ଏକ ଗୃହରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କର ବୀଜାକ୍ଷର ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷୀୟା ସୁନ୍ଦରୀ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ଯିଏ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳି ଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣେ ରାଜାଙ୍କର ରାଜପାଳେସ୍କୁ ଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୁତ୍ର ଓ ପତ୍ନୀ ଏଠାରୁ ପଳାଇ ଏକସାଥି ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ କନ୍ୟାକୁ ନ୍ୟାୟପୂର୍ବକ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ଏକ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଭରସା କରି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମଧ୍ୟରାତିରେ, ସୁଦେବ ଭୟ ଛାଡି ସେ ଜନାନୀ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ସେ ଜନାନୀ କହିଲେ, "ସୁଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି।" ସୁଦେବ କହିଲେ, "ଏହେ ସୁଭୂ, ତୁମେ ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାହଁ, ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଦାସ ହେବି, ଦ୍ୱିଜ ଜନାନୀ।" ଏହି ଶୁଣି, ସୁଦେବ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଉପକରଣ ହଟାଇଲେ। ରାଜା, ଚାରି ମାସ ପରେ, ସେ ଜନାନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀର ପୁତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନାନୀଙ୍କର ରୂପରେ ମୋହିତ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରେମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀର ପୁତ୍ର ତିନି ମାସ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବି, ମନ୍ତ୍ରୀର ପୁତ୍ର ନମ୍ର ମନ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଅଳସା ହେଲେ। ଅନୁରାଗରେ ଚଳିତ, ସେ ପ୍ରେମିକ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଅଙ୍ଗିକାର କଲେ, ଯିଏ ରାଗରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସୁଦେବ ମାନବ ହେଇ ମୂଳଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ମୂଳଦେବ ଏକ ମନପସନ୍ଦ ମନ ନେଇ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଶଶିନ୍ ଥିଲେ। ସେ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହି, "ରାଜା, ମୋତେ କନ୍ୟା ଦିଅ," ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀର ନାମ ଥିଲା ରାଜକରା, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ମଦନାଳସା। ନିଜ ପୁତ୍ରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଅଛି। "ତୁମେ ଯେପରି ଖୁସି, ସେପରି କର," ଏହିପରି କହାଗଲା। "ରାଜା, ତୁମେ ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଏହି ପୁତ୍ରର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଅ।" ବେଦୀୟ ନିୟମାନୁସାରେ, ଅନେକ ଉପହାର ଓ ଧନ ଦିଆଯାଇଲା। ଶଶି ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ। "ଏହି ରାଜକନ୍ୟା ମୋର, ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତ୍ନୀ," କହିଲେ। ଏପରି କଥା କହି, ଭୈତାଳ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଦାସ, ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, କନ୍ୟା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।" ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି, "ଏହେ ଦେବ, ଜନାନୀ ସଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି।" ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷୀର, ବୀଜଦାତାର ନୁହେଁ। ସୁଦେବଙ୍କର ପୁତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ପାଇବେ। "ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି," ଦେବତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ପୁତ୍ର ମଦନାଳସା କଥା କହିଲେ। ସେ ବହୁଳା ଅଷ୍ଟମୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଏବଂ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମୃଦୁ କଥାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ଦେବ ଦେବ, ଖେଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ସବୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଛ," କହିଲେ। "ବିଶ୍ୱର ଶେଷରେ, ତୁମେ କାଳର ରୂପ ହୋଇ ବିଶ୍ୱକୁ ବିଲୟ କର, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଏହି ସ୍ତୁତିର ଶକ୍ତିରେ, ଦେବ ଦେବଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ସ୍ୱପ୍ରିୟାକୁ ଅଙ୍ଗିକାର କରି ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ; ସେ ସୁଦେବଙ୍କୁ ଡାକି ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଖୁସି ହୋଇ ଦେଇଲେ। ସୁଦେବ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଅନୁରାଗରେ ଅପହୃତ କ୍ଷତ୍ରିୟରୁ ନେଇଲେ। ଏହିପରି, ଏହେ ରାଜା, ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜନଙ୍କର ଆଚରଣ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି।