ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନାରୀଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଙ୍କର ପିତା—ମନ୍ତ୍ରୀ—ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ ସହ ବହୁତ ଚିନ୍ତା ଓ ବିବେଚନା କରି, ସ୍ନେହବଶତଃ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନେକ ଭାବନା କରିଥିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ତିନି ମାସ ରହିଲେ। ଏପରି ଭାବନା କରି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ନମ୍ର ମନ ଓ ପ୍ରେମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଅତି ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ, ସେ ପ୍ରେମୀ ରଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଅଙ୍କଲାଗିଲେ, ଯିଏ ଅପେକ୍ଷା ଓ ପ୍ରେମରେ ଅଧୀନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁଦେବ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୂଳଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମୂଳଦେବ ଏକ ଖୁସି ହୃଦୟ ସହିତ ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଶଶିଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ରଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଇ, 'ମୋତେ ବଧୁ ଦିଅ, ହେ ରଜା,' ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରାଜକର ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଦନାଳାସା ଥିଲେ। ନିଜ ପୁଅଠାରୁ ବିୟୋଗ ହେବାରୁ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ। ଯେପରି ଆପଣ ଖୁସି, ସେପରି କରନ୍ତୁ, ବୋଲି ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। 'ହେ ରଜା, ମୋ ପୁଅଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆପଣ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ,' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଅନେକ ଦାନ ଓ ଧନ ସହିତ ବିବାହ ଦିଆଗଲା। ଶଶି ରଜାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ମୋର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା।' ଏପରି କହି, ବୈତାଳ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେବକ, ରଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତେବେ ରଜା କହିଲେ, 'ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, କନ୍ୟା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।' ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲିଖାଅଛି, 'ଏ ଦେବ, ଜନାନୀ ସବୁବେଳେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି।' କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷୀଙ୍କ, ଶୁକ୍ର ଦାତାଙ୍କ ନୁହେଁ। ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିବେ। ଏପରି ଶାସ୍ତ୍ରକଥା ଆପଣଙ୍କୁ କହିଦିଆଯାଇଛି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମଦନାଳାସା କହିଲେ। ବହୁଳା ଅଷ୍ଟମୀରେ ସେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ତାହାର ଫଳ ଲାଗିଲା। ହୃଦୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, କମଳ ଶବ୍ଦରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। 'ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ଆପଣ ଏହି ଖେଳ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହିଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱର ଶେଷରେ, କାଳ ରୂପେ ଆପଣ ସମସ୍ତକୁ ଲୟ କରନ୍ତି; ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ପ୍ରଣାମ କରେ।' ଏହି ସ୍ତୁତିର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଅଙ୍କଲାଗି, ଆନନ୍ଦିତ ରଜା ଖୁସି ହୋଇ, ସୁଦେବଙ୍କୁ ଡାକି ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଖୁସିରେ ଦେଇଦେଲେ। ସୁଦେବ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ, ଯିଏ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଛାଡି ଆସିଥିଲେ, ଦେଇ ନେଇଗଲେ। ଏହିପରି, ରଜା, ଏହି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି। ପୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର କଥା କହିଲେ। କାନ୍ୟକୁବ୍ଜ ନଗରରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଯେଉଁ ଧନ ମିଳୁଥିଲା ସେ ସବୁ ଦେଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏକ ଶରତ୍କାଳରେ ନବଦୁର୍ଗା ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା। ସେ ଭାବିଲେ, 'ଆଜି କଣ କରିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଧନ ମିଳିବ?' ଏହିପରି ଦୁଃଖରେ ଥିବାବେଳେ, ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ, ସେ ନଉ ଦିନ ଉପବାସ କଲେ, କିଛି ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଜିମୂତକେତୁ ନାମକ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧର ନାୟକ ଥିଲେ। ସେ କିଛି ବର୍ଷ ଦେବୀୟ ସୁଖ ଓ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ରହିଥିଲେ। ଏହି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ରଜା, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ସେ ମଧ୍ୟଦେଶରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ।