ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସରସସ୍ତୀରେ ମୁନିପୁତ୍ରୋ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ମଧ୍ୟାହ୍ନବେଳେ ଝିଲିକା ତଟରେ ରାଜା ଏକ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯା ନେତ୍ରେ ସ୍ଵଯଂ ନେତ୍ରେ ଚୈକୀଭୂତେ ସମାଗତେ
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମିଶିଗଲା, ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଏକାତ୍ମ ହେଲା।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ନୃପତେର୍ଜ୍ଞାନମାଗତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ତମୁଵାଚ ମୁନିର୍ଦ୍ଧୀମାନ୍ଦଯାଧର୍ମପ୍ରପୋଷଣମ୍ ।। । ନିର୍ଭଯସ୍ଯ ସମଂ ଦାନଂ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁନି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଦୟାରେ ଅଧର୍ମକୁ ବଢ଼େଇବା, କିମ୍ବା ଭୟ ଛାଡ଼ି ସମାନ ଦାନ ଦେବା — ଏପରି କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।'
ଅନର୍ହାନ୍ଦଣ୍ଡମାଦଦ୍ଯାଦର୍ହପୂଜାଫଲଂ ଭଜେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯତା ସୁରପୂଜାଯାଂ ଦମତା ଗୁରୁପୂଜନେ
ସତ୍ୟବାଦି ହେବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ ପୁତ୍ରୀଂ ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗୃହଂ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦା ତୁ ରାକ୍ଷସଃ କଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ପତ୍ନୀଭକ୍ଷଣୋତ୍ସୁକଃ
ତାପରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଆସିଲା, ସେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଖାଇବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା।
ଦାନାର୍ଥଂ ଚୈଵ କ୍ରଵ୍ଯାଦେ ସପ୍ତଵର୍ଷାତ୍ମକଂ ଦ୍ଵିଜମ୍ 3.2.19.୧
ଦାନ ପାଇଁ, ସେ ମାଂସଭୋଜୀ ଏକ ସାତ ବର୍ଷର ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅକୁ ରଖିଥିଲା।
ଅମାତ୍ଯୈଃ ସଂମତଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଲକ୍ଷଂ ଦଦୌ ଦ୍ଵିଜେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହମତି ଦେବା ପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଦେଲେ।
ମୃତ୍ଯୁକାଲେ ଦ୍ଵିଜସୁତୋ ଵିହସ୍ଯୋଚ୍ଚୈ ରୁରୋଦ ହ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲା ଏବଂ ପରେ କାନ୍ଦିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଃ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁ ଵୈତାଲିକ ଦ୍ଵିଜ
ଏହା ଶୁଣି ରାଜା କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ବେତାଳ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ମଧ୍ଯମଃ ପୁତ୍ରୋ ରାଜାନଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହା ଜାଣି, ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ରାଜାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଖଙ୍ଗହସ୍ତଂ ନୃପଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜହାସ ଶିଵତତ୍ପରଃ
ତାଲୱାର ଧରିଥିବା ଶିବଭକ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ହସିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯ ଏକୋନଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସାରାଂଶର ଏକୋନଵିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵିଶାଲନଗରେ ରମ୍ଯେ ଵିପୁଲେଶୋ ମହୀପତିଃ
ବିଶାଳ ନଗରରେ ଏକ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ବିପୁଳେଶ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେଵସଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋର୍ଥଦତ୍ତୋଵିପଣେ ରତଃ
ତାଙ୍କ ଗାଁରେ ଏକ ବଣିକ ରୁହୁଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ଲାଭ ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଗିଥାଏ।
ସୁଵର୍ଣନାମ୍ନେ ଵୈଶ୍ଯାଯ ପିତା ଵୈ ଦତ୍ତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଲାଭାଯ ନ୍ଯଵସଚ୍ଚିରଂ କାଲଂ ସ ଲୁବ୍ଧଵାନ୍
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ବଣିକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ନିଜେ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ଅଧିକ ଧନ ଲାଭ କରିବା ଆଶାରେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଁରେ ରହିଲେ ଏବଂ ଲୋଭୀ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଅନଂଗମଂଜରୀଗେହେ ଦୈଵଯୋଗାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଅନଙ୍ଗମଞ୍ଜରୀଙ୍କ ଘରକୁ ଭାଗ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଥିଲେ।
ହୋମାଂତେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ମାର୍ଜନାର୍ଥେ ସୁତା ଗତା
ହୋମ ସମାପ୍ତିରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ଘର ଶୁଖିଲା ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ।
ସୁତାପି ମଦଘୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ଵିପ୍ରାଯ ସମଯଂ ଦଦୌ
ସେ ଝିଅ, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୂରୁଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ସମୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋ ଵାକ୍ଯଂ ତସ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ତଦାକରୋତ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେତିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ତୁ ସା ନାରୀ ଦ୍ଵିଜାଗମନତତ୍ପରା
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସେ ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନାଗତଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵାତ୍ତଦା ସା ମରଣଂ ଗତା
କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ସେ ଝିଅ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଵଶାଂ ସୁଭ୍ରୂଂ ସ୍ଵଯଂ ମରଣମାଗତଃ 3.2.20.
ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ଝିଅକୁ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୁଵର୍ଣଶ୍ଚ ତଦାଗତ୍ଯ ଵିଲଲାପ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵିକ୍ରମମ୍
ଏହିପରି କହି ବେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵିଜସ୍ନେହେନ ସା ନାରୀ ମୃତା ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଯଯୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ସେ ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଗଲେ।
ଵୈଶ୍ଯଵର୍ଣୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମମୂର୍ତିମାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ବଣିକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜ୍ୟ।
ଦ୍ଵିଜୋଽପି ନାପ୍ତଵାନ୍ନାରୀଂ ତଦା ସ୍ଵର୍ଗଗତିଂ ହରିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଝିଅକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସେ ସମୟରେ ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଦେଲେ।