ତତସ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମଂତ୍ରେଣ ତାଲକମ୍
ତାପରେ ଏହି ତାଳକାକୁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦୁଷ୍ଟଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦୁଃଖେଭ୍ଯୋ ମଯା ଦତ୍ତଂ ତୁ ତାଲକମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ତାଳକା ଦେଉଛି, ଏହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।
ସପୁତ୍ରପଶୁଭୃତ୍ଯାଯ ମେଽର୍କୋଯଂ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ମୋ ସହିତ ମୋର ପୁଅ, ପଶୁ ଓ ଚାକରମାନେ ଥିଲେ, ଏହି ଆଦିତ୍ୟ ଆମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।
ଵିପ୍ରାନନ୍ଯାନ୍ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରି ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
ଅଚଲାସପ୍ତମୀସ୍ନାନଂ ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଅଚଳା ସପ୍ତମୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଇତି ପଠତି ଯ ଇତ୍ଥଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ପ୍ରସଂଗାତ୍କଲିକଲୁଷହରଂ ଵୈ ସପ୍ତ ମୀସ୍ନାନମେତତ୍
ଏହି କଥା ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସପ୍ତମୀ ସ୍ନାନ କଲେ କଳିଯୁଗର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ବୁଧାଷ୍ଟମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଯେନ ଚୀର୍ଣେନ ନରକଂ ନରଃ ପଶ୍ଯତି ନ କ୍ଵଚିତ୍
ବୁଧାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ଣନା: ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ କେବେ ବି ମଣିଷ ନରକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।
ପୁରା କୃତଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ଇଲୋ ରାଜା ବଭୂଵ ହ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, କୃତଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ଇଳା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଜଗାମ ହିମଵତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ମହାଦେଵେନ ଵାରିତଃ
ସେ ମହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରଣ ହୋଇ, ହିମାଳୟ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ।
ସ ରାଜା ମୃଗସଂଗେନ ପ୍ରାଵିଶତ୍ତଦୁମାଵନେ
ସେଇ ରାଜା ମୃଗମାନେ ସହିତ ଉମାଙ୍କ ଅଟବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସା ବଭ୍ରାମ ଵନେ ଶୂନ୍ଯେ ପୀନୋନ୍ନତପଯୋଧରା
ସେ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଂଚଳ ଉନ୍ନତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ବୁଧଃ ସୌମ୍ଯାଂ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତାମ୍
ବୁଧ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ମୃଦୁସ୍ଭାଭା ଓ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଉଦାରତା ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ଦଧୌ ଗର୍ଭଂ ତଦୁଦରେ ଇଲାଯା ରୂପତୋଷିତଃ
ଇଲାଙ୍କ ରୂପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଭ ରଖିଲେ।
ଚଂଦ୍ରଵଂଶକରୋ ରାଜା ଆଦ୍ଯଃ ସର୍ଵମହୀକ୍ଷିତାମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଆରମ୍ଭକ ରାଜା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଶାସକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ।
ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନୀ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵନାଶିନୀ
ସେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଘଟନାକୁ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି।
ଆସୀଦ୍ରାଜା ଵିଦେହାନାଂ ମିଥିଲାଯାଂ ସ ଵୈରିଭିଃ 4.54.
ମିଥିଲାରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଊର୍ମିଲା ନାମ ବଭ୍ରାମ ମହୀଂ ବାଲକସଂଯୁତା
ଉର୍ମିଳା ନାମକ ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଏକ ଶିଶୁ ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଚକାରୋଦରପୂର୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ନିତ୍ଯଂ କଂଡନପେଷଣେ
ପେଟ ଭରିବା ପାଇଁ ସେ ସଦା ଦାଳି ଚକୁଚୁଆଁଥିଲେ।
କାରୁଣ୍ଯାନ୍ମାତୃଵାତ୍ସଲ୍ଯାତ୍କ୍ଷୁଧାସଂପୀଡ୍ଯମାନଯୋଃ
ଦୟା, ମାତୃସ୍ନେହ ଓ ଭୋକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ,
ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯା ଵିଦେହାଯାଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵପିତୁରାସନେ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ବିଦେହ ରାଜ୍ୟରେ ଗିଁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ଅନ୍ଵିଷ୍ଯ ଧର୍ମରାଜ୍ଞୋ ଵୈ ସା କନ୍ଯା ମିଥିଵଂଶଜା
ଧର୍ମରାଜାଙ୍କୁ ଖୋଜି, ସେ ମିଥିଲା ବଂଶର ଏକ କନ୍ୟା—
ଶ୍ଯାମଲା ନାମ ଚାର୍ଵଂଗୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧା ଶ୍ରୂଯତେ ଶ୍ରୁତୌ
ଶ୍ୟାମଳା ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵହସ୍ଵ ସର୍ଵଵ୍ଯାପାରଂ ଶ୍ଯାମଲେ ତ୍ଵଂ ଗୃହେ ମମ
ହେ ଶ୍ୟାମଳା, ତୁମେ ମୋ ଘରର ସମସ୍ତ କାମକାଜ ଦେଖ।
କିଂ ତ୍ଵେତେ ପଂଜରାଃ ସପ୍ତ କୀଲକୈରତିଯଂତ୍ରିତାଃ
କିନ୍ତୁ, ଏହି ସାତଟି ପିଞ୍ଜରା କ’ଣ, ଦୃଢ଼ ତାଳାରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଛି?
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ସାପ୍ଯୁକ୍ତା ନିଜଂ କର୍ମ ଚକାର ହ ଉଦ୍ଧାଟଯିତ୍ଵା ପ୍ରଥମଂ ଦଦର୍ଶ ଜନନୀଂ ସ୍ଵକାମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ନିଜ କାମ କରିଲେ; ପ୍ରଥମ ପିଞ୍ଜରା ଖୋଲିଲେ, ତାହାରେ ନିଜ ମାଆକୁ ଦେଖିଲେ।
ସା ପଚ୍ଯମାନା କ୍ରଂଦଂତୀ ଭୀଷଣୈର୍ଯମକିଂକରୈଃ 4.54.
ସେ ତିବ୍ର ଯମଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇ, ରୁହୁଛନ୍ତି, ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ରନ୍ଧାଯାଉଥିଲେ।
ତଥୈଵ ତାଲକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵ୍ରୀଡିତା ସା ମନସ୍ଵିନୀ
ସେଇପରି ତାଳକ ଦେଇ, ସେ ମହିଳା ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ସୁଧାଵଲ୍ଲିପ୍ଯମାନାଂ ତାଂ ଶିଲାତଲ୍ପେଷ୍ଟକେନ ତୁ କ୍ରକଚୈଃ ପାଟ୍ଯତେ ମୂର୍ଧ୍ନି ଘଣ୍ଟାଯୁକ୍ତୈଃ କରୋଲ୍ବଣୈଃ
ସେ ଅମୃତ ଲେପିତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାଥର ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ଇଟିରେ ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଉଥିଲା, ଘଣ୍ଟା ଲଗା ଭୟଙ୍କର ହାତରେ।
ଚତୁର୍ଥେ ପଞ୍ଜରେ ସ୍ଥାନେ ଭୀଷଣୈର୍ଦାରୁଣାନନୈଃ
ଚତୁର୍ଥ ପିଞ୍ଜରାରେ, ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଭୀଷଣ ମୁହଁ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ—
ପଞ୍ଚମେ ନିହିତା ଭୂମୌ କଣ୍ଠେ ପାଦେନ ପୀଡିତା
ପଞ୍ଚମ ପିଞ୍ଜରାରେ, ସେ ଭୂମିରେ ପକାଯାଇଥିଲେ, ଗଳାରେ ପା ଦେଇ ଦବାଯାଉଥିଲେ।