ଏହି କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଅଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ହରିଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ସେ ପ୍ରଥମେ ହସିଥିଲେ। ଏହି ଭ୍ରମରେ ପଡି, ସେ କଠୋର କଥା କହିଦେଲେ, ଏହିପରି ଶୁଭ୍ର ଜନ ଜୀବନ୍ତ ରହିଗଲେ। ହେ ରାଜା, ପୁଷ୍ପାବତୀ ନାମକ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ରାଜା ବସୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଶୋଭିତ। ଏକ ଦିନ, ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ରାଣୀ ମନମୋହିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାଟିକୁ ପଡିଗଲେ। ପରେ, ରାଣୀ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଏବେ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଥିଲେ, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ସେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ। ଘରେ, ସେ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୁଇବର୍ଷୀୟ ଶୁଭ୍ର, ଶୋଭାମୟ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସେ ଦୁଇଜଣ ରାଜମହଳକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ପୁଅ ଓ ରାଣୀ, ଘର ଛାଡି ଏକଠି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଲେ। "ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମପୂର୍ବକ ରକ୍ଷା କର," ବୋଲି ଦ୍ୱିଜ ନାରୀକୁ ଭରସା ଦେଇ, ସେ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହାପରେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସୁଦେବ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ସେ ନାରୀ ସହ କଥା ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ସୁଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସଦା ମୋର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।" ସୁଦେବ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ଆଶା କର, ତେବେ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ସେବକ ହେବି, ହେ ଦ୍ୱିଜନାରୀ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଦେବ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଉପକରଣ ହଟାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଚାରି ମାସ ପରେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରୀର ରୂପରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ, ପ୍ରେମରେ ପଡି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ତିନି ମାସ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ। ଏଭଳି ଭାବି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ନମ୍ର ମନରେ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦଗ୍ଧ, ସେ ପ୍ରେମିକ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଅଙ୍କଲଗାଇଲେ, ଯିଏ ମୋହିତ ଥିଲେ। ସୁଦେବ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୂଳଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ମୂଳଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଶଶିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ କରି, "ମୋତେ ବଧୁ ଦିଅ, ହେ ରାଜା," ବୋଲି କହିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜକର ନାମକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଦନାଳାସା ଥିଲେ। ପୁଅ ସହ ବିଚ୍ଛେଦରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। "ଆପଣ ଯେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେପରି କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। "ହେ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଦିଅ।" ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅନେକ ଦାନ ଓ ଧନ ସହିତ ଦେଇ, ଶଶି ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଗଲେ। "ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ମୋର, ଭୋଗ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ ପତ୍ନୀ," ବୋଲି କହିଲେ। ଏପରି କହି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବୈତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଁଛି।" ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ହେ ଦେବ, ଜଣେ ନାରୀ ସଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। "ଯିଏ ଚାଷ କରେ, ଖେତ ତାହାର, ବୀଜ ଦେଇଥିବାର ନୁହେଁ।" ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିବେ।