାନୋ ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ମହୋରଗାଃ ଜିତା ଧନୁର୍ଧରାଃ ସର୍ଵେ ସୁତ୍ଯକ୍ତୈଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶରୈଃ
ବଡ଼ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନିର୍ମଳ ରଖି ଅବିଚଳ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ପଞ୍ଚଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ଜିତିଯାଇ, ସେଇ ଶରଗୁଡ଼ିକୁ ପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଲଙ୍କାଧିପଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ସବଲଂ ରାଵଣଂ ବଲାତ୍
ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବଳପୂର୍ବକ ମାନସିକ ଭ୍ରମରେ ପକାଇ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ତତୋଭ୍ଯେତ୍ଯ ପୁଲସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନଂ ସଂପ୍ରସାଦଯନ୍ ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରସ୍ଯ ବଭୂଵ ଜ୍ଯାତଲସ୍ଵନଃ ।। 4.58.
ତାପରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଆସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ; ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁରୁ ଧନୁଷ ତାଣିବାର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
କ୍ଷୁଧିତେନ କଦାଚିତ୍ସ ପ୍ରାର୍ଥିତଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁନା
ଏକଥର, ସେ ଭୁକ୍ତିରେ ଥିବାବେଳେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
କୁଂଡେଶଯସ୍ତତୋଽଦ୍ଯାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ବଭୂଵ ଦୁହିତୁର୍ହେତୋଃ ଶରଦୋଽଦ୍ଯାପି ତିଷ୍ଠତି
ଆଜିଯାଏଁ କୁଣ୍ଡରେ ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଝିଅ ପାଇଁ ସେ ଶରଦ୍ ଋତୁ ଯାଏଁ ସେଠି ରହୁଛନ୍ତି।
ସ ଏଵଂ ଗୁଣସଂଯୁକ୍ତୋ ରାଜାଭୂଦର୍ଜୁନୋ ଭୁଵି
ଏଭଳି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନ ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହେଲେ।