ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲୀନ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି ଏକ ଶୂଭ୍ର ଓ ଆକର୍ଷକ ନଗରୀ ଥିଲା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଚୂଡ଼ାପୁର। ସେଠାରେ ଚୂଡ଼ାମଣି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ନାରୀ ଥିଲେ, ସେ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲା ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ପୁଅ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଥିଲେ ରୂପଲବନ୍ୟିକା, ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା। ଏକ ସମୟ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ରହୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯାହାର ନାମ ସୁକଳ, ସେ ରୂପଲବନ୍ୟିକାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ, ସେ ନାରୀଙ୍କ ପଛରେ ଲାଗିଗଲେ, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଚାଉଳର ଖିର ପକାଇ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଲେ; କିନ୍ତୁ, ରାଜା, ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଏକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିଷାକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଆସିଲେ, ସେ ଖାଇଲେ ଓ ମଦମସ୍ତ ହେଲେ। "ତୁମେ, ମୂଢ଼, ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିବା ଖିର ଦେଇଛ," ବୋଲି ସେ କହିଲେ। ଏପରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଶିବଲୋକରେ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲେ। ଏହି କଥା କହି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। "ଏଠାରେ ସାପ ଦୋଷୀ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ନିଜେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଲୋକେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ସେଇ, ଯିଏ ବିଷ ଦେଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିଥାଏ। ଏହି କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ତୁମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି।" ଏଉଁ ଭାବେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟ ନଗରରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମିକ ଓ ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେହି ନଗରରେ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଏକ ଲୋକ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ବାଶର, ମାନବ ଭକ୍ଷକ ଥିଲେ। ସେଇ ରାକ୍ଷସ, ସେଇ ମାଂସାହାରୀ ବ୍ୟକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କହିଲେ, "ହେ ମାନବ ଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅ।" ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋକ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗଡ଼ିଆଖାନା ତିଆରି କଲେ। ରାତିରେ ଚୋରି କରି ସେ ରାଜପରିବାରର ଏକ ଶୋଭାବନ୍ତୀ ଦାସୀକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠି ସେ ଚାରି ଜାତିର ସାତ ଜଣ ଜନାନୀକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଏକ ରାଜମହଳ ସମାନ ଘର ତିଆରି କଲେ। ବହୁତ ଚୋରା ଧନ ବଳପୂର୍ବକ ଗଡ଼ିଆଖାନାରେ ରଖାଗଲା। "ହେ ରାଜା, ଆମେ ଏହି ତୁମର ନଗରକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାଉଚିତ, କାରଣ ଏଠାରେ ଚୋର ଓ ହିଂସାକାରୀ ଲୋକମାନେ ବସିଛନ୍ତି," ବୋଲି ଦେଖାଗଲା। ଏପରେ ଆଦେଶ ଦେଇ ସେ ଘରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ସେମାନେ ତାହା ଅନୁସରଣ କଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ିଆ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ। ପୁଣି, ସେମାନେ ରଣଧୀର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଖବର ଦେଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଥିବା ବେଳେ, ସେଇ ଚୋର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ରାଜା, ତୁମେ ଚୋର, ମୋ ଡାକରେ ଆସିଛ।" ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ନେଇ ସହିତ ଖୁସି ହେବାକୁ କହିଲେ। ରାତିରେ ଗଡ଼ିଆଖାନା ଭିତରକୁ ଯାଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବାହାରେ ରଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଘରକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଲିଯାଅ।