ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ମହାଦୟା ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ନାରୀ ଭୟରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କରି ‘ହଁଭା’ ବୋଲି କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଏକ ବାଘକୁ ବଧ କରି, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ତା’ପରେ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ରାଜା ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଏହି ବାଘ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶାପରେ ବାଘ ଶରୀର ପାଇଥିଲା। ରାଜା ଘରକୁ ଫେରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଇ ପଡିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଯାଞ୍ଚିଲେ ସେଠାକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ ନାରୀ ବସୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପଶକ୍ତିରେ ରାଜା ମୋହରେ ପଡ଼ିବେ ବୋଲି ଭାବି, ରାଜା ବିବାହ କରିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ସେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ଏଉଁ ମହିଳାଙ୍କ ରୂପର ଆକର୍ଷଣରେ ଏକଜଣ ଅଭିମୁଢ଼ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡି ଅଚେତନ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଏକ ଦୋଲିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ସେହି ସଭାକୁ ଆଣିଲେ। ତା’ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: “ଏହି ଶୋଭାମୟୀ ସ୍ତ୍ରୀ କାହାର? କେଉଁଠାରୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଆସିଛନ୍ତି?” ଉତ୍ତର ମିଳିଲା, “ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମୋର; ସେ ରତ୍ନଦତ୍ତଙ୍କ କନ୍ୟା।” ଏହିପରି ସୂଚନା ମିଳିଲା: “ମୋର ଦାସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ରାଜା।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୁଁ ଯଦି ସେଇ ମହିଳାକୁ ନେଇଁ, ଯମର ଦୂତମାନେ ମୋତେ ନରକକୁ ଟାଣି ନେବେ।” ଏପରି କହି, ବିୟୋଗ ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ରାଜା ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରେ, ଭେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶୁଣନ୍ତୁ, ରାଜା।” ସେଠାରେ ସେନାପତି ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଏଠି କାହାର ପୁଣ୍ୟ ବେଶି ବିଚାର କରାଯିବ? କି ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଦାସଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଉଚିତ? ଏଠି ଏକ ଦାସ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଦେଇଥିଲେ। ଆସକ୍ତିକୁ ଜୟ କରି ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଧର୍ମ ରାଜାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ଗଭୀର କଥା ପରେ, ଭେତାଳ କହିଲେ: “ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିବି। ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ମହାସେନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଗୁଣାକର, ମଦ୍ୟ ଓ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ। ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, କପର୍ଦ୍ଦୀ ନାମକ ଏକ ଯୋଗୀ ସେଠାକୁ ଖପର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଅତିଥିସେବା ପାଇଁ, ସେ ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀକୁ ଡାକିଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସେ ଯକ୍ଷିଣୀ କୈଳାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। କପର୍ଦ୍ଦୀ ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷିଣୀମାନେ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ। ସେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଯକ୍ଷିଣୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାତିରେ ନିଜ ଘରେ ରହିଲେ। ପରେ, ସେ ପ୍ରତିବୋଧିବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ଯୋଗିନୀ ଦେବୀ ଏହି ସମୟରେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ପୁନଃ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଦେବୀ, ସେଇ ପ୍ରିୟ ଯକ୍ଷିଣୀ କାହିଁକି ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ନାହିଁ?” ଏହିପରି ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାରର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ଏକ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦ୍ୱିତୀୟ କଥା ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ। ଏବଂ ପରଲୋକରେ, ପିତୃଲୋକରେ, ଏହି ଷ୍ଟୂଳ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଥାଏ।” ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଗୁହ୍ୟ ଓ ଶିକ୍ଷାଦାୟକ ଘଟଣାମାନେ ଘଟିଥିଲା।