ଏକଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଏକ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶାକ୍ତ ହୋଇ ଦୈତ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରିଲେ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମାନ୍ତିକୁ କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମାନ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ! ମୁଁ ଏକ ଵିଦ୍ୟାଧରାର ଜନ୍ମାନ୍ତି।" ସେ ଏହିପରି କହିଲେ ଯେ, "ମୁଁ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଆସିନଥିଲି, ନା ମୋ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲିଥିଲି।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଆଜି କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଦୈତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଧରିବେ।" ଏହି ଦୁଃଖରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଜନ୍ମାନ୍ତି, ତୁମେ ଏକ ବୀର ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରେମ ଲାଭ କରିବେ।" ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ଵିଦ୍ୟାଧରାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେହି ନଗରରେ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଅଚନ୍ତାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସିଗଲା—ଏହା କାହିଁକି ଘଟିଲା, ଆମକୁ କହ? ଏହି ଘଟଣା ପରେ ଏକ ରାଜା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଏଇପରି ଭୋଗ ଲାଗି ଆଶାକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି ଏକ ଶୋଭାମୟ ଚୁଡାପୁର ନଗର ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚୁଡାମଣି ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଏକ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ନାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ପୂଜା କରିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହରିସ୍ୱାମୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ବିଶିଷ୍ଟ, ସକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଅଂଶ ରଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମାନ୍ତି ରୂପଲବନ୍ୟିକା, ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେମାନେ ପତି-ପତ୍ନୀ ମିଶି ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ ସୁକଳା ତାଙ୍କ ରୂପରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ। ସେ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଜନ୍ମାନ୍ତିକୁ ଚାହିଲେ। ସୁକଳା ତାଙ୍କ ମନର ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ। ସେ ଚିରାଞ୍ଜୀବ ଚିନ୍ତା କରି, ଚିଁଡ଼ା ଖିର ରନ୍ଧି ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଶରଣ ନେଲେ; କିନ୍ତୁ ରାଜା, ଏହି ଖିରକୁ ଏକ ସାପ ବିଷ ଦେଇ ଦୂଷିତ କରିଦେଲା। ଏହି ଦିନ ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ଆସି, ଖିର ଖାଇଲେ ଏବଂ ମତାଳ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, "ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ବିଷ ମିଶା ଖିର ଦେଲା।" ଏହିପରି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରି ଶିବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ଭେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅପରାଧ ସାପର, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିନି।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ୍ୟର ମୋହରେ ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ଜଣେ ନିଜେ କରିଥିବା ପାପ ସେ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଯେଉଁ ଦ୍ୱାରା ହେଲା, ସେହି ବିଷ ଦେଇଥିବା ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ଏହି କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ଅପରାଧ ରାଜାଙ୍କୁ ଲାଗିଛନ୍ତି। ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନଗର ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟର କଥା କହିବା। ଏଠାରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେଠି ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବଣିକ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେଠି ଏକ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଜଣେ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ବାଶର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ମାନବ ଭକ୍ଷକ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହେଇ ମାଂସ ଭକ୍ଷକକୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅ।" ଏହି ଶୁଣି, ସେ ଏକ ଦିମ୍ବା ଗୁଫା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ମନକୁ ଅନ୍ଧା କରିଦେବ। ରାତିରେ ଚୋରି କରି, ଏକ ରାଜସ୍ୱ ଦାସୀ, ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେ ଏକ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ଜଣେ ସାତଜଣ ଜନ୍ମାନ୍ତି, ଚାରି ଵର୍ଗରୁ ନାରୀମାନେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ କରିଥିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ଏକ ରାଜମହଳ ପରି ଘର ତିଆରି କଲେ। ଏପରି ଏହି ଦୀଘଳ ଘଟଣାରେ ବିଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ର, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ର ଆମେ ଦେଖିଲୁ—ଏହି ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଧର୍ମର ଉପଦେଶ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।