ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟ ନଗରରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ । ସେହି ସହରରେ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ସେଠାରେ ଏକ ମାଂସଭୋଜୀ ପୁରୁଷ ଆସିଲେ । ସେ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ନାମ ବାଶର, ମାନବ ଭକ୍ଷଣରେ ରୁଚି ଥିବା ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଥିଲେ । ବାଶର ରାକ୍ଷସ ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ମାନବଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ପୁରୁଷ ଏକ ଭୟଙ୍କର କୁଆଁ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ । ରାତିରେ ଚୋରି କରି ଏକ ରାଜାଙ୍କର ଦାସୀ, ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀକୁ ଧରି ଆଣିଲେ । ସେଠି ସେ ଚାରି ଜାତିର ସାତଜଣୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଘରେ ରଖିଥିଲେ । ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଏକ ଦୃଢ଼ କିଲ୍ଲା ପରି ଘର ତିଆରି କଲେ । ଏବଂ ଅନେକ ଚୋରା ଧନ ଜୋରପୂର୍ବକ ଏହି କୁଆଁ ଭିତରେ ରଖାଗଲା । ତାପରେ କେହି ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଚୋରମାନେ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ନଗର ଛାଡ଼ି ଆଉଠାରେ ଚଳନ୍ତୁ ।” ଏହି ଆଦେଶ ଦେଇ, ସେ ଘରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ପାଳକମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ । ପୁନି, ସେମାନେ ରଣଧୀର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜଣାଇଲେ । ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ଅନ୍ଧକାର ଅଛି, ସେଇ ଚୋର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ । ରାଜା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ରାଜା, ତୁମେ ଚୋର, ମୋ ଡାକରେ ଆସିଛ ।” ସେ କହିଲେ, “ମୋ ସହ ଅନେକ ଧନ ନିଅ ଏବଂ ଖୁସିରେ ରୁହ ।” ରାତିରେ ସେ ଦୁଇଜଣେ କୁଆଁ ଭିତରକୁ ଗଲେ, ଚୋର ରାଜାଙ୍କୁ ବାହାରେ ରଖିଲେ । ପରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ତୁମ ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ।” ଏହିପରି କହି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ପଥ ଦେଖାଇଲେ । ଏହା ସହିତ ସେ ନାରୀ ସେଠି ଥିବା ସେନା ସହିତ ଚୋର ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ । ସେ ଚୋରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସମସ୍ତ କଥା ଖୁସିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ଏବଂ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋର ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ ।” ସେ ଦିନ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେଇ ନାରୀ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ । ସେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଖାଇ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ । ତାପରେ ସେଇ ଚୋର ରାଜାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସି ରୋଷେ କଥା କହିଲେ । ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଆସିଲେ । ରାକ୍ଷସ ସହିତ ସେ କୁଆଁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା । ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସେ ନାରୀ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଗଲେ । ସମସ୍ତ ଘରେ ଢୋଲ ରବ ଶୁଣାଗଲା । ସେଇ ଦିନ ସେହି ଚୋରକୁ ଗଧାରେ ଚଢ଼ାଇ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚାଯାଇଲା । ତାଙ୍କ ଦେଖି ସେଇ ସୁଖ ପ୍ରମୋଦରେ ମଗ୍ନା ନାରୀ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ । ଏହି ଉପରେ ସେଇ ଚୋର ଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଧନ ମୋର ଅଧିକାର ।” ରାଜା ହସି କହିଲେ, “ଏ ଚୋର, ଧନ ଚୋରି କରିଥିବା ଜଣେ ଚୋର ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଚୋର ନିରାଶ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ । ସେହି କ୍ଷଣରେ, ଚୋରଙ୍କ ଝିଅ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ । ଏପରି ଦେଖି, ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଏପରି କହି, ସେ ପୁନି ରାଜାଙ୍କୁ ହସି କଥା କହିଲେ, “ମୋତେ ଯିଏ ଭଲପାଏ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ କ’ଣ ଦେଇପାରିବି?” ତେଣୁ, ପରେ ମୁଁ କାହିଁକି କାନ୍ଦିଲି, ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ ।