ଅଭ୍ଯଂତରେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ତେବେ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ।
ଦୈତ୍ଯା ଅପି ଦ୍ରୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଘ୍ନଂତଃ ପ୍ରହରଣୈରରୀନ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦ୍ରୁତଂ ଦ୍ରୁମାନାକ୍ଷିପଧ୍ଵଂ ପୁଷ୍ପୋପଗଫଲୋପଗାନ୍
ତୁରନ୍ତ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲାଗିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଉପ୍ରେ ଉଖାଡ଼ ଦିଅ।
ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଚାପି ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୀର୍ବଭୂଵ ଶିରୋଗତା ନିସ୍ତେଜସୋ ବଭୂଵୁର୍ହିଃ ନିଃଶ୍ରୀକା ମଦପଂଡିତାଃ
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ମୁଣ୍ଡକୁ ଚଢ଼ିଗଲା; ସେମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ, ତେଜହୀନ, ମଦମସ୍ତ ଓ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଦେଵୈରପି ଗୃହୀତାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ହରଣେ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଧରି ନେଇଗଲେ।
ଋଷ୍ଟିଭିଃ କରଣୈଃ ଶୂଲୈସ୍ତ୍ରିଶୂଲୈଃ ପରିଘୈର୍ଘନୈଃ
ଅଣ୍ଡା, ଅସ୍ତ୍ର, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଭାରୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା,
ଅସୁରା ଦେଵଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ଜିତା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଘାତିତାଃ ସୁରୈରପି ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵର୍ଷେର୍ମହିମାଽଭଵତ୍ ।। 4.58.
ଅସୁରମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ହାରିଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ମହାମୁନି ଦେବଋଷିଙ୍କର ମହିମା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଭଵାଯ ସତତୋତ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କାଷ୍ଠକୁଡଯଶିଲାଭୂତ ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ମହାତପାଃ
ସେ କଠ, କୁଡ଼ି, ପାଥର ଭଳି ହେଲେ, ଉପରକୁ ହାତ ଉଠାଇ, ମହାତପସ୍ୱୀ ହେଲେ।
ନେତ୍ରେ ହ୍ଯନିମିଷେ କୃତ୍ଵା ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ଵିଲୋକଯନ୍
ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁକୁ ଅନିମିଷ କରି, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଲେ।
ତଥୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେତସସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯାନିମିଷସ୍ଯ ହି
ତାପରେ ସେ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଢ଼ ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଲେ।
ଏକାହାଦ୍ଦ୍ରୁତମଭ୍ଯେତ୍ଯ କାର୍ତଵୀର୍ଯୋର୍ଜୁନୋ ନୃପଃ
ଏକ ଦିନରେ ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗାତ୍ରସଂଵାହନଂ ପୂଜାଂ ମନସା ଚିଂତିତଂ ତଥା
ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେହ ମାସାଜ, ସେବା ଓ ପୂଜା କରିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ଵରାନ୍ପୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଭୂରିତେଜସଃ
ତାଙ୍କୁ ସେ ଚାରିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବର ଦେଲେ।
ଅଧର୍ମାଦ୍ଧୀଯମାନସ୍ଯ ସଦ୍ଭିସ୍ତସ୍ମାନ୍ନିଵାରଣମ୍
ସେହି ବରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଥିଲା—ଧର୍ମିକମାନେ ସହଯୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମକୁ ରୋକିବାର ଶକ୍ତି।
ସଂଗ୍ରାମାନ୍ସୁବହୂଞ୍ଜିତ୍ଵା ହତ୍ଵା ଵୀରାନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି, ହଜାର ହଜାର ବୀରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଚକ୍ରଵର୍ତିପଦଂ ଚୈଵ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତମ୍ ।। 4.58.
ସେ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ସହିତ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ତେନାପି ପୃଥିଵୀ କୃତ୍ସ୍ନା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପର୍ଵତା
ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ସାତି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶାସନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ପ୍ରଭାଵାତ୍କିଲ ଧୀମତଃ
କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହଜାର ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଶଯଜ୍ଞସହସ୍ରାଣି ତେଷୁ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞା ମହାବାହୋ ପ୍ରସନ୍ନା ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ
ହେ ମହାବାହୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଖୁସି ଓ ବହୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା।
ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵୋପଶୋଭିତାଃ
ସେ ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ସଦା ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଜଗୁର୍ଗାଥାଂ ଗଂଧର୍ଵା ନାରଦସ୍ତଥା
ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାରଦ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ନ ନୂନଂ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପାର୍ଥିଵାଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେନାହିଁ।
ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ ସ ଵୈ ଖଡ୍ଗଚର୍ମଶରାସନୀ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ତାଲୱାର, ଢାଳ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ବହନ କରୁଥିଲେ।
ଅନଷ୍ଟଦ୍ରଵ୍ଯତା ଚାସ୍ଯ ନ ଶୋକୋ ନ ଚ ଵୈ କ୍ଲମଃ
ତାଙ୍କର ଧନ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା, କେବେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତି ଆସିନଥିଲା।
ପଞ୍ଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଵୈ ନରାଧିପ 4.58.
ସେ ନରାଧିପ ଏକାଶୀ ହଜାର ପାଞ୍ଚି ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥିଲେ।
ସ ଏଵ ପଶୁପାଲୋଭୂତ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲଃ ସ ଏଵ ଚ
ସେ ନିଜେ ଗୋପାଳକ ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେଇଥିଲେ।
ସ ଵୈ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ଜ୍ଯାଘାତକଠିନତ୍ଵଚା
ସେ ହଜାରଟି ବାହୁ ନେଇ, ଧନୁଷ ତାଣିବାରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନ ହି ନାଗମନୁଷ୍ଯୈସ୍ତୁ ମାହିପ୍ମତ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତାଙ୍କର ମହାତ୍ୱ ଦେଖି, ନାଗ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ସମାନ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ।