ମନ, ବାଣୀ ଓ କାୟାରୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହା ଲୋକଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହିକାରଣରୁ, ଉପାସନାକାରୀମାନେ ଏଠାରେ ତିନିପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଯଦି ଏହା କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ପରଜନ୍ମରେ ଏକ ଯକ୍ଷର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଉପାସନାରେ ନିମଗ୍ନ ଥାନ୍ତି। ଏମିତି କହିବା ପରେ, ବେତାଳର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଚମକିଉଠିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅତି ଉତ୍ତମ," ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ ସେ ରଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ନୂତନ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଭାସଙ୍କମ୍ବଳକ ନଗରରେ ସୁଦକ୍ଷ ନାମକ ଏକ ରଜା ଥିଲେ। ସେ ନ୍ୟାୟବାନ, ଧର୍ମିକ, ବୀର, ଦାନଶୀଳ ଓ ଶିବଭକ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ଧନବତୀ, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ଶ୍ରୀମତୀ। କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋହିନୀ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହା ପରେ ଧନବତୀ ବିଧବା ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପିତା ନିକଟରେ ପରଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତା'ପରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ନ୍ୟାୟଶର୍ମା, ଯିଏ ଧର୍ମସମ୍ପତ୍ତିର ଚୋର ଥିଲେ। ଏକ ଅଚାନକ ଦିନ, ବୈଶ୍ୟ ଜାତିର ଏକ ମହିଳା ଆସିଲେ; ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ବାରମ୍ବାର କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ—"ହେ ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ!" ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ ବିପ୍ର; ତିନି ଦିନ ହେଉଛି, ମୁଁ ଶୂଳରେ ରଖାଯାଇଛି।" ଏହି ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି, ଧନବତୀ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ମୋହିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ମଧୁରମୁଖୀ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ଉପଜିବ..." ଏଭଳି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ଏବଂ ଯମଲୋକକୁ ଗଲେ। ମୋହିନୀ, ଏବେ ଯୌବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଏକ ମହିଳା, ତାଙ୍କର ମା'ଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—କ'ଣ ଆନନ୍ଦ, କ'ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କିଏ ଜାଗେ, କିଏ ଶୋଏ? ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ଏକ ଦ୍ୱିଜ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତା'ପରେ ଏକ ଶାନ୍ତମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୋହିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ହେ ଚମତ୍କାର ଓ ଶୋଭାମୟୀ, ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ଶଯ୍ୟା, ଭୂଷଣ ଓ ଭୋଗକୁ ଅଷ୍ଟପ୍ରକାର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।" ଦିନ ପରେ ଦିନ ଜୀବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନବଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ବିବେକ ଲାଭ କରି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ସେ ଏହି ଜଗତର ସାପକୁ ଜାଣି ବିରକ୍ତି ଉନ୍ମୁଚିତ କରେ। ଇଚ୍ଛାରୁ କାମ ଉପଜେ, ତାହାରୁ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଜଳତତ୍ତ୍ୱରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେ ସ୍ବାଦ ଓ ସ୍ବାଦର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରେ। କଳିଯୁଗରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଠାରୁ ମୋହ ଉପଜିଲା, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନେର ହୃଦୟକୁ ବିନାଶ କରେ। ଏହି ମୋହରୁ ଭ୍ରମ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏବଂ ଏହି ମୋହର ପ୍ରିୟ ହେଲା। ଏହି ଦୁଇଁଥିରୁ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହା ସଦା ଶୋକସହିତ ରହିଥାଏ। ଏହି ବନ୍ଧୁ ବଡ଼ ଗର୍ବିତ, ବୀର, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଆଦେଶଦାତା ଓ ଧର୍ମିକ ଥିଲେ। ମୋହିନୀଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ପୁଅ ଦେଲେ ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗ୍ରହଣ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଦଶମାସ ପରେ ଏକ ଦିନ ଶିବ ମୋହିନୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଝୁଲାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶିଶୁ ଓ ହଜାର ମୁଦ୍ରା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରହିଥିଲା। ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରଜା, ପୁଅ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷୀ ଓ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଥିବା, କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଶିଶୁର ଜନ୍ମସଂସ୍କାର କରି, ଅନେକ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ପିତାଙ୍କର ଅନ୍ତେ, ରଜା ସେଇ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ ଏବଂ ଧର୍ମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ତିନିଟି ହାତ ଜନ୍ମ ନେଲା; ରଜା ଭୟଭିତ ହେଲେ। ବେତାଳ ଏହି ଗଳ୍ପ କହି ସେଇ ରଜାଙ୍କୁ ପୁନି କହିଲେ, "ହେ ରଜା..." ଏହିପରି, ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଧନ ଚାହେ, ଏବଂ ଯିଏ ରଜା ଗୁରୁପରି ଅଟୁଟ ଥାଏ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଜଣାଯିବେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନରକରୁ ବାହାରି ସେ ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ ରୂପଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ରଜା ଥିଲେ।