ବଲଦେଵଂ ତଥା ପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ବଳଦେବଙ୍କୁ ଏଭଳି ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତତୋ ଵର୍ଦ୍ଧାପନଂ ଷଷ୍ଠୀନାମାଦିକରଣଂ ମମ
ତାପରେ, ଛଅଟିଏ ଲୋକଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମୋ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଉତ୍ସବ କରାଯିବ।
ଯଥା ମମ ତଥା କାର୍ଯୋ ଭଗଵତ୍ଯା ମହୋତ୍ସଵଃ
ଯେପରି ମୋ ପାଇଁ କରାଯାଏ, ସେପରି ଭଗବତୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିବା ଉଚିତ।
ହିରଣ୍ଯଂ କାଞ୍ଚନଂ ଗାଵୋ ଵାସାଂସି କୁସୁମାନି ଚ
ସୁନା, ଗହଣା, ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯମେଵଂ ଦେଵକୀ ଦେଵୀ ଵସୁଦେଵାଦଜୀଜନତ୍ 4.55.
ଯିଏକି ଦେବକୀ ଦେବୀ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ,
ସୁଜନ୍ମଵାସୁଦେଵାଯ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତାଯ ଚ
ସେହି ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଥିବା ବାସୁଦେବ, ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାରୀ।
ଏଵଂ ଯଃ କୁରୁତେ ଦେଵ୍ଯା ଦେଵକ୍ଯାଃ ସୁମହୋତ୍ସଵମ୍
ଏଭଳି ଯିଏ ଦେବକୀ ଦେବୀଙ୍କ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରେ,
ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ଯଥୋକ୍ତଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ପୁରୁଷ ହେଉଁ କି ଜଣେ ଜଣାଣୀ, ଉଲ୍ଲେଖିତ ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ପାଏ।
ପୁତ୍ରସଂତାନମାରୋଗ୍ଯଂ ଧନଧାନ୍ଯାଦିସଦ୍ଗୃହମ୍
ସେ ପୁଅ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ନୀତିମାନ ଘର ପାଏ।
ତସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପ୍ରଭୁର୍ଭୁଂକ୍ତେ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ମନସେପ୍ସିତାନ୍
ସେ ଦେଶରେ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ମନୋରଥ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ପର୍ଜନ୍ଯଃ କାମଵର୍ଷୀ ସ୍ଯାଦୀତିଭ୍ଯୋ ନ ଭଯଂ ଭଵେତ୍
ବର୍ଷା ଇଚ୍ଛାମତେ ହୁଏ, ଦୁର୍ଘଟନାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ନ ତତ୍ର ମୃତ ନିଷ୍କ୍ରାଂତିର୍ନ ଗର୍ଭପତନଂ ତଥା
ସେଠାରେ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଗର୍ଭପାତ ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ଵୈଦ୍ଯଜନସଂଯୋଗୋ ନ ଚାପି କଲହୋ ଗୃହେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ସୋଽପି ପାର୍ଥ ନ ସଂଶଯଃ
ସେଠାରେ ଡାକ୍ତର ଦରକାର ନାହିଁ, ଘରେ କୌଣସି ବିବାଦ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ହେ ପାର୍ଥ।
ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଜନମନୋନଯନାଭିରାମା ପାପାପହା ସପଦି ନଂଦିତନଂଦଗୋପା
ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ, ଯାହା ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଏ, ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ ଏବଂ ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଏହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଲ୍ଲାସରେ ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଦୂର୍ଵାଷ୍ଟମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଦୂର୍ଵାଷ୍ଟମୀଵ୍ରତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଃ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ଦୂର୍ବାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ଣନା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।
ନ ତସ୍ଯ କ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ସଂତାନଂ ସପ୍ତଷୌରୁଷମ୍
ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପବିତ୍ର ଦୂର୍ବାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରେ, ସେ ସାତ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ସନ୍ତାନ ପାଏ।
କସ୍ମାଚ୍ଚ ସା ପଵିତ୍ରା ଚ ଲୋକନାଥ ବ୍ରଵୀହି ମେ
ଏହା କାହିଁକି ପବିତ୍ର? ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋତେ କୁହ।
କ୍ଷୀରୋଦସାଗରେ ପୂର୍ଵଂ ମଥ୍ଯମାନେଽମୃତାର୍ଥିନା
ପୂର୍ବେ, ଯେବେ ଅମୃତ ପାଇଁ କ୍ଷୀର ସାଗର ମଥାଯାଉଥିଲା,
ଭ୍ରମିତୋ ଵୈ ସ ଵେଗେନ ରୋମଣ୍ଯୁଦ୍ଧର୍ଷିତାନି ଵୈ
ସେ ତେଜରେ ବହୁତ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହର ଲୋମ ଉଠିଯାଇଥିଲା।
ଅଜାଯତ ଶୁଭା ଦୂର୍ଵା ରମ୍ଯା ହରିତଶାଦ୍ଵଲା
ସେଠାରୁ ଶୁଭ ଦୂର୍ବା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ହରିତ ଥିଲା।
ତସ୍ଯାଶ୍ଚୋପରି ଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ମଥିତାମୃତମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଦୂର୍ବା ଉପରେ ମନ୍ଦାର ମଧୁର ଅମୃତ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରାପ୍ଯମୃତକୁଂଭସ୍ଯ ପେତୁର୍ନ୍ନିଷ୍ଯଂଦବିଂଦଵଃ
ସେଠି ଅମୃତ ଘଡ଼ାରୁ କିଛି ବିନ୍ଦୁ ଚୁଇଁ ଚୁଇଁ ପଡ଼ିଲା।
ଵଂଦ୍ଯା ପଵିତ୍ରା ଦେଵୈସ୍ତୁ ଵଂଦିତାଭ୍ଯର୍ଚିତା ପୁରା
ସେ ଶୁଭ ଦୂର୍ବା ପୂର୍ବକାଳରେ ଦେବତାମାନେ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷୋଟକପିତ୍ଥୈଶ୍ଚ ବର୍ବରୈର୍ଲକୁଚୈସ୍ତଥା 4.56.
ଦାକ୍ଷା, ହରୀତକୀ, ବେଲ, ବର୍ବରୀ ଓ ଲକୁଚ ଫଳ ଦ୍ୱାରା,
ଦଧ୍ଯକ୍ଷତୈଃ ସୁପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ଧୂପନୈଵେଦ୍ଯଦୀପକୈଃ
ଦହି, ଅଖଣ୍ଡ ଧାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା,
ତ୍ଵଂ ଦୂର୍ଵେଽମୃତଜନ୍ମାସି ଵଂଦିତା ଚ ସୁରାସୁରୈଃ
ହେ ଦୂର୍ବା, ତୁମେ ଅମୃତରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଯଥା ଶାଖାପ୍ରଶାଖାଭିର୍ଵିସ୍ତୃତାସି ମହୀତଲେ
ଯେପରି ତୁମେ ଶାଖା ଓ ପ୍ରଶାଖା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଛ,
ଏଵମେଷା ପୁରା ପାର୍ଥ ପୂଜିତା ତ୍ରିଦଶୋତ୍ତମୈଃ
ସେପରି ପୂର୍ବକାଳରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଦୂର୍ବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ପୂଜିତାଭ୍ଯର୍ହିତା ଵାଚା ଗୌର୍ଯା ରାଜଞ୍ଛ୍ରିଯା ତଥା
ଗୌରୀ, ଶ୍ରୀ ଓ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ପୂଜା ଓ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସୁକେଶ୍ଯା ଚ ଘୃତାଚ୍ଯା ଚ ରଂଭଯା ଚ ସୁକେଶଯା
ସୁକେଶୀ, ଘୃତାଚୀ, ରମ୍ଭା ଓ ସୁକେଶୟା ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୂର୍ବାକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।