ଏହି ଗଳ୍ପରେ, ଏକ ରାଜା କାମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇ, ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ଏବଂ ଭୂଇଁକୁ ବେହୋଶ ହୋଇ ପଡିଗଲେ। ପରେ ସେ ଏକ ଦୋଳି ଆଣି ତାହାକୁ ସଭାରେ ରଖିଲେ। ସଭାରେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀ କାହାର? କେଉଁଠୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଆସିଛନ୍ତି?” ଏତେବେଳେ ଜଣେ କହିଲେ, “ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମୋର ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ରତ୍ନଦତ୍ତଙ୍କ ଝିଅ।” ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲେ, “ମୋର ଚାକରଙ୍କ ଜଣେ ଶ୍ରୀମତୀ ସଦା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ଏପରେ ରାଜା, ରୋଷରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ କରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ସେ ନାରୀକୁ ନେଉଛି, ତେବେ ଯମର ଦୂତମାନେ ମୋତେ ନରକକୁ ଟାଣିନେବେ।” ଏପରି କହି, ବିରହାଗ୍ନିରେ ତପ୍ତ ହେଇ, ରାଜା ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏତେବେଳେ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜନ, ଶୁଣ।” ସେଠାରେ ସେନାପତି ଏକ କ୍ଷଣରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; କିନ୍ତୁ କାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅଧିକ? କି ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଚାକରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଉଚିତ? ଏଥିରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଚାକର ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। କାମକୁ ଜିତି, ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଧର୍ମ ରାଜାଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଏହିପରେ ବେତାଳ କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜନ, ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିବି, ଶୁଣ।” ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ମହାସେନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଗୁଣାକର ମଦ ଓ ମାଂସରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ତେଣୁ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏକ କପର୍ଦ୍ଦୀ ନାମକ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କୁ କପାଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଆତିଥ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଯକ୍ଷିଣୀ କୈଳାସକୁ ଗଲେ। କପର୍ଦ୍ଦୀ ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷିଣୀ ଆକର୍ଷଣର ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ସେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଭିଲଷିତ ଯକ୍ଷିଣୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ରାତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ପରେ ସେ ପ୍ରତିବୋଧିବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଯୋଗିନୀ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ପୁଣି ପଚାରିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ସେ ପ୍ରିୟ ଯକ୍ଷିଣୀ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ?” ତାହାପରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ, କଥା ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ; ଏବଂ ପିତୃଲୋକରେ ମୂଳ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମରଣ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମନ, ବାଣୀ ଓ କାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ତେଣୁ ଅଭ୍ୟାସୀମାନେ ଏଠାରେ ଏହି ତିନିପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ଯକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।” ଏପରି କହି ବେତାଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ, “ଅତି ଭଲ, ଅତି ଭଲ,” ବୋଲି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରେ ଓଡ଼ିଶାର ବସଙ୍କମ୍ବଳକ ନଗରରେ ସୁଦକ୍ଷ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ନ୍ୟାୟବାନ, ଧର୍ମିକ, ସୌର୍ଯ୍ୟଶାଳୀ, ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ଶିବଭକ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାହାର ନାମ ଧନବତୀ, ଶୁଭ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ। କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ଝିଅ ହେଲେ। ପରେ ଧନବତୀ ବିଧବା ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ବାପା ନିକଟେ ଦେହତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ନ୍ୟାୟଶର୍ମା, ସେ ପବିତ୍ର ଧନର ଚୋର ଥିଲେ।