ଅଷ୍ଟପୁତ୍ରା ଜୀଵଵତ୍ସା ସର୍ଵବ୍ରାହ୍ମଗୁଣୈର୍ଵୃତା
ସେ ଅଷ୍ଟପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ପୁଅ ଜୀବନ୍ତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣର ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ସଭାର୍ଯସ୍ଯ ଯୋଗାଭ୍ଯାସରତସ୍ଯ ଵା
ଏହିପରି ଭାବରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ସହିତ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଲବ୍ଧପ୍ରସାଦେନ ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵାମରାଵତୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅମରାବତୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୈତ୍ଯଦାନଵସଂଯୋଗେ ପାତାଲାଦେତ୍ଯ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଏକଠି ହେବାବେଳେ ସେମାନେ ପାତାଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ତେନ ନିର୍ଣାଶିତା ଦେଵାଃ ସେଂଦ୍ରଚଂଦ୍ରମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମରୁତମାନେ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଅଗ୍ରତଃ ପ୍ରଲଯଂ ଯାଂତଃ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵା ଭଯାର୍ଦିତାଃ
ଭୟରେ ଆତୁର ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ରଭାଗକୁ ଯାଇ ବିନାଶ ପଥରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଯୁଧ୍ଯଂତଃ ଶରସଂଘାତୈର୍ଗଦାମୁସଲମୁଦ୍ଗରୈଃ 4.58.
ସେମାନେ ତୀର, ଗଦା, ମୁସଳ ଓ ମୁଠିଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଶରଭୈର୍ଗଂଡକୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ଵାନରୈ ରଭସୈର୍ଦ୍ରୁତାଃ
ତୀବ୍ର ଶରଭ, ଗଣ୍ଡକ, ବାଘ ଓ ମାକଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଚାଳିଦେଲେ।
ଯାଵଦ୍ଵିନ୍ଧ୍ଯଗିରିଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ତସ୍ଯାଶ୍ରମମଣ୍ଡଲମ୍
ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼, ଏହି ଆଶ୍ରମମଣ୍ଡଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଯୋଃ ସମୀପଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ନରାଃ ଶରଣାର୍ଥିନଃ
ସେ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଅଭ୍ଯଂତରେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ତେବେ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ।
ଦୈତ୍ଯା ଅପି ଦ୍ରୁତଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଘ୍ନଂତଃ ପ୍ରହରଣୈରରୀନ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସି, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦ୍ରୁତଂ ଦ୍ରୁମାନାକ୍ଷିପଧ୍ଵଂ ପୁଷ୍ପୋପଗଫଲୋପଗାନ୍
ତୁରନ୍ତ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲାଗିଥିବା ଗଛମାନେକୁ ଉପ୍ରେ ଉଖାଡ଼ ଦିଅ।
ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଚାପି ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୀର୍ବଭୂଵ ଶିରୋଗତା ନିସ୍ତେଜସୋ ବଭୂଵୁର୍ହିଃ ନିଃଶ୍ରୀକା ମଦପଂଡିତାଃ
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀ ମୁଣ୍ଡକୁ ଚଢ଼ିଗଲା; ସେମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ, ତେଜହୀନ, ମଦମସ୍ତ ଓ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଦେଵୈରପି ଗୃହୀତାସ୍ତେ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ହରଣେ ରଣେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଧରି ନେଇଗଲେ।
ଋଷ୍ଟିଭିଃ କରଣୈଃ ଶୂଲୈସ୍ତ୍ରିଶୂଲୈଃ ପରିଘୈର୍ଘନୈଃ
ଅଣ୍ଡା, ଅସ୍ତ୍ର, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଭାରୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା,
ଅସୁରା ଦେଵଶସ୍ତ୍ରୌଘୈର୍ଜିତା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଘାତିତାଃ ସୁରୈରପି ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵର୍ଷେର୍ମହିମାଽଭଵତ୍ ।। 4.58.
ଅସୁରମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ହାରିଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରାଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ମହାମୁନି ଦେବଋଷିଙ୍କର ମହିମା ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଭଵାଯ ସତତୋତ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କାଷ୍ଠକୁଡଯଶିଲାଭୂତ ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ମହାତପାଃ
ସେ କଠ, କୁଡ଼ି, ପାଥର ଭଳି ହେଲେ, ଉପରକୁ ହାତ ଉଠାଇ, ମହାତପସ୍ୱୀ ହେଲେ।
ନେତ୍ରେ ହ୍ଯନିମିଷେ କୃତ୍ଵା ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ଵିଲୋକଯନ୍
ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁକୁ ଅନିମିଷ କରି, ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଲେ।
ତଥୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେତସସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଥିତସ୍ଯାନିମିଷସ୍ଯ ହି
ତାପରେ ସେ ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଢ଼ ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଲେ।
ଏକାହାଦ୍ଦ୍ରୁତମଭ୍ଯେତ୍ଯ କାର୍ତଵୀର୍ଯୋର୍ଜୁନୋ ନୃପଃ
ଏକ ଦିନରେ ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗାତ୍ରସଂଵାହନଂ ପୂଜାଂ ମନସା ଚିଂତିତଂ ତଥା
ସେ ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଦେହ ମାସାଜ, ସେବା ଓ ପୂଜା କରିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ଦଦୌ ଵରାନ୍ପୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଭୂରିତେଜସଃ
ତାଙ୍କୁ ସେ ଚାରିଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବର ଦେଲେ।
ଅଧର୍ମାଦ୍ଧୀଯମାନସ୍ଯ ସଦ୍ଭିସ୍ତସ୍ମାନ୍ନିଵାରଣମ୍
ସେହି ବରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଥିଲା—ଧର୍ମିକମାନେ ସହଯୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅଧର୍ମକୁ ରୋକିବାର ଶକ୍ତି।
ସଂଗ୍ରାମାନ୍ସୁବହୂଞ୍ଜିତ୍ଵା ହତ୍ଵା ଵୀରାନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି, ହଜାର ହଜାର ବୀରଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ଚକ୍ରଵର୍ତିପଦଂ ଚୈଵ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧିସମନ୍ଵିତମ୍ ।। 4.58.
ସେ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ସହିତ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ରାଜା ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ।
ତେନାପି ପୃଥିଵୀ କୃତ୍ସ୍ନା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପର୍ଵତା
ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ସାତି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଶାସନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ପ୍ରଭାଵାତ୍କିଲ ଧୀମତଃ
କୁହାଯାଏ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହଜାର ବାହୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଦଶଯଜ୍ଞସହସ୍ରାଣି ତେଷୁ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସପ୍ତସୁ
ସେ ସାତି ଦ୍ୱୀପରେ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।